Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 10 Μαΐου 2012

Keane – Strangeland

Αποτελούν ένα από τα επιτυχημένα συγκροτήματα της Μεγάλης Βρετανίας καθώς εδώ και 15 χρόνια που δραστηριοποιούνται στην δισκογραφία έχουν βγάλει αρκετές επιτυχίες . Το ντεμπούτο τους άλμπουμ ήταν ο καλύτερος οιωνός για το μέλλον της μπάντας αφού θεωρείται ένα εξαιρετικό άλμπουμ ενώ σε πολλές χώρες της βόρειας Ευρώπης έγινε πλατινένιο. Αυτή η κυκλοφορία ήταν το 2004 και από τότε το γκρουπ έχει κυκλοφορήσει άλλους δύο δίσκους με επιτυχία. Φέτος ήρθε η σειρά για την τέταρτη δισκογραφική δουλειά τους, με τον τίτλο “Strangeland”. Ο λόγος φυσικά για τους Keane, οι οποίοι «χρειάστηκαν» τέσσερα χρόνια για την δισκογραφική τους επιστροφή.
Αυτή τη φορά η τριμελής μπάντα παρουσιάζει μια διαφορά. Αυτή η διαφορά είναι πως δεν αποτελείται από τρία πρόσωπα, τους Tom Chaplin (φωνή, κιθάρα), Tim Rice-Oxley (πιάνο) και Richard Hughes (κρουστά), αλλά προστέθηκε και ένα τέταρτο μέλος, ο Jesse Quin (μπάσο). Ο δίσκος δεν διαφέρει από το μουσικό παρελθόν των Keane. Δηλαδή καθαρόαιμες ροκ – ποπ μελωδίες με την απαραίτητη δόση αλτερνατίβας και «φλωριάς» που χρειάζεται για ένα indie συγκρότημα από την Βρετανία. Πρωταγωνιστικό ρόλο στα 12 τραγούδια του δίσκου έχει το πιάνο ενώ το συνοδεύουν τα ρυθμικά ντραμς και η κιθάρα. Τα δύο πρώτα singles του άλμπουμ, “Silenced By Night” και “Disconnected”, πρωτοστατούν καθώς μένουν στο μυαλό σου με τις όμορφες μελωδίες τους. Επόμενη στάση κάνουμε στο ανεβαστικό “On The Road” όπου προσωπικά αποτελεί και την κορυφή του “Strangeland”. Υπέροχη η μπαλάντα “The Starting Line” που καταφέρνει να σου προκαλέσει μια ανατριχίλα με την ερμηνεία του ο Tom Chaplin. Προς το τέλος του άλμπουμ συναντάμε το αρκετά δυνατό και αισιόδοξο “Day Will Come” στο οποίο ακούμε και πιο πολύ την ηλεκτρική κιθάρα. Για τον αποχαιρετισμό οι Keane μας έχουν ένα ήρεμο κομμάτι, το “Sea Fog”, αποτελούμενο μονάχα από το πιάνο και τα υπέροχα φωνητικά.
Το “Strangeland” ενδείκνυται για το αμάξι. Δηλαδή αποτελεί δίσκο για να τον βάλεις σε ένα ταξίδι και να τον ακούσεις. Από κει και πέρα δεν υπάρχει κάποιο σημείο που θα σου μείνει, απλώς θα περάσουν 45 λεπτά με όμορφη βρετανική ποπ – ροκ μουσική. Το σίγουρο είναι πως από τη μία οι Keane κάνουν ένα βήμα μπροστά από το όχι και τόσο καλό προηγούμενο άλμπουμ τους αλλά από την άλλη δεν φαίνεται να μπορούν να αγγίξουν την κορυφή του ντεμπούτου τους δίσκου.

Τετάρτη 9 Μαΐου 2012

The Debt

Η Rachel, ο Stephan και ο David, είναι μια ομάδα Εβραίων πρακτόρων της Μοσάντ, η οποία βρίσκεται σε αποστολή με σκοπό να συλλάβει και να φέρει πίσω στο Ισραήλ τον γιατρό και εγκληματία πολέμου Bernhardt, γνωστό και ως “Χειρούργο του Μπιρκενάου”. Η αποστολή τους είναι δύσκολη και δεν θα τελειώσει χωρίς προβλήματα. Μετά από 30 χρόνια, οι τρεις πράκτορες θα βρεθούν αντιμέτωποι με λογαριασμούς που έχουν αφήσει ανοικτούς από εκείνη την περίοδο.
Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομότιτλο Ισραηλινό έργο, ενώ σκηνοθέτης της είναι ο John Madden. Η δράση εκτυλίσσεται αρχικά στο παρελθόν, όπου παρακολουθούμε τις ενέργειες των πρωταγωνιστών ώστε να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους και να αποδώσουν την πολυπόθητη για τον λαό τους δικαιοσύνη, ενώ παράλληλα διάφοροι συναισθηματικοί δεσμοί δημιουργούνται μέσα στην ομάδα. Όταν η εξέλιξη της ταινίας περνάει στο παρόν, βλέπουμε τα αποτελέσματα των επιλογών που έκανε η ομάδα και την επίδραση που είχαν στην ζωή του καθένα, ενώ τίθενται και ηθικά προβλήματα που καλούνται να λύσουν οι ήρωες ώστε να κλείσουν μια υπόθεση που τους σημάδεψε την ζωή. Η ταινία στο πρώτο της μισό έχει καταπληκτική ατμόσφαιρα ενώ η δράση είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις από ένα κατασκοπευτικό θρίλερ. Όταν η αφήγηση περνάει στο παρών, η ένταση και η δυναμική της ταινίας πέφτουν αισθητά, όπως προστάζει όμως και η ροή του σεναρίου.
Το cast της ταινίας είναι ζηλευτό, καθώς περιλαμβάνει πολλά δυνατά ονόματα, είτε με ιστορία είτε ανερχόμενα. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας στο παρελθόν, βλέπουμε τον Marton Csokas (The Tree, Kingdom of Heaven) στον ρόλο του σκληροτράχηλου αρχηγού της ομάδας Stephan, τον Sam Worthington (Avatar, Terminator Salvation) στον ρόλο του ιδεαλιστή David, ενώ την ομάδα συμπληρώνει η για άλλη μια φορά καταπληκτική Jessica Chastain (The Help,  Take Shelter) στον ρόλο της Rachel, μιας γυναίκας αφοσιωμένης στον ιερό σκοπό της που όμως γίνεται και αντικείμενο του πόθου των δύο αντρών. Στην σημερινή εποχή, στους ρόλους αυτούς αντίστοιχα βλέπουμε τους Tom Wilkinson (Valkyrie, RocknRolla), Ciarán Hinds(Munich, The Rite) και Helen Mirren(The Queen, State of Play). Πολύ καλός ήταν επίσης και ο Jesper Christensen (Melancholia) στον ρόλο του ναζί γιατρού.
Το The Debt είναι ένα πολύ δυνατό κατασκοπευτικό θρίλερ που είχε την ατυχία να βρεθεί στην σκιά του εξίσου καταπληκτικού Tinker Tailor Soldier Spy, και έτσι να μην πάρει την προβολή που του άξιζε. Από την μία το δεμένο σενάριο και η σκηνοθεσία του Madden που δημιουργεί αριστουργηματικά την αίσθηση της εποχής, και από την άλλη η τρομερή εμφάνιση της Jessica Chastain, συνθέτουν μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της.

Τρίτη 8 Μαΐου 2012

Marilyn Manson – Born Villain

Αποτελεί έναν από τους πιο εκκεντρικούς τύπους της ροκ μουσικής. Έχει πουλήσει εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως ενώ δεν ξεχνάει ποτέ τις συνήθειές του, δηλαδή να προκαλεί με τις δηλώσεις του, με τις εμφανίσεις του και με τους στίχους του. Τα τελευταία χρόνια η μουσική πορεία του έχει πάρει την κατιούσα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά, “The High End of Low”, η οποία πέρασε και δεν ακούμπησε. Ο Marilyn Manson, όμως, επιστρέφει και μόλις κυκλοφόρησε τον όγδοο στούντιο δίσκο του με τίτλο “Born Villain”.
Αμέσως ο Marilyn Manson κάνει την αρχή με το σκληρό “Hey, Cruel World” το οποίο προμηνύει και τη συνέχεια όπου είναι ανάλογη του τραγουδιού. Το “No Reflection” είναι το πρώτο single και δικαίως, αφού αποτελεί hit για τον δίσκο με πιασάρικη μελωδία και ρεφραίν. Η συνέχεια παραμένει όμορφη με το “Pistol Whipped” το οποίο ωστόσο δεν κάνει καμία αξιόλογη κίνηση να ανεβάσει τον δίσκο. Γενικά, στα 12 κομμάτια του “Born Villain” οι ρυθμοί είναι αρκετά αργοί, χωρίς κάποιο τραγούδι να σε παρασέρνει, με εξαίρεση κάποια ηλεκτρικά riff-άκια που μπορεί και να σου μείνουν στο μυαλό. Στο ίδιο μήκος κύματος συνεχίζει ο δίσκος, καθώς τα “The Gardener”, “The Flowers of Evil” και “Children of Cain” δεν παρουσιάζουν κάποια εξαιρετική διαφορά μεταξύ τους και με τα τρία να επιταγχύνουν προς το τέλος τους. Η μεγάλη διαφορά υπάρχει στο προτελευταίο “Murderers Are Getting Prettier Every Day”, κομμάτι που κυριολεκτικα τα σπάει με τα γρήγορα και δυνατά ντραμς και την αβισσαλέα κιθάρα. Το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ που κλείνει και τον κύκλο των τραγουδιών δεν αποτελεί κάποια αξιόλογη σύνθεση. Όμως, υπάρχει και ενα bonus track. Αυτό είναι η διασκευή του κλασικού “You ‘re So Vain” της Carly Simon με τη συνεργασία του 43χρονου καλλιτέχνη με τον Johnny Depp ("The Rum Diary") να παίζει ντραμς.
Στο σύνολό του το “Born Villain” δεν αποτελεί έναν ξεχωριστό δίσκο. Ωστόσο, ο Marilyn Manson κάπως σαν να θέλει να επιστρέψει στις παλιές καλές εποχές του δυνατού ροκ. Μετά από αρκετές αποτυχημένες δισκογραφικές δουλειές ο Manson ηχογραφεί αξιόλογα κομμάτια αλλά ο δρόμος της επιστροφής προς την κορυφή είναι μεγάλος.

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

The Grey

Ο Ottway εργάζεται σε μία εταιρεία εξόρυξης πετρελαίου. Κατά την διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού, το αεροπλάνο του πέφτει πάνω από την Αλάσκα. Όσοι επιζήσουν από την συντριβή του αεροπλάνου, θα βρεθούν σε ένα πολύ αφιλόξενο περιβάλλον και γρήγορα θα καταλάβουν πως πρέπει να παλέψουν για την σωτηρία τους. Τα προβλήματά τους θα πολλαπλασιαστούν, όταν ανακαλύψουν πως εκτός από το περιβάλλον, έχουν να αντιμετωπισουν και μια ομάδα λύκων.
Ο Joe Carnahan (The A-Team, Smokin' Aces) επιστρέφει με την νέα του ταινία, ξανά από την θέση του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, πολύ διαφορετικός απ' ότι μας είχε συνηθίσει. Στην καινούργια, πιο “σοβαρή” δουλειά του, δημιουργεί μία περιπέτεια επιβίωσης, με αρκετά στοιχεία θρίλερ, με πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της την αληθοφάνεια του τρομερού και τρομακτικού τοπίου. Η σκηνοθεσία του Carnahan εστιάζει στο κατάλευκο τοπίο και μεταφέρει τον τρόμο που αυτό δημιουργεί στους θεατές. Σημαντικό μερίδιο της επαφής του θεατή με την ταινία κατέχει ο καταπληκτικός για άλλη μια φορά Liam Neeson (Battleship, Unknown), στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ottway, έναν άντρα ο οποίος αν και έχει χάσει την θέληση για ζωή, όταν βρεθεί μέσα στην μάχη της επιβίωσης θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει τον εαυτό του και τους φίλους του ζωντανούς.
Το The Grey χρησιμοποιεί την φανταστική φωτογραφία του για να κρύψει την έλλειψη στο χτίσιμο των δεύτερων χαρακτήρων, καθώς όλοι εκτός του Ottway φαντάζουν τρομερά αναλώσιμοι. Αυτό δεν ενοχλεί ιδιαίτερα καθώς η ιδέα του σεναρίου βασίζεται στην απλότητα και ρεαλιστικότητά της κατάστασης στην οποία βρίσκεται αυτή η ομάδα. Ο Liam προσθέτει άλλη μια πολύ καλή εμφάνιση στην καριέρα του, ενώ ο Joe Carnahan μας δείχνει πτυχές του ταλέντου του που δεν γνωρίζαμε.

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

Marina & The Diamonds – Electra Heart

Το 2010 έφτασε στο Νο 1 της Αγγλίας με τον ντεμπούτο της δίσκο “The Family Jewels”, ταρακουνώντας την διεθνή ποπ σκηνή. Ποπ μελωδίες εντελώς διαφορετικές από εκείνες του στυλ Lady Gaga, γεμάτες συναίσθημα, έξυπνους στίχους και πολύ καλές ενορχηστρώσεις, η Ουαλο-Ελληνίδα Μαρίνα Διαμάντη έχει ήδη ξεκινήσει να κατακτά την κορυφή του παγκόσμιου ποπ στερεώματος, κορυφή στην οποία δείχνει μεγάλη (καλλιτεχνική) θέληση να παραμείνει. Στην πρώτη δισκογραφική της δουλειά κυκλοφόρησε πολλές επιτυχίες, με το “Hollywood” να συνεχίζει να παίζει στα ραδιόφωνα, ενώ 2 χρόνια αργότερα η 27χρονη τραγουδοποιός επιστρέφει με το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της.
Μεγάλο το στοίχημα που έχει η Marina καθώς ο πήχης, τον οποίο η ίδια τοποθέτησε, είναι ήδη από τον πρώτο δίσκο πολύ ψηλά. Με τον πιασάρικο τίτλο του “Bubblegum Bitch”, ανοίγει ο χορός των 45 λεπτών περίπου. Εξαιρετικό ξεκίνημα για έναν καθαρόαιμο ποπ δίσκο με τα beat-άκια να σε στριφογυρίζουν ανελέητα ενώ αμέσως μετά έρχεται το πρώτο single, που ήδη έχει γίνει γνωστό και ακούγεται πολύ, το “Primadonna”. Η άκρως χορευτική διάθεση που αναδύεται από το συγκεκριμένο κομμάτι εντυπωσιάζει ενώ οι νότες του δεν πρόκειται επουδενί να μην σου κουνήσουν το κεφάλι ρυθμικά. Με το “Lies”, στην συνέχεια, κάπως πέφτει το τέμπο, ωστόσο το “Homewrecker” έρχεται σαν σίφουνας να μας παρασύρει στον τρελό, κεφάτο χορό. Σίγουρα αποτελεί ένα από τα ομορφότερα σημεία του δίσκου. Η επόμενη στάση ακούσει στο εξίσου φανταστικό “Starring Role”, με τους δυνατούς του στίχους και το γρήγορο beat-άκι να σε πωρώνει. Υπέροχη στιγμή του “Electra Heart” αποτελεί, επίσης, το “Teen Idle” το οποίο πραγματικά αποδεικνύει την τρομερή μουσική έμπνευση που έχει η Marina. Το κλείσιμο του άλμπουμ είναι σε πιο αργό τέμπο με το τελευταίο “Fear and Loathing” να σου αφήνει το χέρι σιγά σιγά και εσύ μόλις να έχεις ακούσεις έναν πανέμορφο ποπ δίσκο.
Όπως φαίνεται τα διαμάντια της 27χρονης ολοένα και πληθαίνουν (όπως η ίδια έχει δηλώσει τα "διαμάντια" είναι οι ακροατές της). Μονάχα αξιέπαινη μπορεί να χαρακτηριστεί η συνολική προσπάθεια της Marina, αλλά και των μουσικών της και παραγωγών της, για τον συγκεκριμένο δίσκο. Ξεκίνησε κυριολεκτικά από το μηδέν και βρίσκεται τώρα στον έβδομο (μουσικό) ουρανό της. Δεν ξέρω ποιό έιναι το όνειρο της Marina και πόσο μεγάλο, αλλά σίγουρα ένα κομμάτι του ονείρου της έχει πραγματοποιηθεί αφού πριν από λίγα χρόνια ούτε η ίδια δεν θα το πίστευε, την ώρα που τραγουδούσε δίπλα στον Gotye, ότι θα κυκλοφορήσει δύο δίσκους και μάλιστα πλήρως επιτυχημένους. Διότι το “Electra Heart”, με αυτά τα εξαιρετικά τραγούδια, δεν μπορώ να μην τον θεωρήσω πετυχημένο δίσκο.

Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

A Dangerous Method

O Δρ. Carl Jung αναλαμβάνει την Sabina Spielrein ως ασθενή του, ενθουσιασμένος τόσο από την ιδιαιτερότητα της κατάστασής της όσο και από την ομορφιά της. Ο Jung βαδίζει στα χνάρια του Sigmund Freud, τον οποίον έχει σαν δάσκαλο. Οι δύο άντρες συναντιούνται και δημιουργούν μια φιλία που μπορεί να δώσει πολλά στην επιστήμη της ψυχολογίας, ενώ η υπόθεση της Sabina θα γοητεύσει και τους δύο. Γρήγορα η σχέση του του Jung με την Sabina θα ξεπεράσει τα όρια του γιατρού με την ασθενή, ενώ παράλληλα θα αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους διαφωνίες ανάμεσα στις θεωρίες των δύο αντρών.
Ο David Cronenberg φέρνει στην μεγάλη οθόνη την ιστορία δύο ανθρώπων που δημιούργησαν την επιστήμη της ψυχολογίας. Το σενάριο, υπεύθυνος για το οποίο είναι ο Christopher Hampton, είναι βασισμένο σε βιβλίο που εξιστορεί την τραγική ιστορία αυτών των τριών ανθρώπων και των συσχετισμών τους. Μεταξύ του Carl Jung και του Sigmund Freud είχε δημιουργηθεί μια πολύ δυνατή φιλία μέσω τις οποίας η επιστήμη της ψυχολογίας έκανε μεγάλα άλματα, η οποία όμως καταστράφηκε, όχι μόνο λόγο των μεγάλων διαφορών στις θεωρίες τους αλλά και λόγω της Sabina και των ρόλων που είχε στη ζωή κάθε άντρα. Ο Cronenberg δημιουργεί καταπληκτικά την αισθητική της εποχής, αλλά βασίζεται περισσότερο στο ρομαντική αλλά και τραγική σχέση μεταξύ του Carl και της Sabina, ενώ αφήνει σε δεύτερη μοίρα τις φιλοσοφικές διαμάχες του μαθητή Carl με τον δάσκαλο Freud. Αυτό μπορεί να κάνει πιο “εύπαιπτη” την ταινία αλλά παράλληλα της αφαιρεί το βάθος της με αποτέλεσμα να χάνει και το ενδιαφέρον της.
Αναπόφευκτα, η ταινία στηρίζεται στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες της. Στον ρόλο του Carl βλέπουμε τον, όλο και πιο γρήγορα ανερχόμενο, Michael Fassbender (Shame, X-Men, Haywire), ενώ στον ρόλο του Freud τον εξαιρετικό Viggo Mortensen (The Road, A History of Violence, Lord of The Rings). Στο cast όμως ξεχωρίζει η Keira Knightley (Never Let Me Go, Pirates of the Caribbean), η οποία πρωταγωνιστεί σε άλλο ένα έργο εποχής, ενώ διαπρέπει τόσο στο πρώτο μισό της ταινίας ως ψυχικά ασθενής όσο και στο δεύτερο μισό που έχει τον ρόλο της ερωτευμένης γυναίκας. Σε έναν μικρότερο ρόλο βλέπουμε και τον Vincent Cassel (Black Swan).
Το A Dangerous Method είναι μια βιογραφία για την ζωή ανθρώπων πασίγνωστων για το έργο στον τομέα τους, που όμως χάνει το όποιο ενδιαφέρον έχει από τις επιλογές στην αφήγηση της ιστορίας. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακή η ταινία, σίγουρα δεν συγκρίνεται με τις παλιότερες δουλειές του Cronenberg, καθώς στο τέλος, η εμφάνιση της Keira Knightley θα είναι το μόνο που θα μείνει στον θεατή.

Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

The Dandy Warhols – This Machine

Μπορεί να μην έχουν αποκτήσει την φήμη ενός τεράστιου συγκροτήματος, ωστόσο βρίσκονται στην δισκογραφία από το 1995 και συνεχίζουν να ηχογραφούν δίσκους ασταμάτητοι. Στην χώρα μας έγιναν πασίγνωστοι κάπου στις αρχές του 2000 με το τραγούδι “Bohemian Like You”, το οποίο εκτόξευσε την μπάντα στις παγκόσμιες λίστες των charts. Συνολικά επτά στούντιο άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει με αρκετά singles – επιτυχίες. Τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν καταφέρει να εντυπωσίασουν την κοινή γνώμη με τους δίσκους τους, όμως οι Dandy Warhols είναι εδώ, επιστρέφουν με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά, την όγδοοη, με τίτλο “This Machine” και αυτό αν μη τι άλλο είναι μια καλή μουσική είδηση.
Η πρώτη ακρόαση του δίσκου αφήνει μια γλυκιά γεύση (καθώς ξεκίνησα να τον ακούσω λίγο προκατειλημμένος). Μετά από κάποιες επαναλήψεις των τραγουδιών καταλαβαίνεις πως η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι πρόχειρη και ότι κάτι αξίζει από όλη αυτή την ηχογράφηση. Το “Sad Vacation” που κάνει την αρχή σου κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον θέλοντας να συνεχίσεις την ακρόαση με ευχαρίστηση. Προσπερνάμε το “The Autumn Carnival” το οποίο δεν καταφέρνει να αφήσει κάτι και στεκόμαστε στο “Enjoy Yourself” με το πιασάρικο riff-άκι και γενικά την εύκολη μελωδία που θα σου μείνει στο μυαλό. Στη συνέχεια συναντάμε ένα αρκετά όμορφο ορχηστρικό για να πέσουμε στο πρώτο single του άλμπουμ, “Well They’re Gone”. Ένα εξαιρετικό κομμάτι με χαμηλά φωνητικά και χωρίς δυνατούς ήχους. Προσωπικά δεν είχα τους Dandy Warhols για ένα τέτοιο κομμάτι. Το “16 Tons” αποτελεί ένα χαρούμενο τραγούδι με συμπαθητικό τέμπο ενώ το “Seti vs. The Wow! Signal” είναι από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου με την ηλεκτρική κιθάρα να δίνει όμορφα τον ρυθμό. Το προτελευταίο κομμάτι, όπου είναι και ορχηστρικό, μοιάζει εντελώς ξεκάρφωτο από τα υπόλοιπα και δεν δίνει καθόλου αξία στο άλμπουμ.
Στο “This Machine” λείπει το κομμάτι εκείνο που θα κάνει τη διαφορά και θα γίνει ραδιοφωνικό hit. Ωστόσο, στο σύνολό του το άλμπουμ αποτελεί μια δεμένη δουλειά αρκετά καλύτερη από τις προηγούμενες του συγκροτήματος. Σίγουρα δεν θα καταλάβει μια εκ των υψηλών θέσεων στις λίστες με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και θα ξεχαστεί γρήγορα, όμως η ακρόασή του είναι ευχάριστη.

Τετάρτη 2 Μαΐου 2012

The Minister

Ο Bertrand Saint-Jean είναι ο Υπουργός Μεταφορών της Γαλλίας, ένας ιδεαλιστής πολιτικός που, τουλάχιστον αρχικά, μένει σταθερός στις αξίες του. Ένα βράδυ δέχεται ένα τηλεφώνημα από το οποίο μαθαίνει για ένα πολύνεκρο τροχαίο. Ο ίδιος, αν και εντελώς απρόθυμος, πρέπει να πάει εκεί ως πολιτικά αρμόδιος, για να μιλήσει για την μεγάλη τραγωδία. Από την στιγμή εκείνη, ο υπουργός θα βρεθεί σε μια αλληλουχία καταστάσεων όπου ο ιδεαλισμός του θα τεθεί υπό κρίση και ο συμβιβασμός θα φανεί ως η μόνη λύση.
Η αρχική σκηνή της ταινίας, με την γυναίκα και τον κροκόδειλο, που εμφανίζεται και στο poster της, βασίζεται στο έργο ενός διάσημου φωτογράφου, του Helmut Newton. Η φωτογραφία που αναπαριστάται εδώ ονομάζεται “Ο μύθος της αθωότητας", ένας τίτλος που περιγράφει πολύ πετυχημένα την εξέλιξη ενός ανθρώπου μέσα στο πολύπλοκο και σκληρό παιχνίδι της πολιτικής. Το σενάριο, όπως και η σκηνοθεσία, του Pierre Schöller είναι επιτηδευμένα αργό, σαν να σου αφήνει χρόνο να σκεφτείς πως πίσω από τις επιλογές του πολιτικού κινείται ένα ολόκληρο σύστημα που τον αλλοιώνει και τελικά τον υποτάσσει. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στηρίζεται πάνω σε δύο καταπληκτικούς ηθοποιούς, τον Bertrand Saint-Jean (The Kid with a Bike) στον πρωταγωνιστικό ρόλο του υπουργού, και τον Michel Blanc, στον ρόλο του πιστού σύμβουλού του.
Το The Minister, που κινείται ανάμεσα στο πολιτικό δράμα και στο πολιτικό θρίλερ, παρουσιάζει με ωμό ρεαλισμό την ζωή ενός πολιτικού και τις κινήσεις και τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει ώστε να βγει νικητής στο αναγκαστικά βρώμικο παιχνίδι της πολιτικής. Το δυνατό του σενάριο δίνει τροφή για σκέψη στον θεατή, σε ένα θέμα που καίει στην καθημερινότητά μας.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More