Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

Twin Sister – In Heaven

Όμορφη μουσική, ωραίοι στίχοι, ότι πρέπει για να χαλαρώσεις και να ακούσεις το δίσκο τους. Πέντε άνθρωποι ενώνουν τις δυνάμεις τους εδώ και τέσσερα χρόνια, δημιουργώντας τη δική τους ποπ. Έτσι, οι Twin Sister κυκλοφορούν τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το 2008, ένα ΕΡ με τίτλο “Vampires With Dreaming Kids”. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το EP “Color Your Life”, με το οποίο κάνουν αισθητή την μουσική τους παρουσία και αποτελούν τη μελλοντική καλή ποπ. Φέτος το Σεπτέμβριο, λοιπόν, η αμερικανική μπάντα δικαιώνει όσους τους πίστεψαν στην αρχή, κυκλοφορώντας ένα πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο τιτλοφορείται “In Heaven”.
Ο δίσκος θα μπορούσε να αποτελέσει μουσική για ταινία. 10 κομμάτια που δένονται μεταξύ τους και δεν κουράζει το τελικό αποτέλεσμα. Το “Daniel” που αποτελεί την αρχή του άλμπουμ ανοίγει με τον πιο όμορφο τρόπο το δίσκο. Ωραίο τέμπο δίνουν τα beats στο “Stop”, ενώ μπαίνουμε σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια με το “Bad Street”. Κορυφή του “In Heaven” αποτελεί το “Spain” που έχει ξεχωρίσει ήδη. Εδώ οι Twin Sister θυμίζουν λίγο Portishead, όμως όπως και να έχει το συγκεκριμένο κομμάτι είναι εξαιρετικό. Το πρώτο single του άλμπουμ είναι το “Gene Ciampi”, όπου σε επιστρέφει κάμποσες δεκαετίες πίσω. Τα 10 τραγούδια του δίσκου είναι αρκετά για να σου αποδείξουν πως υπάρχει η ποιοτική και όμορφη ποπ.

Τη καλύτερη εποχή διάλεξαν οι Twin Sister να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ, μια και φθινόπωρο και τα συγκεκριμένα τραγούδια πάνε μαζί. Γενικά το “In Heaven” είναι ένας όμορφος δίσκος, χαίρεσαι να τον ακούς, αν και δεν αποτελείται από κομμάτια που θα σου χαραχθούν στη μνήμη, εκτός 2-3 περιπτώσεων. Αν και «πρωτάρηδες» στην δισκογραφία, αφού οι 2 προηγούμενες δουλειές τους ήταν EP, παρουσιάζουν μουσικές ψαγμένες και μιας άλλης εποχής. Σημαντικό προτέρημα των Twin Sister είναι ότι έχουν την ικανότητα να σε πάρουν και να σε ταξιδέψουν όπου θελήσεις εσύ.

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

En Terrains Connus – Σε Γνώριμο Έδαφος

Το γαλλικής παραγωγής φιλμ “En Terrains Connus” έρχεται από τα βάθη του Καναδά για να μας παρουσιάσει τη ζωή δύο αδερφών. Δυο αδέρφια που είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες με μια διαφορά, και οι δυο τους είναι αποξενωμένοι στον δικό τους κόσμο. Δεν βλέπονται συχνά, ενώ όποτε συναντιούνται θα τσακωθούν σαν μικρά παιδιά, με τον ανήμπορο πατέρα τους να τους βλέπει να μαραζώνουν.
 Η Maryse (Fanny Mallette) είναι παντρεμένη αρκετά χρόνια, όμως δεν είναι ευτυχισμένη με το γάμο της. Και αυτό επειδή περνάει μια ζωή βαρετή με τις μέρες να περνάνε χωρίς ουσία, πηγαίνοντας στη δουλειά της και ο άντρας της να είναι ακόμα πιο βαρετός. Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι να παρουσιάζεται συνεχώς η Maryse σοβαρή και κλεισμένη στον εαυτό της. Από την άλλη, ο Benoit (Francis La Haye) έχει φτάσει τα 30 χρόνια και συνεχίζει να μένει μαζί με τον πατέρα του. Εξακολουθεί να «γρατζουνάει» το μπάσο του στην ελεύθερη ώρα του, ενώ συνηθίζει να φοράει εφηβικές μπλούζες. Συναντά μια φίλη του που είναι και μητέρα αλλά για να δημιουργήσει οικογένεια χλωμό, λόγω του ότι το μυαλό του έχει μείνει πίσω στα νεανικά του χρόνια. Κάποια στιγμή παρουσιάζεται ένας άντρας από το μέλλον στους δύο πρωταγωνιστές, με σκοπό να αλλάξει η ζωή τους. Στην ουσία αυτός ο άντρας αποτελεί την τεράστια θέληση που έχουν να μπουν σε νέο δρόμο. Έτσι, τα αδέρφια θα έχουν την ευκαιρία να μείνουν για ένα χρονικό διάστημα – συγκεκριμένα για κάποιες ώρες, ένα βράδυ – μαζί. Εκεί θα ξεκαθαρίσουν τα «θέλω» τους, ενώ θα έρθουν κοντά μεταξύ τους.
 Ο Stephane Lafleur παρουσιάζει πώς ο άνθρωπος μπορεί μέσα από το δικό του μονοπάτι, να έρθει σε μια ψυχική ισορροπία. Το επιτηδευμένα σκοτεινό πλάνο της ταινίας, την κάνει περισσότερο άμεση, όπως και οι χαρακτήρες της. Χωρίς πολλά πολλά και χωρίς κάποιο τρομερό μπάτζετ, το “En Terrains Connus” αξίζει σίγουρα να αφιερώσει κάποιος μιάμιση ώρα από τη ζωή του για να τη δει.

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Nefeli Walking Undercover – Τα Μολύβια - Κομάντος

Με την πρώτη ακρόαση πιστεύεις πως έχεις να κάνεις με τραγουδοποιό που βρίσκεται στον χώρο της δισκογραφίας πολλά χρόνια. Σε αυτη τη σκέψη σε οδηγεί η ώριμη φωνή της, οι στίχοι αλλά και η μουσική της που αν μη τι άλλο είναι πλούσια με όμορφα μελωδικά στοιχεία. Όλα αυτά για μια καλλιτέχνιδα που προφανώς υπάρχει χρόνια στο κουρμπέτι του δισκογραφικού χώρου. Ωστόσο, όλα αυτά τα αναφέρουμε όχι για μια μεγάλη (ηλικιακά) τραγουδοποιό αλλά για την μόλις 22χρονη Νεφέλη Λιούτα. Πριν κάμποσες μέρες, συγκεκριμένα στις 30 Οκτωβρίου, η νεαρή Νεφέλη κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της δίσκο με τίτλο «Τα Μολύβια – Κομάντος».
                                                                                                    (Φωτογραφία : Θόδωρος Βρανάς)
Η Νεφέλη δεν είναι μονάχη της στην ηχοφράφιση του δίσκου της. Έχει διαρκώς μαζί της τον πολυτιμότερο μουσικό βοηθό της, το βιολί. Η δύναμη των τραγουδιών βρίσκεται στο ότι δεν είναι κομμάτια για μία μόνο ακρόαση και το σημαντικότερο, ότι οι στίχοι είναι ελληνικοί (εκτός ενός τραγουδιού), πράγμα που δεν περιμένεις καθώς ακούς μια experimental – folk μελωδία. Το «Spedale» ανοίγει το δίσκο με όμορφο τρόπο, ενώ το αμέσως επόμενο «Το ρε και το μι από την ηρεμία» σε κάνει να φτιάχνεις τις εικόνες που έχει η νεαρή τραγουδοποιός στο κεφάλι της. Όμορφη στιγμή αποτελεί ο «Ο Μικρός Πρίγκηπας» και αρκετά συγκινητικοί οι στίχοι του «Χρήστου», ο οποίος φαίνεται να άφησε αυτό τον κόσμο νωρίς. Τα «μολύβια – κομάντος» κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα σε όλη τη διάρκειά τους, κλείνοντας αυτο το μουσικό ταξίδι με το ομώνυμο κομμάτι τους.
Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ακούς δίσκους χαμηλού μπάτζετ και να βγαίνουν αριστουργήματα. Σε αυτη τη κατηγορία ανήκει ο δίσκος της Nefeli Walking Undercover, όπως μας συστήνεται η ίδια. Και αυτό επειδή αναφέρει πως γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει ακόμα στην Αθήνα και περπατάει «υπό κάλυψη». Μετά τα εξαιρετικά «Μολύβια – κομάντος» δεν μπορώ να σκεφτώ τί να περιμένουμε στο μέλλον από τη Νεφέλη Λιούτα. Μάλλον κάτι ακόμη πιο όμορφο και το ίδιο - ή και παραπάνω - ώριμο.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Beli, Beli Svet – Άσπρος, Άσπρος Κόσμος

Άλλο ένα μικρό διαμάντι του ευρωπαϊκού κινηματογράφου κάνει την εμφάνισή του στην μεγάλη οθόνη. Αυτή τη φορά έρχεται από την Σερβία, και ο λόγος για το δράμα “Beli, Beli Svet”. Παρακολουθούμε την προσπάθεια των ανθρώπων να βρεθούν στον δικό τους κόσμο, στον «άσπρο κόσμο». Μέσα από το δικό τους δράμα, αντιμετωπίζουν τη ζωή με το δικό τους τρόπο, άλλες φορές σωστό, άλλες όχι.
 Στην μικρή πόλη Μπορ, το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών είναι ανθρακωρύχοι. Υπάρχει και ένα μπαρ που το έχει ο λεγόμενος «Βασιλιάς», Kralj (Uliks Fehmiu), ο οποίος διατηρούσε παράνομη σχέση με την Ruzica (Jasna Djuricic). Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης σχέσης ήταν, η Ruzica να «τυφλωθεί» από τον έρωτα και να δολοφονήσει τον σύζυγό της. Έτσι, περνάει τα επόμενα χρόνια στη φυλακή, αφήνοντας πίσω την μικρή κόρη της και τον πατέρα της. Τα χρόνια πέρασαν και η Ruzica βγαίνει από τις γυναικείες φυλακές. Όμως, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, καθώς ο Kralj έχει σχέση με την κόρη της, Rosa (Hana Selimovic). Τότε οι δραματικές ανατροπές αρχίζουν να δίνουν και να παίρνουν, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να βρει αέρα να αναπνεύσει. Από τη μία, το παιχνίδι της μοίρας που του έπαιξε η ζωή (αν και τα ήθελε και αυτός) και από την άλλη η Rosa που πίστεψε στον έρωτα και δεν μπορεί να είναι μακριά του.
 Η δραματική εξέλιξη των πραγμάτων και οι ερμηνείες (ειδικά της πρωταγωνίστριας Selimovic) κάνει το φιλμ ακόμα πιο ζωντανό και σκληρό. Ο Oleg Novkovic παρουσιάζει ένα μουσικοχορευτικό δράμα βγαλμένο από τη ζωή. Και μουσικοχορευτικό, διότι παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές, ανά διαστήματα, να αφηγούνται το δράμα τους μελωδικά. Το “Beli, Beli Svet” αποτελεί σαφώς όμορφη ταινία, από αυτές που σκάνε χαμηλόφωνα αλλά προκαλούν αίσθηση σε όποιον τις δει.

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Marina and the Diamonds – The Family Jewels

Κατάφερε με το πρώτο της άλμπουμ να ανέβει στη 5η θέση των UK charts και να εντυπωσιάσει τους πάντες με τη μουσική της.Το θέμα είναι πως μιλάμε για την Ελληνίδα Μαρίνα Διαμάντη η οποία πλέον έχει καταξιωθεί στο μουσικό στερέωμα της ποπ. Μισή από Ελλάδα, μισή από Ουαλία, όπου στην οποία έχει γεννηθεί, η 26χρονη τραγουδοποιός μαζί με τα «διαμάντια» της, δημιουργεί όμορφες μελωδίες. Όπως δηλώνει η ίδια, το όνομα της μπάντας προέρχεται από το επίθετό της και δεν αναφέρεται στους μουσικούς που την ακολουθούν, αλλά στους φαν της. Όπως και να έχει, οι Marina and the Diamonds δημιούργησαν ένα πολύ καλό ντεμπούτο δίσκο, με τίτλο “The Family Jewels”.
 13 τραγούδια απαρτίζουν το “The Family Jewels”, χωρίς να γίνεται μεγάλη κοιλιά κάπου. Πολύ καλό ξεκίνημα με το “Are You Satisfied?”, βάζοντάς σε στο κλίμα της Μαρίνας. Δευτέρο τραγούδι και ένα από το ομορφότερα του άλμπουμ, είναι το “Shampain”, το οποίο έχει την ικανότητα να σε ξεσηκώσει όμορφα. Επόμενη στάση στο δίσκο ονομάζεται “Mowgli’s Road”. Υπέροχο κομμάτι και πρώτο single. Κάπου στη μέση του “The Family Jewels” υπάρχει το “Hollywood”, πολύ καλή στιγμή, ενώ προς το τέλος συναντούμε το “Oh No!” που χρήζει πολλαπλής ακρόασης. Ίσως τα τρία τελευταία τραγούδια, που δεν θα σου μείνουν, θα μπορούσαν να παραλειφθούν, αν και δεν χαλάνε το δίσκο.Φαίνεται πως η Μαρίνα έχει το κόλπο για να εντυπωσιάσει (μουσικά πάντα).

Όμορφη ποπ, στιγμές που θυμίζουν ντίσκο και ένας εξαιρετικός δίσκος, πόσω μάλλον όταν είναι και πρώτος. Εκπλήσσεσαι με τις στιχουργικές και μουσικές ικανότητες της κοπέλας, ενώ δεν είναι παράξενο που 5 τραγούδια έχουν γίνει singles. Ήδη έχει ηχογραφηθεί ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο “Electra Heart”, και το πρώτο single, “Radioactive” ακούγεται αρκετά. Το μόνο που έχουμε, είναι να περιμένουμε μεχρι το Φεβρουάριο να τον ακούσουμε.

Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα

Το ελληνικό δημόσιο δε χρειάζεται να μας συστηθεί. Όλοι γνωρίζουμε πώς είναι αυτή η πραγματικότητα στις μέρες μας και πώς κυλάει μέσω των Ελλήνων. Ο Γιώργος Σπυράτος (Αργύρης Ξάφης) είναι ειδικευόμενος γιατρός και ξεκινάει την καριέρα του από το δημόσιο νοσοκομείο «Άγιοι Πάντες». Από τη πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στο νοσκομείο, θα αντικρύσει μια κατάσταση μπάχαλο. Γιατροί, νοσοκόμες, νοσηλευτές, ακόμα και ασθενείς «συνεργάζονται» για να περνάνε όλοι τους καλά. Ο Γιώργος προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτές τις κωμικοτραγικές συνθήκες και να μαζέψει τα ασυμάζευτα.
 Πόσο, όμως, θα αντέξει σε αυτό τον αγώνα δρόμου; Προσπαθεί να είναι όσο περισσότερο έντιμος γίνεται,ωστόσο οι καταστάσεις που υπάρχουν στους «Άγιους Πάντες» δεν τον αφήνουν. Με τη πάροδο του χρόνου και έχοντας προσαρμοστεί, αρχίζει και δένεται με τον συνάδελφό του (Δημήτρης Ήμελλος), δημιουργώντας φιλία. Μελανά σημεία στη πορεία του αποτελούν οι συνεχείς, άσκοπες παρατηρήσεις του κύριου χειρούργου, λόγω εμπάθειας. Μέσα από τα ατυχήματα που συμβαίνουν στο νοσοκομείο, δεν θα αγαπήσει το ελληνικό δημόσιο, αλλά τους ανθρώπους του.
 Ο Σωτήρης Γκορίτσας παρουσιάζει το ελληνικό δημόσιο, την εποχή της δραχμής. Ο ήρωάς του, ξεκινά την επαγγελματική του καριέρα με όνειρα και φτάνει να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα στη δημόσια υγεία. Με αρκετά σημεία χιούμορ, η ταινία κυλάει όμορφα. Ωστόσο, η τρύπα στο σενάριο δεν καλύπτεται. Από τις πρώτες σκηνές παρακολουθούμε το δράμα του νοσοκομειακού δημοσίου, ενώ αυτό ανακυκλώνεται συνεχώς σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να οδηγεί κάπου. Σωσίβιο για το σώσιμο της ταινίας, οι ηθοποιοί που απογειώνουν τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν (Βαγγέλης Μουρίκης, Κώστας Μπερικόπουλος, Μπέσυ Μάλφα, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης).

Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011

Superheavy – Superheavy

Τι καλύτερο από το να ενώνονται μεγάλοι καλλιτέχνες και να ηχογραφούν όλοι μαζί ένα δίσκο. Ο ανήσυχος πάντα μουσικά Mick Jagger, παρά τα πολλά του χρόνια, δεν λέει να καθίσει και δημιουργεί ένα προτζεκτ, το οποίο ονομάζεται Superheavy. Σε αυτό το εγχείρημα τον πλαισιώνουν άλλοι τέσσερις καταξιωμένοι καλλιτέχνες. Η Joss Stone με την βελούδινη και soul φωνή της, ο Allah Rakha Rahman, ο Ινδός με αμέτρητες συμμετοχές σε soundtracks, ο κιθαρίστας David Stewart και ο Damian Marley, ο νεότερος γιος του θρυλου της reggae, Bob Marley. Αυτοί οι πέντε καλλιτέχνες, λοιπόν, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να κυκλοφορήσει φέτος το ομώνυμο άλμπουμ του σχήματος.
 Το “Superheavy” που ανοίγει τον δίσκο σε προετοιμάζει για κάτι αξιόλογο στη συνέχεια. Βέβαια, αυτό μην το δένεις και κόμπο. Το πρώτο single είναι το “Miracle Worker” όπου κινείται σε reggae μονοπάτια και με την Stone να το απογειώνει, με τα φωνητικά της. Δυνατή στιγμή αποτελεί το “Energy”, με το ρεφρέν να τα δίνει όλα. Στη συνέχεια, μεταφερόμαστε προς την ανατολίτικη μεριά με το “Satyameva Jayathe”. Κάπου στη μέση του δίσκου συναντούμε και μια μπαλάντα, η οποία ίσως να πήγαινε άπατη αν δενείχε τα φωνητικά του Jagger. Ωστόσο, δεν αποτελεί κάτι τρομερό. Γενικά, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κάτι το τρομερό, με τραγούδια μετριότητας και συνθέσεις, μάλλον πρόχειρες. Δε γνωρίζω πόσο χρειάστηκε για να δημιουργηθεί ο συγκεκριμένος δίσκος, αλλά αυτό που ακούγεται από την πρώτη ακρόαση δείχνει να είναι ετοιματζίδικο.
Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ο κανόνας, πως όταν συναντιούνται τεράστια ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος, κάτι δεν θα πάει καλά. Γνωστό ότι οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες έχουν γράψει την δική τους ιστορία με χρυσά γράμματα στη μουσική βιομηχανία, αλλά στο σύνολό τους μάλλον γίνεται το αντίθετο. Το “Superheavy” μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχία, ενώ βαδίζει ίσως προς τη λίστα με τις αδιάφορες δισκογραφικές δουλειές του 2011.

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011

We Need to Talk About Kevin – Πρέπει να Μιλήσουμε Για τον Κέβιν

Το πολυδιαβασμένο, παγκοσμίως, μυθιστόρημα του Lionel Shriver περνάει φέτος στην μεγάλη οθόνη δια χειρός Lynne Ramsay, προκαλώντας διθυραμβικές κριτικές. Η Eva (Tilda Swinton) παίρνει την απόφαση να κρατήσει το μωρό που κυοφορεί και να αφήσει στην άκρη την ανεξαρτησία της, την επαγγελματική της καριέρα αλλά και το Παρίσι, όπου ήθελε να πάει. Από την αρχή η σχέση μητέρας και γιου είναι πολύπλοκη. Ο πατέρας, Franklin (John Reilly), δεν αγχώνεται, δεν δίνει σημασία σε τίποτα ή με άλλα λογια είναι σε έναν άλλο κόσμο, στον δικό του.
 Ο Κέβιν μεγαλώνει και φτάνει στα 15 χρόνια του. Σε όλα αυτα τα χρόνια η σχέση της Eva με τον ιδιόρυθμο γιο της, κλονίζει τον εσωτερικό της κόσμο. Χωρίς να το θέλει ερχόταν στη θέση του ένοχου, με αποτέλεσμα να παλεύει να βρει σε ποιό πράγμα κάνει λάθος, όσον αφορά τη συμπεριφορά της προς το παιδί της. Ο Κέβιν, 3 μέρες πριν μπει στα 16, διαπράττει ένα απάνθρωπο και τρομερό έγκλημα στο σχολείο του. Θύματά του οι ίδιοι του οι συμμαθητές του, τους οποίους σκοτώνει με το τόξο που του είχε πάρει ο πατέρας του τα Χριστούγεννα. Η Eva επιστρέφει στο παρελθόν με το μυαλό της, συνεχίζοντας να βρει τί έκανε στραβά.
 Η Lynne Ramsay παρουσιάζει ένα εξαιρετικό φιλμ, γεμάτο δυνατές σκηνές. Η καταπληκτική, για άλλη μια φορά, Tilda Swinton κατορθώνει να μας αφήσει άφωνους με την ερμηνεία της. Ο ρόλος της πρωταγωνίστριας Eva είναι κομμένος και ραμμένος στην Swinton που απογειώνει μοναχή της αυτόματα την ταινία. Επιπλέον, η σκηνοθεσία της Lynne Ramsay είναι το λιγότερο φοβερή, με τα πανέμορφα περάσματα από το παρόν στο μέλλον. Μόνη εξαίρεση στην, κατά τ’ άλλα εξαιρετική ταινία, αποτελεί η σεναριακή τρύπα, όσον αφορά τον σκοπό του εγκλήματος του Κέβιν.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More