Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

Γιώργος Καζαντζής – Τα παιδιά της άλλης όχθης

Μετά την επιτυχημένη συνεργασία του συνθέτη Γιώργου Καζαντζή και της ερμηνεύτριας Φωτεινής Βελεσιώτου με τις «Μέλισσες» του προηγούμενου δίσκου, «Ισαλος Γραμμή», οι δύο καλλιτέχνες μας παρουσιάζουν «Τα παιδιά της άλλης όχθης». 15 τραγούδια, από τα οποία τα τέσσερα είναι επανεκτελέσεις. Συναντούμε αρκετές συνεργασίες, ανάμεσα σε αυτές και τη συνεργασία με τον Μανώλη Ρασούλη, ο οποίος συμμετέχει στιχουργικά σε ένα κομμάτι. Η επιτυχημένη συνεργασία του Καζαντζή και της Βελεσιώτου στις «Μέλισσες» δεν ήταν τυχαία, μια και σε αυτό το δίσκο η χημεία μεταξύ τους είναι τρομερή.
 «Τα παιδιά της άλλης όχθης» περνάνε από το ρεμπέτικο στο ζεϊμπέκικο αλλά και από τη μπαλάντα. Μελωδίες και στίχοι που σε συγκινούν και σου μένουν χαραγμένα στο μυαλό από τη μία και από την άλλη το «γλεντάς» με το «Ένα βράδυ στο πλατό». «Οι πρίγκιπες του τραγουδιού» μας ανοίγουν το δρόμο για την επόμενη 1,5 ώρα (και όμως, υπάρχουν δίσκοι ακόμα που διαρκούν τόσο), γεμάτη συναισθήματα. Αν εξαιρέσουμε τις «Μέλισσες», τα υπόλοιπα 14 κομμάτια δένουν μεταξύ τους αποτελώντας ένα πολύ όμορφο σύνολο, χωρίς να υπάρχουν κορυφαίες στιγμές και λιγότερο όμορφες στιγμές. Επίσης, στο «Θεσσαλονίκη – πόλη της αιώνιας ήβης» συναντούμε και τη σχολική χορωδία του Ασύλου του Παιδιού, ενώ στο «Βαλς της σιωπής» την Αλεξία Χρυσομάλλη.
Εν έτει 2011 η καλή ελληνική μουσική αποδεικνύει πως υπάρχει και βασιλεύει, χωρίς να χρειάζεται να κατακτήσει τα ραδιόφωνα, μονάχα τις καρδιές μας. Η Φωτεινή Βελεσιώτου προκαλεί ανατριχίλες με τη φωνή της και το πάθος που βγάζει μέσα από την ερμηνεία της. Όσο δυνατοί είναι οι στίχοι του Γιώργου Καζαντζή, άλλο τόσο είναι και τα φωνητικά της ερμηνεύτριας από την Καρδίτσα, μιας πραγματικής (ροκ) ρεμπέτισσας.

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Contagion

                                  
Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πεθαίνουν ξαφνικά από ένα φαινομενικά πολύ ισχυρό κρύωμα. Η επιδημία αυτή ξεκινάει με την επιστροφή μιας γυναίκας από το Χονγκ Κονγκ και συνεχίζετε σαν ντόμινο σε όλο τον κόσμο. Ο θανατηφόρος ιός εξαπλώνεται γρηγορότερα από κάθε άλλον και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται, ενώ ταυτόχρονα οι μεγάλες φαρμακευτικές βιομηχανίες βλέπουν το τεράστιο περιθώριο κέρδους τους να αυξάνεται.
Ο Steven Soderbergh, σκηνοθέτης, μεταξύ άλλων, των The Informant και της τριλογίας Oceans, επιλέγει να μπλέξει την συμβατική κινηματογράφηση με το ντοκιμαντέρ και δημιουργεί μια τρομερά πειστική αναπαράσταση των πιθανών αντιδράσεων των αντίστοιχων ανθρώπων σε μια τέτοια κατάσταση. Το Contagion δεν μοιάζει με καμία άλλη ταινία με αντίστοιχο θέμα, καθώς εκεί που οι παλιότερες ταινίες βασίζονταν στην δημιουργία του τρόμου στο κοινό με τους τραγικούς θανάτους από τις επιδημίες, η ταινία του Soderbergh ασχολείται περισσότερο με τον τρόμο που προκαλούν οι παρασκηνιακές κινήσεις όλως αυτών που ο κόσμος περιμένει να τον βοηθήσει σε αυτή την κατάσταση.
Όπως και στις παλιότερες δουλειές του, ο Soderbergh έχει στην διάθεσή του ένα πολύ λαμπρό cast που περιλαμβάνει ονόματα που από μόνα τους θα ανέβαζαν οποιαδήποτε project.Μερικοί από αυτούς είναι η Gwyneth Paltrow στον ρόλο της κοπέλας που έφερε τον ιό στην Αμερική, ο Matt Damon στον ρόλο του οικογενειάρχη που έχει ανοσία αλλά χάνει τα μέλη της οικογένειάς του, η Kate Winslet στον ρόλο της ερευνήτριας Nancy Cowan , η Marion Cotillard στον ρόλο της επιδημιολόγου αλλά και ανθρωπίστριας και ο Jude Law στον ρόλο επαναστάτη blogger.
Το Contagion θα μπορούσε να σπείρει τον πανικό στον καθένα καθώς πραγματεύεται με άκρα ρεαλιστικότητα γεγονότα που είναι πολύ πιθανό να ζήσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον. Η σχεδόν παντελής έλλειψη μελοδράματος όμως, κρίνει την ταινία ως μη ολοκληρωμένη, καθώς δεν υπάρχει καμιά σύνδεση του κοινού με κάποιον από τους χαρακτήρες.

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

Twin Sister – In Heaven

Όμορφη μουσική, ωραίοι στίχοι, ότι πρέπει για να χαλαρώσεις και να ακούσεις το δίσκο τους. Πέντε άνθρωποι ενώνουν τις δυνάμεις τους εδώ και τέσσερα χρόνια, δημιουργώντας τη δική τους ποπ. Έτσι, οι Twin Sister κυκλοφορούν τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το 2008, ένα ΕΡ με τίτλο “Vampires With Dreaming Kids”. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το EP “Color Your Life”, με το οποίο κάνουν αισθητή την μουσική τους παρουσία και αποτελούν τη μελλοντική καλή ποπ. Φέτος το Σεπτέμβριο, λοιπόν, η αμερικανική μπάντα δικαιώνει όσους τους πίστεψαν στην αρχή, κυκλοφορώντας ένα πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο τιτλοφορείται “In Heaven”.
Ο δίσκος θα μπορούσε να αποτελέσει μουσική για ταινία. 10 κομμάτια που δένονται μεταξύ τους και δεν κουράζει το τελικό αποτέλεσμα. Το “Daniel” που αποτελεί την αρχή του άλμπουμ ανοίγει με τον πιο όμορφο τρόπο το δίσκο. Ωραίο τέμπο δίνουν τα beats στο “Stop”, ενώ μπαίνουμε σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια με το “Bad Street”. Κορυφή του “In Heaven” αποτελεί το “Spain” που έχει ξεχωρίσει ήδη. Εδώ οι Twin Sister θυμίζουν λίγο Portishead, όμως όπως και να έχει το συγκεκριμένο κομμάτι είναι εξαιρετικό. Το πρώτο single του άλμπουμ είναι το “Gene Ciampi”, όπου σε επιστρέφει κάμποσες δεκαετίες πίσω. Τα 10 τραγούδια του δίσκου είναι αρκετά για να σου αποδείξουν πως υπάρχει η ποιοτική και όμορφη ποπ.

Τη καλύτερη εποχή διάλεξαν οι Twin Sister να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ, μια και φθινόπωρο και τα συγκεκριμένα τραγούδια πάνε μαζί. Γενικά το “In Heaven” είναι ένας όμορφος δίσκος, χαίρεσαι να τον ακούς, αν και δεν αποτελείται από κομμάτια που θα σου χαραχθούν στη μνήμη, εκτός 2-3 περιπτώσεων. Αν και «πρωτάρηδες» στην δισκογραφία, αφού οι 2 προηγούμενες δουλειές τους ήταν EP, παρουσιάζουν μουσικές ψαγμένες και μιας άλλης εποχής. Σημαντικό προτέρημα των Twin Sister είναι ότι έχουν την ικανότητα να σε πάρουν και να σε ταξιδέψουν όπου θελήσεις εσύ.

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

En Terrains Connus – Σε Γνώριμο Έδαφος

Το γαλλικής παραγωγής φιλμ “En Terrains Connus” έρχεται από τα βάθη του Καναδά για να μας παρουσιάσει τη ζωή δύο αδερφών. Δυο αδέρφια που είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες με μια διαφορά, και οι δυο τους είναι αποξενωμένοι στον δικό τους κόσμο. Δεν βλέπονται συχνά, ενώ όποτε συναντιούνται θα τσακωθούν σαν μικρά παιδιά, με τον ανήμπορο πατέρα τους να τους βλέπει να μαραζώνουν.
 Η Maryse (Fanny Mallette) είναι παντρεμένη αρκετά χρόνια, όμως δεν είναι ευτυχισμένη με το γάμο της. Και αυτό επειδή περνάει μια ζωή βαρετή με τις μέρες να περνάνε χωρίς ουσία, πηγαίνοντας στη δουλειά της και ο άντρας της να είναι ακόμα πιο βαρετός. Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι να παρουσιάζεται συνεχώς η Maryse σοβαρή και κλεισμένη στον εαυτό της. Από την άλλη, ο Benoit (Francis La Haye) έχει φτάσει τα 30 χρόνια και συνεχίζει να μένει μαζί με τον πατέρα του. Εξακολουθεί να «γρατζουνάει» το μπάσο του στην ελεύθερη ώρα του, ενώ συνηθίζει να φοράει εφηβικές μπλούζες. Συναντά μια φίλη του που είναι και μητέρα αλλά για να δημιουργήσει οικογένεια χλωμό, λόγω του ότι το μυαλό του έχει μείνει πίσω στα νεανικά του χρόνια. Κάποια στιγμή παρουσιάζεται ένας άντρας από το μέλλον στους δύο πρωταγωνιστές, με σκοπό να αλλάξει η ζωή τους. Στην ουσία αυτός ο άντρας αποτελεί την τεράστια θέληση που έχουν να μπουν σε νέο δρόμο. Έτσι, τα αδέρφια θα έχουν την ευκαιρία να μείνουν για ένα χρονικό διάστημα – συγκεκριμένα για κάποιες ώρες, ένα βράδυ – μαζί. Εκεί θα ξεκαθαρίσουν τα «θέλω» τους, ενώ θα έρθουν κοντά μεταξύ τους.
 Ο Stephane Lafleur παρουσιάζει πώς ο άνθρωπος μπορεί μέσα από το δικό του μονοπάτι, να έρθει σε μια ψυχική ισορροπία. Το επιτηδευμένα σκοτεινό πλάνο της ταινίας, την κάνει περισσότερο άμεση, όπως και οι χαρακτήρες της. Χωρίς πολλά πολλά και χωρίς κάποιο τρομερό μπάτζετ, το “En Terrains Connus” αξίζει σίγουρα να αφιερώσει κάποιος μιάμιση ώρα από τη ζωή του για να τη δει.

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Nefeli Walking Undercover – Τα Μολύβια - Κομάντος

Με την πρώτη ακρόαση πιστεύεις πως έχεις να κάνεις με τραγουδοποιό που βρίσκεται στον χώρο της δισκογραφίας πολλά χρόνια. Σε αυτη τη σκέψη σε οδηγεί η ώριμη φωνή της, οι στίχοι αλλά και η μουσική της που αν μη τι άλλο είναι πλούσια με όμορφα μελωδικά στοιχεία. Όλα αυτά για μια καλλιτέχνιδα που προφανώς υπάρχει χρόνια στο κουρμπέτι του δισκογραφικού χώρου. Ωστόσο, όλα αυτά τα αναφέρουμε όχι για μια μεγάλη (ηλικιακά) τραγουδοποιό αλλά για την μόλις 22χρονη Νεφέλη Λιούτα. Πριν κάμποσες μέρες, συγκεκριμένα στις 30 Οκτωβρίου, η νεαρή Νεφέλη κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της δίσκο με τίτλο «Τα Μολύβια – Κομάντος».
                                                                                                    (Φωτογραφία : Θόδωρος Βρανάς)
Η Νεφέλη δεν είναι μονάχη της στην ηχοφράφιση του δίσκου της. Έχει διαρκώς μαζί της τον πολυτιμότερο μουσικό βοηθό της, το βιολί. Η δύναμη των τραγουδιών βρίσκεται στο ότι δεν είναι κομμάτια για μία μόνο ακρόαση και το σημαντικότερο, ότι οι στίχοι είναι ελληνικοί (εκτός ενός τραγουδιού), πράγμα που δεν περιμένεις καθώς ακούς μια experimental – folk μελωδία. Το «Spedale» ανοίγει το δίσκο με όμορφο τρόπο, ενώ το αμέσως επόμενο «Το ρε και το μι από την ηρεμία» σε κάνει να φτιάχνεις τις εικόνες που έχει η νεαρή τραγουδοποιός στο κεφάλι της. Όμορφη στιγμή αποτελεί ο «Ο Μικρός Πρίγκηπας» και αρκετά συγκινητικοί οι στίχοι του «Χρήστου», ο οποίος φαίνεται να άφησε αυτό τον κόσμο νωρίς. Τα «μολύβια – κομάντος» κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα σε όλη τη διάρκειά τους, κλείνοντας αυτο το μουσικό ταξίδι με το ομώνυμο κομμάτι τους.
Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ακούς δίσκους χαμηλού μπάτζετ και να βγαίνουν αριστουργήματα. Σε αυτη τη κατηγορία ανήκει ο δίσκος της Nefeli Walking Undercover, όπως μας συστήνεται η ίδια. Και αυτό επειδή αναφέρει πως γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει ακόμα στην Αθήνα και περπατάει «υπό κάλυψη». Μετά τα εξαιρετικά «Μολύβια – κομάντος» δεν μπορώ να σκεφτώ τί να περιμένουμε στο μέλλον από τη Νεφέλη Λιούτα. Μάλλον κάτι ακόμη πιο όμορφο και το ίδιο - ή και παραπάνω - ώριμο.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Beli, Beli Svet – Άσπρος, Άσπρος Κόσμος

Άλλο ένα μικρό διαμάντι του ευρωπαϊκού κινηματογράφου κάνει την εμφάνισή του στην μεγάλη οθόνη. Αυτή τη φορά έρχεται από την Σερβία, και ο λόγος για το δράμα “Beli, Beli Svet”. Παρακολουθούμε την προσπάθεια των ανθρώπων να βρεθούν στον δικό τους κόσμο, στον «άσπρο κόσμο». Μέσα από το δικό τους δράμα, αντιμετωπίζουν τη ζωή με το δικό τους τρόπο, άλλες φορές σωστό, άλλες όχι.
 Στην μικρή πόλη Μπορ, το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών είναι ανθρακωρύχοι. Υπάρχει και ένα μπαρ που το έχει ο λεγόμενος «Βασιλιάς», Kralj (Uliks Fehmiu), ο οποίος διατηρούσε παράνομη σχέση με την Ruzica (Jasna Djuricic). Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης σχέσης ήταν, η Ruzica να «τυφλωθεί» από τον έρωτα και να δολοφονήσει τον σύζυγό της. Έτσι, περνάει τα επόμενα χρόνια στη φυλακή, αφήνοντας πίσω την μικρή κόρη της και τον πατέρα της. Τα χρόνια πέρασαν και η Ruzica βγαίνει από τις γυναικείες φυλακές. Όμως, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, καθώς ο Kralj έχει σχέση με την κόρη της, Rosa (Hana Selimovic). Τότε οι δραματικές ανατροπές αρχίζουν να δίνουν και να παίρνουν, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να βρει αέρα να αναπνεύσει. Από τη μία, το παιχνίδι της μοίρας που του έπαιξε η ζωή (αν και τα ήθελε και αυτός) και από την άλλη η Rosa που πίστεψε στον έρωτα και δεν μπορεί να είναι μακριά του.
 Η δραματική εξέλιξη των πραγμάτων και οι ερμηνείες (ειδικά της πρωταγωνίστριας Selimovic) κάνει το φιλμ ακόμα πιο ζωντανό και σκληρό. Ο Oleg Novkovic παρουσιάζει ένα μουσικοχορευτικό δράμα βγαλμένο από τη ζωή. Και μουσικοχορευτικό, διότι παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές, ανά διαστήματα, να αφηγούνται το δράμα τους μελωδικά. Το “Beli, Beli Svet” αποτελεί σαφώς όμορφη ταινία, από αυτές που σκάνε χαμηλόφωνα αλλά προκαλούν αίσθηση σε όποιον τις δει.

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Marina and the Diamonds – The Family Jewels

Κατάφερε με το πρώτο της άλμπουμ να ανέβει στη 5η θέση των UK charts και να εντυπωσιάσει τους πάντες με τη μουσική της.Το θέμα είναι πως μιλάμε για την Ελληνίδα Μαρίνα Διαμάντη η οποία πλέον έχει καταξιωθεί στο μουσικό στερέωμα της ποπ. Μισή από Ελλάδα, μισή από Ουαλία, όπου στην οποία έχει γεννηθεί, η 26χρονη τραγουδοποιός μαζί με τα «διαμάντια» της, δημιουργεί όμορφες μελωδίες. Όπως δηλώνει η ίδια, το όνομα της μπάντας προέρχεται από το επίθετό της και δεν αναφέρεται στους μουσικούς που την ακολουθούν, αλλά στους φαν της. Όπως και να έχει, οι Marina and the Diamonds δημιούργησαν ένα πολύ καλό ντεμπούτο δίσκο, με τίτλο “The Family Jewels”.
 13 τραγούδια απαρτίζουν το “The Family Jewels”, χωρίς να γίνεται μεγάλη κοιλιά κάπου. Πολύ καλό ξεκίνημα με το “Are You Satisfied?”, βάζοντάς σε στο κλίμα της Μαρίνας. Δευτέρο τραγούδι και ένα από το ομορφότερα του άλμπουμ, είναι το “Shampain”, το οποίο έχει την ικανότητα να σε ξεσηκώσει όμορφα. Επόμενη στάση στο δίσκο ονομάζεται “Mowgli’s Road”. Υπέροχο κομμάτι και πρώτο single. Κάπου στη μέση του “The Family Jewels” υπάρχει το “Hollywood”, πολύ καλή στιγμή, ενώ προς το τέλος συναντούμε το “Oh No!” που χρήζει πολλαπλής ακρόασης. Ίσως τα τρία τελευταία τραγούδια, που δεν θα σου μείνουν, θα μπορούσαν να παραλειφθούν, αν και δεν χαλάνε το δίσκο.Φαίνεται πως η Μαρίνα έχει το κόλπο για να εντυπωσιάσει (μουσικά πάντα).

Όμορφη ποπ, στιγμές που θυμίζουν ντίσκο και ένας εξαιρετικός δίσκος, πόσω μάλλον όταν είναι και πρώτος. Εκπλήσσεσαι με τις στιχουργικές και μουσικές ικανότητες της κοπέλας, ενώ δεν είναι παράξενο που 5 τραγούδια έχουν γίνει singles. Ήδη έχει ηχογραφηθεί ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο “Electra Heart”, και το πρώτο single, “Radioactive” ακούγεται αρκετά. Το μόνο που έχουμε, είναι να περιμένουμε μεχρι το Φεβρουάριο να τον ακούσουμε.

Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα

Το ελληνικό δημόσιο δε χρειάζεται να μας συστηθεί. Όλοι γνωρίζουμε πώς είναι αυτή η πραγματικότητα στις μέρες μας και πώς κυλάει μέσω των Ελλήνων. Ο Γιώργος Σπυράτος (Αργύρης Ξάφης) είναι ειδικευόμενος γιατρός και ξεκινάει την καριέρα του από το δημόσιο νοσοκομείο «Άγιοι Πάντες». Από τη πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στο νοσκομείο, θα αντικρύσει μια κατάσταση μπάχαλο. Γιατροί, νοσοκόμες, νοσηλευτές, ακόμα και ασθενείς «συνεργάζονται» για να περνάνε όλοι τους καλά. Ο Γιώργος προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτές τις κωμικοτραγικές συνθήκες και να μαζέψει τα ασυμάζευτα.
 Πόσο, όμως, θα αντέξει σε αυτό τον αγώνα δρόμου; Προσπαθεί να είναι όσο περισσότερο έντιμος γίνεται,ωστόσο οι καταστάσεις που υπάρχουν στους «Άγιους Πάντες» δεν τον αφήνουν. Με τη πάροδο του χρόνου και έχοντας προσαρμοστεί, αρχίζει και δένεται με τον συνάδελφό του (Δημήτρης Ήμελλος), δημιουργώντας φιλία. Μελανά σημεία στη πορεία του αποτελούν οι συνεχείς, άσκοπες παρατηρήσεις του κύριου χειρούργου, λόγω εμπάθειας. Μέσα από τα ατυχήματα που συμβαίνουν στο νοσοκομείο, δεν θα αγαπήσει το ελληνικό δημόσιο, αλλά τους ανθρώπους του.
 Ο Σωτήρης Γκορίτσας παρουσιάζει το ελληνικό δημόσιο, την εποχή της δραχμής. Ο ήρωάς του, ξεκινά την επαγγελματική του καριέρα με όνειρα και φτάνει να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα στη δημόσια υγεία. Με αρκετά σημεία χιούμορ, η ταινία κυλάει όμορφα. Ωστόσο, η τρύπα στο σενάριο δεν καλύπτεται. Από τις πρώτες σκηνές παρακολουθούμε το δράμα του νοσοκομειακού δημοσίου, ενώ αυτό ανακυκλώνεται συνεχώς σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να οδηγεί κάπου. Σωσίβιο για το σώσιμο της ταινίας, οι ηθοποιοί που απογειώνουν τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν (Βαγγέλης Μουρίκης, Κώστας Μπερικόπουλος, Μπέσυ Μάλφα, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης).

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More