Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

The Grey

Ο Ottway εργάζεται σε μία εταιρεία εξόρυξης πετρελαίου. Κατά την διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού, το αεροπλάνο του πέφτει πάνω από την Αλάσκα. Όσοι επιζήσουν από την συντριβή του αεροπλάνου, θα βρεθούν σε ένα πολύ αφιλόξενο περιβάλλον και γρήγορα θα καταλάβουν πως πρέπει να παλέψουν για την σωτηρία τους. Τα προβλήματά τους θα πολλαπλασιαστούν, όταν ανακαλύψουν πως εκτός από το περιβάλλον, έχουν να αντιμετωπισουν και μια ομάδα λύκων.
Ο Joe Carnahan (The A-Team, Smokin' Aces) επιστρέφει με την νέα του ταινία, ξανά από την θέση του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, πολύ διαφορετικός απ' ότι μας είχε συνηθίσει. Στην καινούργια, πιο “σοβαρή” δουλειά του, δημιουργεί μία περιπέτεια επιβίωσης, με αρκετά στοιχεία θρίλερ, με πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της την αληθοφάνεια του τρομερού και τρομακτικού τοπίου. Η σκηνοθεσία του Carnahan εστιάζει στο κατάλευκο τοπίο και μεταφέρει τον τρόμο που αυτό δημιουργεί στους θεατές. Σημαντικό μερίδιο της επαφής του θεατή με την ταινία κατέχει ο καταπληκτικός για άλλη μια φορά Liam Neeson (Battleship, Unknown), στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ottway, έναν άντρα ο οποίος αν και έχει χάσει την θέληση για ζωή, όταν βρεθεί μέσα στην μάχη της επιβίωσης θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει τον εαυτό του και τους φίλους του ζωντανούς.
Το The Grey χρησιμοποιεί την φανταστική φωτογραφία του για να κρύψει την έλλειψη στο χτίσιμο των δεύτερων χαρακτήρων, καθώς όλοι εκτός του Ottway φαντάζουν τρομερά αναλώσιμοι. Αυτό δεν ενοχλεί ιδιαίτερα καθώς η ιδέα του σεναρίου βασίζεται στην απλότητα και ρεαλιστικότητά της κατάστασης στην οποία βρίσκεται αυτή η ομάδα. Ο Liam προσθέτει άλλη μια πολύ καλή εμφάνιση στην καριέρα του, ενώ ο Joe Carnahan μας δείχνει πτυχές του ταλέντου του που δεν γνωρίζαμε.

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

Marina & The Diamonds – Electra Heart

Το 2010 έφτασε στο Νο 1 της Αγγλίας με τον ντεμπούτο της δίσκο “The Family Jewels”, ταρακουνώντας την διεθνή ποπ σκηνή. Ποπ μελωδίες εντελώς διαφορετικές από εκείνες του στυλ Lady Gaga, γεμάτες συναίσθημα, έξυπνους στίχους και πολύ καλές ενορχηστρώσεις, η Ουαλο-Ελληνίδα Μαρίνα Διαμάντη έχει ήδη ξεκινήσει να κατακτά την κορυφή του παγκόσμιου ποπ στερεώματος, κορυφή στην οποία δείχνει μεγάλη (καλλιτεχνική) θέληση να παραμείνει. Στην πρώτη δισκογραφική της δουλειά κυκλοφόρησε πολλές επιτυχίες, με το “Hollywood” να συνεχίζει να παίζει στα ραδιόφωνα, ενώ 2 χρόνια αργότερα η 27χρονη τραγουδοποιός επιστρέφει με το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της.
Μεγάλο το στοίχημα που έχει η Marina καθώς ο πήχης, τον οποίο η ίδια τοποθέτησε, είναι ήδη από τον πρώτο δίσκο πολύ ψηλά. Με τον πιασάρικο τίτλο του “Bubblegum Bitch”, ανοίγει ο χορός των 45 λεπτών περίπου. Εξαιρετικό ξεκίνημα για έναν καθαρόαιμο ποπ δίσκο με τα beat-άκια να σε στριφογυρίζουν ανελέητα ενώ αμέσως μετά έρχεται το πρώτο single, που ήδη έχει γίνει γνωστό και ακούγεται πολύ, το “Primadonna”. Η άκρως χορευτική διάθεση που αναδύεται από το συγκεκριμένο κομμάτι εντυπωσιάζει ενώ οι νότες του δεν πρόκειται επουδενί να μην σου κουνήσουν το κεφάλι ρυθμικά. Με το “Lies”, στην συνέχεια, κάπως πέφτει το τέμπο, ωστόσο το “Homewrecker” έρχεται σαν σίφουνας να μας παρασύρει στον τρελό, κεφάτο χορό. Σίγουρα αποτελεί ένα από τα ομορφότερα σημεία του δίσκου. Η επόμενη στάση ακούσει στο εξίσου φανταστικό “Starring Role”, με τους δυνατούς του στίχους και το γρήγορο beat-άκι να σε πωρώνει. Υπέροχη στιγμή του “Electra Heart” αποτελεί, επίσης, το “Teen Idle” το οποίο πραγματικά αποδεικνύει την τρομερή μουσική έμπνευση που έχει η Marina. Το κλείσιμο του άλμπουμ είναι σε πιο αργό τέμπο με το τελευταίο “Fear and Loathing” να σου αφήνει το χέρι σιγά σιγά και εσύ μόλις να έχεις ακούσεις έναν πανέμορφο ποπ δίσκο.
Όπως φαίνεται τα διαμάντια της 27χρονης ολοένα και πληθαίνουν (όπως η ίδια έχει δηλώσει τα "διαμάντια" είναι οι ακροατές της). Μονάχα αξιέπαινη μπορεί να χαρακτηριστεί η συνολική προσπάθεια της Marina, αλλά και των μουσικών της και παραγωγών της, για τον συγκεκριμένο δίσκο. Ξεκίνησε κυριολεκτικά από το μηδέν και βρίσκεται τώρα στον έβδομο (μουσικό) ουρανό της. Δεν ξέρω ποιό έιναι το όνειρο της Marina και πόσο μεγάλο, αλλά σίγουρα ένα κομμάτι του ονείρου της έχει πραγματοποιηθεί αφού πριν από λίγα χρόνια ούτε η ίδια δεν θα το πίστευε, την ώρα που τραγουδούσε δίπλα στον Gotye, ότι θα κυκλοφορήσει δύο δίσκους και μάλιστα πλήρως επιτυχημένους. Διότι το “Electra Heart”, με αυτά τα εξαιρετικά τραγούδια, δεν μπορώ να μην τον θεωρήσω πετυχημένο δίσκο.

Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

A Dangerous Method

O Δρ. Carl Jung αναλαμβάνει την Sabina Spielrein ως ασθενή του, ενθουσιασμένος τόσο από την ιδιαιτερότητα της κατάστασής της όσο και από την ομορφιά της. Ο Jung βαδίζει στα χνάρια του Sigmund Freud, τον οποίον έχει σαν δάσκαλο. Οι δύο άντρες συναντιούνται και δημιουργούν μια φιλία που μπορεί να δώσει πολλά στην επιστήμη της ψυχολογίας, ενώ η υπόθεση της Sabina θα γοητεύσει και τους δύο. Γρήγορα η σχέση του του Jung με την Sabina θα ξεπεράσει τα όρια του γιατρού με την ασθενή, ενώ παράλληλα θα αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους διαφωνίες ανάμεσα στις θεωρίες των δύο αντρών.
Ο David Cronenberg φέρνει στην μεγάλη οθόνη την ιστορία δύο ανθρώπων που δημιούργησαν την επιστήμη της ψυχολογίας. Το σενάριο, υπεύθυνος για το οποίο είναι ο Christopher Hampton, είναι βασισμένο σε βιβλίο που εξιστορεί την τραγική ιστορία αυτών των τριών ανθρώπων και των συσχετισμών τους. Μεταξύ του Carl Jung και του Sigmund Freud είχε δημιουργηθεί μια πολύ δυνατή φιλία μέσω τις οποίας η επιστήμη της ψυχολογίας έκανε μεγάλα άλματα, η οποία όμως καταστράφηκε, όχι μόνο λόγο των μεγάλων διαφορών στις θεωρίες τους αλλά και λόγω της Sabina και των ρόλων που είχε στη ζωή κάθε άντρα. Ο Cronenberg δημιουργεί καταπληκτικά την αισθητική της εποχής, αλλά βασίζεται περισσότερο στο ρομαντική αλλά και τραγική σχέση μεταξύ του Carl και της Sabina, ενώ αφήνει σε δεύτερη μοίρα τις φιλοσοφικές διαμάχες του μαθητή Carl με τον δάσκαλο Freud. Αυτό μπορεί να κάνει πιο “εύπαιπτη” την ταινία αλλά παράλληλα της αφαιρεί το βάθος της με αποτέλεσμα να χάνει και το ενδιαφέρον της.
Αναπόφευκτα, η ταινία στηρίζεται στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες της. Στον ρόλο του Carl βλέπουμε τον, όλο και πιο γρήγορα ανερχόμενο, Michael Fassbender (Shame, X-Men, Haywire), ενώ στον ρόλο του Freud τον εξαιρετικό Viggo Mortensen (The Road, A History of Violence, Lord of The Rings). Στο cast όμως ξεχωρίζει η Keira Knightley (Never Let Me Go, Pirates of the Caribbean), η οποία πρωταγωνιστεί σε άλλο ένα έργο εποχής, ενώ διαπρέπει τόσο στο πρώτο μισό της ταινίας ως ψυχικά ασθενής όσο και στο δεύτερο μισό που έχει τον ρόλο της ερωτευμένης γυναίκας. Σε έναν μικρότερο ρόλο βλέπουμε και τον Vincent Cassel (Black Swan).
Το A Dangerous Method είναι μια βιογραφία για την ζωή ανθρώπων πασίγνωστων για το έργο στον τομέα τους, που όμως χάνει το όποιο ενδιαφέρον έχει από τις επιλογές στην αφήγηση της ιστορίας. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακή η ταινία, σίγουρα δεν συγκρίνεται με τις παλιότερες δουλειές του Cronenberg, καθώς στο τέλος, η εμφάνιση της Keira Knightley θα είναι το μόνο που θα μείνει στον θεατή.

Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

The Dandy Warhols – This Machine

Μπορεί να μην έχουν αποκτήσει την φήμη ενός τεράστιου συγκροτήματος, ωστόσο βρίσκονται στην δισκογραφία από το 1995 και συνεχίζουν να ηχογραφούν δίσκους ασταμάτητοι. Στην χώρα μας έγιναν πασίγνωστοι κάπου στις αρχές του 2000 με το τραγούδι “Bohemian Like You”, το οποίο εκτόξευσε την μπάντα στις παγκόσμιες λίστες των charts. Συνολικά επτά στούντιο άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει με αρκετά singles – επιτυχίες. Τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν καταφέρει να εντυπωσίασουν την κοινή γνώμη με τους δίσκους τους, όμως οι Dandy Warhols είναι εδώ, επιστρέφουν με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά, την όγδοοη, με τίτλο “This Machine” και αυτό αν μη τι άλλο είναι μια καλή μουσική είδηση.
Η πρώτη ακρόαση του δίσκου αφήνει μια γλυκιά γεύση (καθώς ξεκίνησα να τον ακούσω λίγο προκατειλημμένος). Μετά από κάποιες επαναλήψεις των τραγουδιών καταλαβαίνεις πως η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι πρόχειρη και ότι κάτι αξίζει από όλη αυτή την ηχογράφηση. Το “Sad Vacation” που κάνει την αρχή σου κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον θέλοντας να συνεχίσεις την ακρόαση με ευχαρίστηση. Προσπερνάμε το “The Autumn Carnival” το οποίο δεν καταφέρνει να αφήσει κάτι και στεκόμαστε στο “Enjoy Yourself” με το πιασάρικο riff-άκι και γενικά την εύκολη μελωδία που θα σου μείνει στο μυαλό. Στη συνέχεια συναντάμε ένα αρκετά όμορφο ορχηστρικό για να πέσουμε στο πρώτο single του άλμπουμ, “Well They’re Gone”. Ένα εξαιρετικό κομμάτι με χαμηλά φωνητικά και χωρίς δυνατούς ήχους. Προσωπικά δεν είχα τους Dandy Warhols για ένα τέτοιο κομμάτι. Το “16 Tons” αποτελεί ένα χαρούμενο τραγούδι με συμπαθητικό τέμπο ενώ το “Seti vs. The Wow! Signal” είναι από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου με την ηλεκτρική κιθάρα να δίνει όμορφα τον ρυθμό. Το προτελευταίο κομμάτι, όπου είναι και ορχηστρικό, μοιάζει εντελώς ξεκάρφωτο από τα υπόλοιπα και δεν δίνει καθόλου αξία στο άλμπουμ.
Στο “This Machine” λείπει το κομμάτι εκείνο που θα κάνει τη διαφορά και θα γίνει ραδιοφωνικό hit. Ωστόσο, στο σύνολό του το άλμπουμ αποτελεί μια δεμένη δουλειά αρκετά καλύτερη από τις προηγούμενες του συγκροτήματος. Σίγουρα δεν θα καταλάβει μια εκ των υψηλών θέσεων στις λίστες με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και θα ξεχαστεί γρήγορα, όμως η ακρόασή του είναι ευχάριστη.

Τετάρτη 2 Μαΐου 2012

The Minister

Ο Bertrand Saint-Jean είναι ο Υπουργός Μεταφορών της Γαλλίας, ένας ιδεαλιστής πολιτικός που, τουλάχιστον αρχικά, μένει σταθερός στις αξίες του. Ένα βράδυ δέχεται ένα τηλεφώνημα από το οποίο μαθαίνει για ένα πολύνεκρο τροχαίο. Ο ίδιος, αν και εντελώς απρόθυμος, πρέπει να πάει εκεί ως πολιτικά αρμόδιος, για να μιλήσει για την μεγάλη τραγωδία. Από την στιγμή εκείνη, ο υπουργός θα βρεθεί σε μια αλληλουχία καταστάσεων όπου ο ιδεαλισμός του θα τεθεί υπό κρίση και ο συμβιβασμός θα φανεί ως η μόνη λύση.
Η αρχική σκηνή της ταινίας, με την γυναίκα και τον κροκόδειλο, που εμφανίζεται και στο poster της, βασίζεται στο έργο ενός διάσημου φωτογράφου, του Helmut Newton. Η φωτογραφία που αναπαριστάται εδώ ονομάζεται “Ο μύθος της αθωότητας", ένας τίτλος που περιγράφει πολύ πετυχημένα την εξέλιξη ενός ανθρώπου μέσα στο πολύπλοκο και σκληρό παιχνίδι της πολιτικής. Το σενάριο, όπως και η σκηνοθεσία, του Pierre Schöller είναι επιτηδευμένα αργό, σαν να σου αφήνει χρόνο να σκεφτείς πως πίσω από τις επιλογές του πολιτικού κινείται ένα ολόκληρο σύστημα που τον αλλοιώνει και τελικά τον υποτάσσει. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στηρίζεται πάνω σε δύο καταπληκτικούς ηθοποιούς, τον Bertrand Saint-Jean (The Kid with a Bike) στον πρωταγωνιστικό ρόλο του υπουργού, και τον Michel Blanc, στον ρόλο του πιστού σύμβουλού του.
Το The Minister, που κινείται ανάμεσα στο πολιτικό δράμα και στο πολιτικό θρίλερ, παρουσιάζει με ωμό ρεαλισμό την ζωή ενός πολιτικού και τις κινήσεις και τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει ώστε να βγει νικητής στο αναγκαστικά βρώμικο παιχνίδι της πολιτικής. Το δυνατό του σενάριο δίνει τροφή για σκέψη στον θεατή, σε ένα θέμα που καίει στην καθημερινότητά μας.

Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Norah Jones – Little Broken Hearts

Δέκα χρόνια μετά τον ντεμπούτο της δίσκο, του οποίου αρκετά τραγούδια ακούγονται ακόμη και σήμερα, η Norah Jones επιστρέφει με το πέμπτο της στούντιο άλμπουμ. Η κόρη του Ινδού μουσικού Ravi Shankar «βολτάρει» και σε αυτό τον δίσκο στα γνωστά μονοπάτια της τζαζ, της soul, των blues, της country που μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Όπως και να έχει, φωνή όπως της 33χρονης ερμηνεύτριας σπάνια συναντάμε. Μια φωνή βελούδινη, που σε ταξιδεύει, σε ανεβάζει, σε συγκινεί, σε ανατριχιάζει. Πρωτομαγιά και τι καλύτερο από την κυκλοφορία της ολοκαίνουριας δισκογραφικής δουλειάς της Norah Jones, “Little Broken Hearts”. Δώδεκα κομμάτια βουτηγμένα στις ποπ μελωδίες σε συνδυασμό με τις τζαζ, soul νότες συνθέτουν ένα υπέροχο, χορευτικό, μουσικό σύνολο. Φυσικά, αρκετά πιο ώριμη παρουσιάζεται στον συγκεκριμένο δίσκο και μουσικά και φωνητικά. Με αυτό τον τρόπο, ωστόσο, λείπει η «τσαχπινιά» των πρώτων της άλμπουμ, όταν η λιγότερη μεστή φωνή της «γαργαλούσε» περισσότερο τα κομμάτια.
Το άνοιγμα του δίσκου είναι κάπως νωχελικό με τον ρυθμό να ανεβαίνει σταδιακά και συγκεκριμένα από το τρίτο κομμάτι, “Little Broken Hearts”. Το αμέσως επόμενο, “She’ s 22”, σου φέρνει μια ανατριχίλα με την μοναδική παρουσία του πιάνου και την μοναδικότητα των φωνητικών της Norah Jones. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο «ηλεκτρικά» μονοπάτια, μια και ακούμε ηλεκτρικές κιθάρες και πιο δυνατά κρουστά. Το “4 Broken Hearts” αποτελεί την περισσότερο country εκτέλεση του άλμπουμ ενώ προς το κλείσιμο το τέμπο γίνεται ακόμη γρηγορότερο. Με το «παιχνιδιάρικο» “Happy Pills”, όπου αποτελεί και το πρώτο single του άλμπουμ, αλλά και με το εξαιρετικά όμορφο “All A Dream” η Norah Jones μας αφήνει μια γλυκιά γεύση και την υπόσχεση πως θα συνεχίζει να μας χαρίζει απίστευτες ερμηνείες.
Πίσω από όλα αυτά, όμως, κρύβεται ο συνήθης ύποπτος. Ο άνθρωπος που έχει γίνει πλέον επαγγελματικά «κολλιτάρι» με τη Norah Jones, της γράφει κομμάτια και αναλαμβάνει την παραγωγή των δίσκων της. Δεν είναι άλλος από τον Danger Mouse, με τον οποίο συνεργάστηκε η Νεοϋορκέζα ερμηνεύτρια στο άλμπουμ “Rome”. Εξ ου και η τρομερή παραγωγή και ενορχήστρωση του “Little Broken Hearts”. Ενός αρκετά όμορφου δίσκου, όχι όμως ενός δίσκου που θα ακούς ασταμάτητα όπου πηγαίνεις στο αμάξι.

Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

The Snows of Kilimanjaro

Ο Michel είναι ένας μεσήλικας Γάλλος σοσιαλιστής, πρόεδρος του σωματίου στη δουλειά του. Η υπερηφάνεια του δεν τον αφήνει να μείνει απ' έξω από την κληρωτίδα που οργανώνει για να διαλεχτούν αυτοί που θα απολυθούν, και τελικά αφού το όνομά του βγει μέσα στα δώδεκα που τραβήχτηκαν, θα χάσει την δουλειά του. Μαζί με την γυναίκα του Marie-Claire, προσπαθούν να ζήσουν ευτυχισμένοι, ενώ οι φίλοι τους και τα παιδιά τους τους κάνουν δώρο ένα ταξίδι για να ξεκουραστούν. Όλα τα "πιστεύω" τους θα κλονιστούν, όταν ένα βράδυ άγνωστοι θα μπουν μέσα στο σπίτι τους και αφού πρώτα τους τρομοκρατήσουν, θα τους ληστέψουν. Τα πράγματα θα μπλέξουν ακόμα περισσότερο, όταν ο Michel ανακαλύψει πως ο ένας δράστης ήταν συνεργάτης του, ήταν ένας από τους υπόλοιπους απολυμένους.
Μακριά από τον κινηματογράφο του Χόλλυγουντ, με έμφαση στην απλότητα και στον ρεαλισμό, η νέα ταινία του Robert Guédiguian αποτελεί ένα πολύ δυνατό πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο για την σύγχρονη εργατική τάξη και τα προβλήματά της. Ο “εργατοπατέρας” Michel θα αναγκαστεί να αναρωτηθεί αν όσα έκανε ήταν τελικά σωστά ή ακόμα αν αναγκάστηκε να συμβιβαστεί χωρίς να το καταλάβει. Αντίστοιχα, η νέα γενιά χωρίζεται, σε αυτούς που ξεχνούν και “συνηθίζουν” και σε αυτούς υποκύπτουν κάτω από το βάρος των δύσκολων συνθηκών της ζωής, ενώ, σύμφωνα με την ταινία, είναι στα χέρια των μεγάλων να δείξουν τον δρόμο στους νεότερους. Οι χαρακτήρες του Guédiguian είναι πολύ αληθοφανείς, με τον καθένα να έχει την δικιά του ρεαλιστική αντίδραση στα γεγονότα, προκαλώντας τον θεατή να ανακαλύψει ποια θα ήταν η δικιά του σε αντίστοιχη περίπτωση. Αυτός ο ρεαλισμός, σε συνδυασμό με το πολύ καλό και “ανθρώπινο” cast, δημιουργούν αυτόματα έναν δυνατό δεσμό ανάμεσα στον θεατή και στην ταινία που θα κρατήσει και θα γεννήσει προβληματισμούς ακόμα και μετά το τέλος της.
Το Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο απέσπασε στις Κάννες το βραβείο “ Ένα Κάποιο Βλέμμα ” ενώ, ο Robert Guédiguian κατά την βράβευση του από το Ευρωκοινοβούλιο για την ταινία του αναφέρθηκε στην Ελλάδα και στον κόσμο της, που πρέπει να πολεμήσει κατά των μέτρων που τις επιβλήθηκαν. Η ταινία αφήνει μακριά τις ωραιοποιήσεις και παρουσιάζει την αλήθεια των πραγματικών καταστάσεων, αφήνοντας στο τέλος λίγο χώρο για αισιοδοξία πως μέλλον μπορεί να γίνει καλύτερο.

Σάββατο 28 Απριλίου 2012

Ladyhawke – Anxiety

Στα 32 της χρόνια έχει περάσει από δύο συγκροτήματα ενώ από το 2008 – όπου και κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο, ομώνυμο δίσκο της – ακολουθεί την δική της μουσική πορεία. Το πρώτο άλμπουμ αποτέλεσε το καλύτερο ξεκίνημα για την Ladyhawke που εκτοξεύθηκε στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Αρκετά singles κομμάτια χαρακτήρισαν την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί το ελάχιστο αριστουργηματική. Φέτος ήρθε η σειρά για τον δεύτερο προσωπικό δίσκο της τραγουδοποιού από τη Νέα Ζηλανδία, με τον τίτλο “Anxiety”.
Μπορεί να έκανε τέσσερα χρόνια για να επιστρέψει δισκογραφικά η Phillipa Margaret Brown αλλά το “Anxiety” είναι εδώ με τις καλύτερες προθέσεις για τους οπαδούς της (θα έχει πολλούς οπαδούς πλέον υποθέτω). Αρκετά όμορφος συνδυασμός new wave ήχων με ροκ αλτερνατίβας είναι το όλο σκηνικό του άλμπουμ, το οποίο σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητο. Τα δέκα τραγούδια του δίσκου τα λες πιασάρικα, ωστόσο δεν υπάρχει κάτι που θα σου μείνει ή ένα κομμάτι που ξεχωρίζει. Το πρώτο single “Black, White & Blue” αποτέλεσε έναν καλό πρόλογο για το άλμπουμ, όπως και το “Sunday Drive” που ακολούθησε την ίδια πορεία με το πρώτο κομμάτι.
Από τη μία, ο δίσκος σε όλη την διάρκειά του δεν σε ξενερώνει κάπου. Από την άλλη, βέβαια, δεν θα σε εντυπωσιάσει. Η Ladyhawke είναι μια εξαιρετική τραγουδοποιός που φαίνεται να γνωρίζει τι θέλει να βγάλει προς τα έξω μουσικά. Ο προηγούμενος δίσκος ήταν πολύ όμορφος σε αντίθεση με τον φετινό ο οποίος φάνηκε κατώτερος των (μουσικών) περιστάσεων.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More