Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 25 Μαΐου 2012

Chicken with Plums

Ο Nasser – Alli Khan είναι ένας από τους κορυφαίους Ιρανούς βιολιστές και ζει στην Τεχεράνη του ’50. Όταν το βιολί του σπάει ο παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών οργανοπαίκτης πέφτει πλήρως ψυχολογικά, προσπαθώντας μάταια να αντικαταστήσει την αγαπημένη του «συντροφιά». Μη μπορώντας, πλέον, να βρει νόημα στη ζωή του αποφασίζει να βάλει ένα οριστικό τέλος. Αυτό το τέλος είναι να παραμένει στο κρεβάτι του για τις επόμενες μέρες χωρίς να μιλάει σε κάποιον, καρτερώντας τον θάνατο να έρθει να τον πάρει. Οκτώ ημέρες ο Nasser – Alli Khan μένει κλεισμένος στην κρεβατοκάμαρά του και στον εαυτό του, ενώ προσπαθεί αρκετές φορές να βρει τον τρόπο του θανάτου του χωρίς κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ένα παραμυθένιο φιλμ για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Διότι στην ουσία η ταινία μας δείχνει την αδυναμία του ανθρώπου να ανταπεξέλθει σε έναν πραγματικό έρωτα, ο οποίος ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Όμορφα σκηνικά, η απαραίτητη σκοτεινιά των πλάνων που χρειάζεται για τον απερχόμενο θάνατο του βιολιστή και η εξαιρετική μουσική συνθέτουν το υπέροχο «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα». Ο Mathieu Amalric αποτελεί ιδανική επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, με την ηρεμία που βγάζει αλλά και την μεγάλη δόση τρέλας που έχει ως μεγάλος καλλιτέχνης και που παίρνει την μεγάλη απόφαση της ζωή του. Από την άλλη, η Maria de Medeiros ενσαρκώνει αρκετά όμορφα την απαιτητική σύζυγο και μητέρα, η οποία ποτέ στην πραγματικότητα δεν κατάφερε – όσο κι αν προσπάθησε – να αγαπήσει τον άντρα της.
Πέντε χρόνια μετά το αριστουργηματικό animation “Persepolis”, η Marjane Satrapi επιστρέφει με μία υπέροχη ταινία. Σε αρκετά σημεία η Ιρανή σκηνοθέτις παρουσίαζει την «μαύρη» ιστορία μιας χώρας που υπέφερε πολύ χωρίς, όμως, να ξεφεύγει από το πρωταρχικό δρόμο της ταινίας. Το “Chicken with Plums” είναι ένα γλυκό και αλληγορικό δράμα, με τις αστείες του στιγμές, που σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος.

Πέμπτη 24 Μαΐου 2012

Slash – Apocalyptic Love

Κάτι παραπάνω από 3 δεκαετίες σολάρει ασταμάτητα με την ηλεκτρική κιθάρα, βγάζοντας απίστευτα riff-άκια που μένουν για πάντα αξέχαστα στην ιστορία της ροκ μουσικής. Φυσικά, οι καλύτερες στιγμές της καριέρας του σημειώθηκαν με τους Guns ‘n’ Roses οι οποίοι έγραψαν μια χρυσή σελίδα στο βιβλίο της παγκόσμιας ροκ σκηνής. Το 1996 το εν λόγω συγκρότημα διαλύθηκε με τους δύο κεντρικούς πυρήνες της μπάντας να ακολουθούν διαφορετικούς μουσικούς δρόμους. Ο Axl Rose προσπαθεί να κάνει κάτι με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, κυκλοφορώντας το “Chinese Democracy” με μια καθυστέρηση 18 χρόνων και απογοητεύοντας πλέον τους εκατομμύρια οπαδούς του, ενώ ο Slash επικεντρώνεται στις προσωπικές του συνθέσεις. Το 2010 ο 46χρονος κιθαρίστας κυκλοφορεί το ομώνυμο άλμπουμ του ενώ φέτος ήρθε η στιγμή για τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, ο οποίος τιτλοφορείται “Apocalyptic Love”.
Στη 1 ώρα που διαρκεί ο δίσκος, ο Slash κάνει αυτό που γνωρίζει πολύ καλά, δηλαδή να μας κατακλύζει από ηλεκτρικά riff και παραμορφωμένες κιθάρες. Ωστόσο, η ποιότητα του άλμπουμ φαίνεται στην συνεργασία που είχε με τον καταπληκτικό Myles Kennedy. Ο frontman των Alter Bridge συνετέλεσε τα μέγιστα για την ηχογράφηση του “Apocalyptic Love”, αφού όλοι οι στίχοι είναι δικοί του, όπως και ένα μέρος της μουσικής του άλμπουμ. Ο δίσκος στο σύνολό του καταφέρνει να μην σε κάνει να βαρεθείς, αν και υπάρχουν στιγμές που μπορεί να κουραστείς από την ηλεκτρική κιθάρα, η οποία από την αρχή έχει πάρει φωτιά και δεν λέει να σβήσει. Από το πρώτο, ομώνυμο κομμάτι ο ρυθμός ανεβαίνει στα ύψη αμέσως, με τα επόμενα τραγούδια να συνεχίζουν στο ίδιο τέμπο. Τα φωνητικά του Myles Kennedy ακούγονται ιδανικά για τις συγκεκριμένες συνθέσεις ενώ καταλυτικές θεωρούνται και οι συμμετοχές του Todd Kerns στο μπάσσο και του ντραμίστα Brent Fitz.
Από την πρώτη ακρόαση του δίσκου υπάρχουν κάποια σημεία που ξεχωρίζω αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναβάζω να ακούσω, όπως τα “Standing In The Sun” και “You’re A Lie”, όπου το τελευταίο αποτελεί και το πρώτο single. Το “Halo” σε πεθαίνει στα πολλά και διαφορετικά riff-άκια του Slash ενώ το “Anastasia” με το πιασάρικο ρεφραίν και το κιθαριστικό σόλο ενός λεπτού σίγουρα θα σου μείνει. Επίσης, τα “Bad Rain” και “Far And Away” μας θυμίζουν κάτι από τις καλές μπαλάντες των Guns ‘n’ Roses. Για το κλείσιμο του άλμπουμ, το “Shots Fired” αποτελεί εξαιρετική επιλογή, καθώς σου αφήνει μια αίσθηση χαράς αλλά και ικανοποίησης για τον μουσικό υλικό που μόλις άκουσες. Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και δύο επιπρόσθετα τραγούδια, τα οποία όμως, αν εξαιρέσουμε για άλλη μια φορά την ηλεκτρική κιθάρα του Slash, δεν δίνουν κάτι παραπάνω στο σύνολο του άλμπουμ.

Η κυκλοφορία δισκογραφικής δουλειάς από τον Slash αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικό μουσικό γεγονός. Το “Apocalyptic Love” ανεμενόταν πως και πως από τους άπειρους οπαδούς του κιθαρίστα αλλά και των Guns ‘n’ Roses και πιστεύω ότι σε έναν βαθμό άξιζε την αναμονή. Ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα και εννοείται πολύ δυνατά. Περιέχει κομμάτια που αξίζουν από μουσικής άποψης, άσχετα που οι στίχοι σε πολλά σημεία δεν αποτελούν κάτι το αξιοσημείωτο. Ούτε τρομερά ούτε άσχημα για τον Slash, ο οποίος δείχνει να μην στερεύει από μουσικές και φυσικά κιθαριστικά σόλο αν και περισσότερα εύσημα πιστέυω πως πρέπει να δοθούν στον Myles Kennedy όπου ανέβασε από μόνος του αρκετά επίπεδα τον δίσκο. Τέλος, τον Slash θα απολαύσουν όσοι βρεθούν στην Μαλακάσα την 1η Ιουλίου μαζί με τον Ozzy Osbourne, στα πλαίσια του Rockwave Festival.

Τετάρτη 23 Μαΐου 2012

Machine Gun Preacher

Η ζωή του Sam Childers είναι γεμάτη από εγκληματικές πράξεις και καταχρήσεις. Έρχεται όμως μια στιγμή στη ζωή του που αντιλαμβάνεται πως πρέπει να αλλάξει τον τρόπο ζωής του και, ξεκινάει το εθελοντικό έργο και την βοήθεια στην εκκλησία. Η ζωή του έχει αλλάξει πολύ, αλλά αυτό που πραγματικά θα τον μετατρέψει σε άλλον άνθρωπο, είναι ένα ταξίδι που θα κάνει στην Αφρική για να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση σπιτιών. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα σοβαρά προβλήματα των κατοίκων της περιοχής, και ειδικά των παιδιών, αφού μια στρατιωτική οργάνωση τα εξαναγκάζει από πολύ μικρά να γίνουν στρατιώτες. Ο Sam θα φτιάξει ένα ορφανοτροφείο στο οποίο θα μαζέψει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί, αλλά γρήγορα θα καταλάβει πως δεν φτάνει μόνο αυτό.
Ο Marc Forster, σκηνοθέτης των The Kite Runner, Finding Neverland αλλά και του τελευταίου, μέτριου, James Bond, προσπαθεί να παρουσιάσει ένα σύγχρονο συγκλονιστικό δράμα με πολλές πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις, συνδυάζοντάς το με την απαραίτητη, για την εμπορική επιτυχία, δόση περιπέτειας. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στην πραγματική ζωή του Sam Childers, ο οποίος μεταμορφώθηκε από εγκληματίας σε προστάτης των παιδιών του Νότιου Σουδάν. Ο Forster όμως δεν καταφέρνει να κρατήσει τις απαραίτητες ισορροπίες και, το έργο γρήγορα χάνει το ενδιαφέρον του, ειδικά από δραματικής άποψης, καθώς η δράση καταλαμβάνει τον περισσότερο χρόνο από ένα σημείο και μετά. Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει κακό και καθόλου ρεαλιστικό. Στον ρόλο του Sam, ο Gerard Butler (Coriolanus, RocknRolla) προσπαθεί να δώσει το κατάλληλο υπόβαθρο στον χαρακτήρα του, χωρίς όμως αποτέλεσμα, και προσθέτει άλλη μία λάθος επαγγελματική επιλογή στην καριέρα του. Το cast συμπληρώνουν οι Michelle Monaghan (Source Code) και Michael Shannon (Take Shelter).
Το Machine Gun Preacher προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι καλό αλλά χάνεται στην αναποφασιστικότητα του σκηνοθέτη και στα μπερδεμένα ιδεολογικά μονοπάτια που ακολουθεί. Η ζωή του Sam Childers μπορεί να έχει προκαλέσει αίσθηση αλλά αυτό δεν φτάνει για να δημιουργηθεί μια καλή ταινία.

Τρίτη 22 Μαΐου 2012

Sigur Ros – Valtari

Βρίσκονται στην δισκογραφία εδώ και 15 χρόνια. Ποτέ δεν αναζήτησαν την δημοσιότητα, ποτέ δεν διαφημίστηκαν άσκοπα, ποτέ δεν προσπάθησαν να συνθέσουν κάτι για να εντυπωσιάσουν. Πλέον έχουν γίνει γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο μονάχα με την μουσική τους. Το κατάφεραν με την «αλήθεια» που κρύβει η μουσική τους αλλά και με την αυθεντικότητα που έχουν οι ίδιοι. Αποτελούν μουσικό πρότυπο για πολλές μπάντες από αρκετές χώρες ενώ τον δρόμο που χάραξαν ακολουθούν με επιτυχημένο τρόπο οι Rokkuro που έχουν ήδη αποκτήσει το δικό τους φανατικό κοινό. Ο λόγος για τους Ισλανδούς Sigur Ros που πλέον έχουν γράψει την δική τους ιστορία στην παγκόσμια μουσική σκηνή και συνεχίζουν να συνθέτουν μελωδίες από έναν άλλον πλανήτη, τον δικό τους.
Τέσσερα χρόνια μετά το “Með suð í eyrum við spilum endalaust” (μακάρι να μπορούσα και να το προφέρω) η 4μελής μπάντα από την πρωτεύουσα της Ισλανδίας επιστρέφει με οκτώ καινούρια τραγούδια, στον δίσκο με τον τίτλο “Valtari”. Μας είχαν «προειδοποιήσει» πριν λίγους μήνες, με το live άλμπουμ “Inni” που είχαν κυκλοφορήσει, πως φέτος είναι η χρονιά της δισκογραφικής τους επιστροφής. Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες δεν γινόταν να μην υπάρχουν και σε αυτή τη δουλειά του συγκροτήματος, με το ηλεκτρονικό στοιχείο να ξεπηδά από το πουθενά ακόμη περισσότερο από τα προηγούμενα άλμπουμ, όπως είχε «διαπιστώσει» μετά την ηχοφράφηση και ο ίδιος ο frontman, Jonsi. Το “Eg Anda” κάνει το ξεκίνημα του δίσκου με την μακροσκελή μελωδική εισαγωγή του η οποία σταδιακά πιάνει έναν ρυθμό με την ηλεκτρική κιθάρα και με τα λόγια που μπαίνουν. Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Varuo” το οποίο προς το τέλος του μπλέκει στις απαλές νότες τα ρυθμικά κρουστά, πράγμα που το κάνει δυναμικά όμορφο. Με τον ίδιο τρόπο ενορχηστρώνεται και το επόμενο κομμάτι, “Rembihnutur”, ενώ από κει και πέρα επικρατεί η συνηθισμένη Sigur Ros ηρεμία. Μια μουσική ηρεμία απίστευτη, με τα φωνητικά να σου χαϊδεύουν το τύμπανο και τις ατμοσφαρικές μελωδίες να σε ταξιδεύουν.
Στο “Valtari” είναι εμφανής η απουσία των δυνατών κρουστών και του μπάσου, όργανα τα οποία έδιναν μια δυναμική στα κομμάτια των Ισλανδών. Μπορεί με τα Ισλανδικά να μην καταλαβαινούμε οι περισσότεροι απολύτως τίποτα, ωστόσο η απαλότητα των τραγουδιών και η αρμονία με τις γλυκές μελωδίες κάνουν τα λόγια οικεία στο άκουσμα. Πλέον για να ακούσεις Sigur Ros δεν χρειάζονται ενδοιασμοί. Ξέρεις πως το υλικό που ηχογραφούν είναι άρτια προσεγμένο και σε μεγάλο βάθος εμπνευσμένο. Μπορεί το “Valtari” να μην αποτελέσει τον δίσκο ορόσημο για το συγκρότημα και να μην εντυπωσιάσει πλήρως τους οπαδούς του, ωστόσο είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

Coriolanus

Η δρόμοι της Ρώμης έχουν γεμίσει από τους φτωχούς ανθρώπους που πεινάνε την στιγμή που η υψηλότερη τάξη της πόλης ζει μέσα στα πλούτη. Ο Coriolanus είναι ένας αντι-ήρωας, που την μία στιγμή πνίγει τις επαναστάσεις του λαού και αφαιρεί τα δικαιώματά τους, ενώ την άλλη πολεμάει για το καλό της Ρώμης υπερασπίζοντας τα ισχυρά ιδανικά του απέναντι στον αρχηγό μιας άλλης πόλης, τον Aufidius. Μετά από μια αποτυχημένη του προσπάθεια να ασχοληθεί με τα κοινά, ο κόσμος της Ρώμης τον εξορίζει και αυτός συμμαχεί με τον Aufidius, με σκοπό να λεηλατήσει την Ρώμη και να πάρει εκδίκηση από αυτούς που τον έδιωξαν.
Ο Ralph Fiennes (The Reader, The Constant Gardener) μετά από μια μεγάλη καριέρα ως ηθοποιός, με το Coriolanus ξεκινάει την ενασχόληση του με την σκηνοθεσία. Ο Ralph, μαζί με τον σεναριογράφο του Gladiator, John Logan, μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ομότιτλο διάσημο έργο του Shakespeare. Η μορφή της ταινίας του Ralph είναι αρκετά περίεργη, καθώς διατηρεί τους διαλόγους και την ατμόσφαιρα του αρχικού έργου αλλά τα μεταφέρει σε ένα σύγχρονο σκηνικό όπου η αντίθεση των πραγμάτων πιθανώς να φανεί κωμική. Αυτή την περίεργη και τολμηρή επιλογή όμως έρχεται και στηρίζει ο ίδιος ο Ralph Fiennes από τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Coriolanus. Ο Fiennes είναι συγκλονιστικός στον ρόλο αυτού του τραγικού Σεξπηρικού χαρακτήρα, άκρως θεατρικός, όπως προστάζει ο ρόλος, με ένα βλέμμα που απορρέει την δυναμική του ήρωα. Δίπλα του, βλέπουμε την εξίσου δυναμική και θεατρική Vanessa Redgrave(Anonymous, The Whistleblower), στον ρόλο της μητέρας του Coriolanus. Το cast συμπληρώνουν ο Gerard Butler (RocknRolla , Machine Gun Preacher) στον ρόλο του Aufidius και η Jessica Chastain (The Debt, Take Shelter) στον ρόλο της γυναίκας της του Coriolanus.
Το Coriolanus είναι ένα περίεργο, πρωτότυπο έργο που προσπαθεί να ενώσει μια τραγική ιστορία του Shakespeare για την Αρχαία Ρώμη, με την σημερινή εποχή και τα σύγχρονα προβλήματα. Το αποτέλεσμα, αν και σίγουρα σε πολλούς δεν θα αρέσει, είναι αρκετά ενδιαφέρον και για πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Ralph Fiennes κρίνεται επιτυχημένη, όπως φυσικά και η ερμηνεία του.

Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Γιάννης Χαρούλης – Μαγγανείες

Μετά από πολλές καθυστερήσεις και τουλάχιστον ένα χρόνο αναμονής από την ανακοίνωση της κυκλοφορίας του, ο δίσκος του Γιάννη Χαρούλη επιτέλους κυκλοφορεί. Ο νεαρός τραγουδοποιός που έχει εντυπωσίασει με τις συνθέσεις του αλλά και με την ερμηνεία του, όπου θυμίζει πολύ Νίκο Ξυλούρη (αυτό δεν θεωρείται αυτόματα και καλό όμως), μετά τα δύο πρώτα άλμπουμ του επιστρέφει δισκογραφικά με τις «Μαγγανείες». Ωστόσο, η διαφορά με τις προηγούμενες δουλειές του Κρητικού έγκειται στο γεγονός πως στον καινούριο δίσκο συνεργάζεται με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου ("Ο Ελάχιστος Εαυτός"). Στίχοι και μουσική, δηλαδή, είναι του καταπληκτικού Θανάση που μας έχει χαρίσει απίστευτες συνθέσεις τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Οπότε, και μόνο που φιγουράρει το όνομα του Λαρισαίου τραγουδοποιού στο άλμπουμ, του δίνει αυτόματα μια άλλη δυναμική.
Τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους έχουν ακουστεί πολλές φορές στις συναυλίες του Χαρούλη και του Παπακωνσταντίνου, με αποτέλεσμα να είναι γνωστά πριν κυκλοφορήσουν όλα μαζί σε ένα σύνολο. Επειδή, όμως, πάντα η στούντιο εκτέλεση είναι διαφορετική και οι ενορχηστρώσεις πολύ πιο πλούσιες, η ακρόαση του δίσκου θεωρείται απαραίτητη (πόσο μάλλον όταν η αναμονή για την ακρόαση διαρκεί ένα ολόκληρο χρόνο). Ο δίσκος ανοίγει με την ηρεμία των «Αγίων» ενώ η «Ανεμόσκαλα» αμέσως μετά ανεβάζει τον ρυθμό. Οι «Οδοιπόροι» σε κάνουν να χαίρεσαι που υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Χαρούλης και ο Παπακωνστανίνου, οι οποίοι εισχωρούν κατά κάποιο τρόπο στην παράδοσή μας και την «πειράζουν» με τον ορθό τρόπο. Σειρά έχει το «Σκουλαρίκι», το πιο πολυπαιγμένο κομμάτι στις συναυλίες. Αρκετά ανεβαστικό με το λαούτο να παίρνει φωτιά και τον χαρακτηριστικό ήχο του καζούρου που χρησιμοποιεί στο συγκεκριμένο τραγούδι ο Χαρούλης να δίνει τον ρυθμό. Η ηχογράφηση του συγκεκριμένου κομματιού πραγματοποιήθηκε ζωντανά στον Σταυρό του Νότου.

Στη συνέχεια, συναντάμε για πρώτη φορά την πολίτικη λύρα και τον Σωκράτη Σινόπουλο στους παραδοσιακούς στίχους του «Μια μάνα που’ χε ένα γιο» ενώ το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου αποτελεί και την κορυφή του. Η συγκλονιστική ερμηνεία του Χαρούλη σε συνδυασμό με την τρομερή μουσική του Θανάση που σου καρφώνεται στο μυαλό, προκαλεί μια ανατριχίλα. Προς το τέλος του άλμπουμ ξεχωρίζει ο «Ακίνητος» αλλά και η όμορφη επανεκτέλεση του «Ραμόν».
Ενορχηστρωτικά οι «Μαγγανείες» δεν αποτελούν ένα εξαιρετικό πόνημα. Οι ερμηνείες του Γιάννη Χαρούλη είναι αυτό που μένει σίγουρα στο τέλος. Φυσικά, και χρειάζονται συγχαρητήρια στην μπάντα του Κρητικού για την προσπάθειά της, αφού στην ουσία ηχογραφούν την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά τους όλοι μαζί. Για τους στίχους δεν χρειάζεται να πούμε κάτι από τη στιγμή που είναι γραμμένοι από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Οι "Μαγγανείες" είναι ένας όμορφος δίσκος, με αγαπημένα τραγούδια που χιλιοτραγουδιούνται στις συναυλίες των δύο τραγουδοποιών, αλλά μέχρι εκεί.

Παρασκευή 18 Μαΐου 2012

Tinker Tailor Soldier Spy

Οι Μυστικές Υπηρεσίες της Βρετανίας, γνωστές ως MI6, καλούν τον πρώην υπάλληλό τους, George Smiley, να γυρίσει πίσω και να τους βοηθήσει να ανακαλύψουν τον προδότη που υποψιάζονται πως έχουν μέσα στα ανώτερα κλιμάκιά τους. Το έργο του Smiley είναι πολύ δύσκολο, καθώς καλείται να ερευνήσει ποιός από τους παλιούς έμπιστους συναδέλφους του μεταφέρει πληροφορίες στον Σοβιετικό Karla. Το κατασκοπικό παιχνίδι που θα χρειαστεί να παίξει για να ξετρυπώσει τον ένοχο αναδεικνύει το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής.
Το σενάριο του Tinker, Tailor, Soldier, Spy είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του γνωστού συγγραφέα κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων John le Carré και υπεύθυνοι για την μεταφορά του είναι ο Peter Straughan και η σύζυγος του Bridget O'Connor. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Σουηδός Tomas Alfredson, γνωστός από το μαγευτικό Let the Right One In. Στην νέα του δουλειά του αναθέτει ένα πολύ μεγαλύτερο project και όπως φαίνεται έχει την ικανότητα να το φέρει εις πέρας με επιτυχία. Ο Alfredson, με την βοήθεια της τρομερής φωτογραφίας του κινηματογραφιστή Hoyte Van Hoytema, με τον οποίο είχε συνεργαστεί και στο Let the Right One In άλλωστε, αναπαριστά αριστουργηματικά την ατμόσφαιρα της ψυχροπολεμικής Αγγλίας. Παρότι το έργο είναι γεμάτο ανατροπές και δολοπλοκίες, ο Alfredson γυρνάει την πλάτη στην προφανή δράση και χρησιμοποιεί αργά και μακρόσυρτα πλάνα, ενώ απαιτεί την απόλυτη προσοχή του θεατή, καθώς ο σκηνοθέτης αποφεύγει την επεξήγηση των πολλών λεπτομερειών που κάνουν την διαφορά στην πλοκή του έργου και περιμένει από το κοινό να τις ανακαλύψει.
Σε αυτό το μεγάλο πρακτορικό θρίλερ συναντάμε και τρομερές ερμηνείες, αρχής γενομένης από τον μεγάλο Gary Oldman ( The Dark Knight, The Book of Eli ) στον ρόλο του φαινομενικά υποτονικού αλλά πανέξυπνου George Smiley, όπου ο Oldman δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και γι' αυτό προτάθηκε και για Oscar. Οι χαρακτήρες του έργου είναι εξωτερικά ήρεμοι αλλά κουβαλούν πολύ κρυφή δύναμη και ένταση. Αυτό το καταφέρνουν εξαιρετικά ο Colin Firth (The King's Speech), στο ρόλο του ενός από τους υπόπτους Bill Haydon, και ο Mark Strong (RocknRolla, John Carter), στο ρόλο ενός πράκτορα της υπηρεσίας, του Jim Prideaux. Το cast περιλαμβάνει ακόμα πληθώρα γνωστών ηθοποιών, όπως ο Ciarán Hinds (The Debt) και ο Tom Hardy (Warrior, Inception).
Το Tinker Tailor Soldier Spy είναι ένα ψυχροπολεμικό κατασκοπικό θρίλερ που περιμένει από τον θεατή να αποκωδικοποιήσει τις μπλεγμένες κινήσεις των ηρώων μέχρι να ανακαλύψει τον τελικό και πραγματικό σκοπό τους. Ο Alfredson δημιουργεί ένα έργο αντιπροσωπευτικό του είδους του και σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Πέμπτη 17 Μαΐου 2012

Tenacious D – Rize of the Fenix

Μία πολύ σημαντική μουσική επιστροφή πραγματοποιείται φέτος και αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη των Tenacious D. Το εκρηκτικό ντουέτο από το Λος Άντζελες, που με δύο δίσκους στο ενεργητικό του έχει αποκτήσει εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως (όπως και στη χώρα μας που δεν την έχουν επισκεφθεί προς το παρόν), μετά από αποχή 6 χρόνων είναι πάλι εδώ για να ροκάρει όπως μονάχα αυτό γνωρίζει. Jack Black και Kyle Gass ενώνουν ξανά τις μουσικές τους δυνάμεις και παρουσιάζουν το τρίτο στούντιο άλμπουμ με τον τίτλο “Rize of the Fenix”.
Ο δίσκος αρχίζει και για τα επόμενα 40 λεπτά περίπου οι T D βάζουν φωτιά στις κιθάρες τους, τα ντραμς ακολουθούν κατά πόδας ενώ ο Jack Black απογειώνει το κάθε κομμάτι με την ερμηνεία του προσθέτοντας και λίγο από την ηθοποιία του. Το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο αποτελεί την καλύτερη έναρξη καθώς ο δυναμικός ρυθμός του σε βάζει για τα καλά στην κοσμάρα των Tenacious D και γνωρίζεις πολύ καλά πως και τα επόμενα 12 κομμάτια δεν σε αφήσουν ασυγκίνητο. Απλώς η μελωδία του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι εκρηκτική και θα θες να το ακούσεις πολλές φορές ακόμα. Η συνέχεια είναι ανάλογη με το “Low Hangin Fruit” να σε εντυπωσιάζει συνειδητοποιώντας πως οι τύποι δεν έχουν ξεχάσει να προσφέρουν πραγματικό ροκ. Αργότερα, συναντάμε Jack και Kyle να τσακώνονται, αφού ο πρώτος πιστεύει ότι ο δεύτερος χρειάζεται να μάθει να παίζει καλύτερα την κιθάρα του. Φυσικά όλη αυτή η φάση γίνεται για το “Classical Teacher”, όπου αποτελεί το τρίτο «κομμάτι» του άλμπουμ. Ώρα να μεταφερθούμε στην Ισπανία και τις μελωδίες της Ιβηρικής χερσονήσου με το όμορφο “Senorita”.
Και ξανά προς στο γρήγορο δυναμικό τέμπο τραβά. “Deth Starr” και τα μυαλά στο καταπληκτικό riff-άκι της ηλεκτρικής κιθάρας. Η μελωδικότητα του “Roadie” σε ταξιδεύει ενώ πάλι απολαμβάνουμε έναν καβγά μεταξύ των δύο μουσικών στο “Flutes and Trombones”. Το πιο «γλυκό» κομμάτι του δίσκου είναι το “The Ballad of Hollywood Jack and the Rage Kage” με τον Jack Black να σε ανατριχιάζει με τα βραχνά φωνητικά του. Το “Rock is Dead” που ακολουθεί μας θυμίζει πώς είναι το όμορφο, γρήγορο ροκ από μια παλαιότερη δεκαετία και ότι το αυθεντικό ροκ πλέον έχει πεθάνει. Προς το κλείσιμο του δίσκου υπάρχει το “They Fucked Our Asses” που ξεκινάει μελωδικά και κλείνει με ένα ξέσπασμα των οργάνων και της φωνής του Jack Black. Το τελευταίο “39” μας αποχαιρετάει με τον ομορφότερο τρόπο, δηλαδή με μελωδικές νότες σε συνδυασμό με εκπληκτικά φωνητικά.
Η επιστροφή των Tenacious D είναι γεγονός. Ένα γεγονός πολύ ευχάριστο καθώς ο τρίτος δίσκος τους είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτικός. Μελωδίες που σου μένουν, riff-άκια που τα σπάνε και ένα αχτύπητο δίδυμο να τα δίνει όλα. Το “Rize of the Fenix” είναι απλά ένα τρομερό άλμπουμ με αυθεντικά ροκ τραγούδια το οποίο μπορείς να ακούς με τις ώρες και να σε ανεβάζει κυριολεκτικά κάθε φορά που το βάζεις.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More