Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

The Smashing Pumpkins – Oceania

Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σχηματίστηκε ένα μουσικό σχήμα, το οποίο 20 χρόνια αργότερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της παγκόσμιας ροκ σκηνής αλλά και επιρροή για πολλούς μετέπειτα καλλιτέχνες. Με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν της και δίσκους – ορόσημο για τα 90’s, η συγκεκριμένη μπάντα «στεναχώρησε» τους εκατομμύρια οπαδούς της με την ανακοίνωση της διάλυσής της το 2000. 6 χρόνια αργότερα, όμως, η επανένωση του σχήματος – με διαφορετικά πρόσωπα – αποτέλεσε μεγάλο μουσικό γεγονός. Έτσι, οι Smashing Pumpkins κυκλοφορούν δύο καινούρια αλμπουμ ενώ φέτος ήρθε η στιγμή για την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία της ένατης δισκογραφικής τους δουλειάς, με τον τίτλο “Oceania”.
Ο Billy Corgan σταθερός οδηγός στο τιμόνι του συγκροτήματος, δεν σταματάει να συνθέτει νέα τραγούδια. Το θέμα, βέβαια, είναι κατά πόσο μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω, τότε όπου δίσκοι, όπως το “Mellon Collie and the Infinite Sadness”, ήταν και παραμένουν να είναι μουσικά αριστουργήματα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δυσανασχέτησαν με το προπέρσινο “Teargarden By Kaleidyscope”, ένα project με 44 κομμάτια, τα οποία θα κυκλοφορούν ανά διαστήματα για τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, το “Oceania” αποτελεί μία καινούρια δουλειά(η οποία και αυτή θα συμπεριλαβάνεται στην μεγάλη συλλογή), μια δουλειά που κανένας πιστός οπαδός των Smashing Pumpkins μπορεί να μιλήσει εξαρχής για ένα ανούσιο πόνημα. Γνωστός για την επιλογή γυναικών, τα παλιότερα χρόνια, στα όργανα και ειδικά στο μπάσο, ο Billy Corgan τώρα έχει συνοδηγούς την Nicole Fiorentino στο μπάσο, τον Mike Byrne στα τύμπανα και τον Jeff Schroeder στην κιθάρα.
Καταρχάς, το “Oceania” δεν σε αφήνει να επιλέξεις μία ή έστω κάποιες καλές στιγμές από το μουσικό περιεχόμενό του, καθώς με την πρώτη ακρόαση των 13 κομματιών που το απαρτίζουν σου φαίνονται όλα όμορφα. To “Quasar” που ανοίγει τον δίσκο μας βάζει αμέσως σε δυνατούς και γρήγορους ρυθμούς, με τις ηλεκτρικές κιθάρες να βγάζουν μια πολύ όμορφη δυναμική. Στο επόμενο “Panopticon” το τέμπο συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος, ωστόσο εδώ βλέπουμε να γίνονται πιο μελωδικά τα φωνητικά του Corgan, όπως και τα κρουστά που προς στιγμήν μου θύμισαν Tool. Εξαιρετική στιγμή αποτελεί η δυάδα των “Violet Rays” και “My Love is Winter” με μελωδίες που σου μένουν αμέσως στο μυαλό, σε αντίθεση με το “One Diamond, One Heart”, το οποίο περνάει και δεν ακουμπάει. Βλέπουμε σε αυτό τον δίσκο να κυριαρχεί το ηλεκτρικό στοιχείο πολύ. Όχι ότι αυτό δεν συνέβαινε και σε προηγούμενες δουλειές των Smashing Pumpkins, απλά τώρα δεν συναντάμε όργανα όπως το βιολί και το πιάνο, με εξαίρεση το “Pale Horse” στην συνέχεια.

Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι ένα 9λεπτο κομμάτι με πολλές διακυμάνσεις. Δεν ξέρω πόσα τραγούδια ξεχωριστά μπορούν να βγουν από το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά οι μουσικές αλλαγές που γίνονται σε συνδυασμό με το όμορφο κιθαριστικό σόλο στο κλείσιμό του, σου κεντρίζει σίγουρα το ενδιαφέρον. Επίσης, το “The Chimera” συνεχίζει την δυνατή και παραμορφωμένη κιθάρα που βρίσκεται ήδη στα ύψη ενώ δεν λείπουν και τα μπαλαντοειδή όπως το, τρίτο κατά σειρά τραγούδι, “The Celestials” και το τελευταίο “Wildflower”.
Οι Smashing Pumpkins επέστρεψαν για τα καλά. Το “Oceania” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που μένουν και μουσική που στο σύνολό της μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί πορωτική. Ο Billy Corgan και η παρέα του παρουσιάζουν μια εξαίσια δισκογραφική δουλειά, η οποία θα μπορούσε να αποτελεί μέρος της τρομερής σειράς των δίσκων της δεκαετίας του ’90. Αλλά και τώρα μπορεί άνετα να πλασαριστεί σε μια πολύ καλή θέση με τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012

Man on a Ledge

Ο Nick Cassidy είναι ένας πρώην αστυνομικός που βρίσκεται στην φυλακή μετά από μια υποτιθέμενη ληστεία ενός πανάκριβου διαμαντιού. Αφού δραπέτευσε από την φυλακή, ανέβηκε στον 25ο όροφο ενός ουρανοξύστη, προκαλώντας πως θα αυτοκτονήσει αλλά με απώτερο σκοπό να αποδείξει την αθωότητά του. Για να βγει όμως νικητής στον αγώνα του, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει το βρώμικο σύστημα το οποίο τον παγίδευσε.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης Asger Leth συνεργάζεται με τον σεναριογράφο Pablo F. Fenjves, του οποίου είναι η πρώτη δουλειά για την μεγάλη οθόνη, σε μια αστυνομική περιπέτεια που από το trailer σου δημιουργεί την εντύπωση πως οι ανατροπές θα είναι πολλές και την ώρα που ο ήρωας θα κρέμεται στο κενό η αδρεναλίνη θα έχει χτυπήσει κόκκινο. Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν γίνεται, καθώς η απειρία των συντελεστών καταστρέφει μια ελπιδοφόρα ιδέα. Οι πραγματικές προθέσεις του ήρωα γίνονται άμεσα γνωστές οπότε χάνεται κάθε πιθανή αγωνία, ενώ ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να δημιουργήσει ενδιαφέρον για την πλοκή πίσω από την ιστορία του Nick και έτσι οι πιθανές ανατροπές δεν προκαλούν ιδιαίτερη αίσθηση. Στο casting γίνεται ελαφρώς καλύτερη δουλειά, και αυτό κυρίως στον μεγάλο Ed Harris (The Way Back , Appaloosa), ο οποίος ξεχωρίζει ακόμα και από τον μικρό ρόλο ενός αδίστακτου και διεφθαρμένου πολυεκατομμυριούχου. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βλέπουμε τον Sam Worthington (Avatar , The Debt), δίπλα του την Elizabeth Banks (The Hunger Games , The Next Three Days) ενώ δεν γίνεται να μην προσέξει κανείς την παρουσία της Genesis Rodriguez.
Το Man on a Ledge είναι κλασική περίπτωση ταινίας που σου δημιουργεί προσδοκίες για κάτι καλό, τόσο με την πλοκή της όσο και με το trailer της, αλλά σε αφήνει στο τέλος χωρίς να έχει καταφέρει να τις εκπληρώσει. Στο σύνολό της η ταινία χαρακτηρίζεται από μετριότητα και αυτό, ειδικά στο είδος της αστυνομικής περιπέτειας, είναι απαγορευτικό.

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Amy MacDonald – Life in a Beautiful Light

Ξεκίνησε την καριέρα της κάπου στο 2007, όπου κυκλοφόρησε ένα single με τον τίτλο “Poison Prince” ενώ μετά από λίγο καιρό έρχεται η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, “This is The Life”, με την οποία έγινε γνωστή σε παγκόσμιο μουσικό επίπεδο και με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να παίζει από τότε 5 χρόνια συνεχώς στο ραδιόφωνο. Το 2010 έρχεται η σειρά του δεύτερου άλμπουμ της, “A Curious Thing”, το οποίο και αυτό είχε ανάλογη επιτυχία με το ντεμπούτο της. Ο λόγος για την Amy MacDonald που φέτος το καλοκαίρι κυκλοφορεί τον τρίτο της στούντιο δίσκο που τιτλοφορείται “Life in a Beautiful Light”.
Στο γνωστό στυλ που μας έχει συνηθίσει η Σκωτσέζα τραγουδοποιός από τους δύο προηγούμενους δίσκους, παρουσιάζεται και στον συγκεκριμένο. Δηλαδή ακουστική κιθάρα σε όλα τα κομμάτια, κρουστά που δίνουν τον όμορφο και δυναμικό ρυθμό και η εξαιρετική φωνή της 24χρονης. Το “4th of July” ανοίγει το άλμπουμ με γρήγορο τέμπο, όπως και το αμέσως επόμενο “Pride” που δίνει μια χορευτική διάθεση. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single του δίσκου, “Slow It Down”, το οποίο και αυτό με τη σειρά του κρατάει τον ανεβαστικό ρυθμό που ξεκίνησαν τα προηγούμενα τραγούδια. Όμορφη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το “Left That Body Long Ago” όπου είναι και η μοναδική μπαλάντα ανάμεσα στα 12 κομμάτια ενώ το ομώνυμο τραγούδι αποτελεί και αυτό μία από τις κορυφές του δίσκου, με τα πνευστά να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο αλλά και την όλη ομορφιά που γενικά λείπει από το σύνολο των τραγουδιών.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και 8 ακουστικές εκτελέσεις από τα τραγούδια που μόλις άκουσες. Μία καλή προσπάθεια, αν βέβαια σου έχει μείνει κάποιο κομμάτι στο μυαλό από πριν. Με το “Life in a Beautiful Light” η Amy MacDonald δεν κάνει το επόμενο βήμα. Εκείνο το βήμα που θα την ανέβαζε πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο ή σε επίπεδο σύνθεσης. Αν πιάσεις και τους τρεις δίσκους της και τους ακούσεις τον έναν μετά τον άλλον, ίσως πιστέψεις πως είναι ένας ενιαίος δίσκος. Δεν υπάρχει αυτή η διαφορά στα τραγούδια της που θα σε κάνει να την ακούσεις με μεγαλύτερη περιέργεια. Το φετινό άλμπουμ της, ωστόσο, ακούγεται με ευχαρίστηση αλλά μέχρι εκεί, δεν θα μείνει και στην ιστορία με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012.

Τρίτη 12 Ιουνίου 2012

Hot Chip – In Our Heads

Οι Hot Chip αποτελούν ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της ηλεκτρονικής, χορευτικής μουσικής αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Από το 2004 που σχηματίστηκαν έχουν κυκλοφορήσει πολλές επιτυχίες και με τους 4 δίσκους τους να έχουν καθιερωθεί στην ελίτ της dance μουσικής. Όμορφοι συνδυασμοί ποπ μελωδιών με το ηλεκτρονικό στοιχείο και το παραμορφωμένο συνθεσάϊζερ συνθέτουν το ανεβαστικό σκηνικό των Hot Chip. Η βρετανική μπάντα πραγματοποιεί την επιστροφή της φέτος με το πέμπτο της άλμπουμ, με τον τίτλο “In Our Heads”.
Με τον συγκεκριμένο τίτλο δίσκου, το 7μελές συγκρότημα μας προ(σ)καλεί να μπούμε στον κόσμο του ηλεκτρονικού και των beats και να ανακαλύψουμε τις μουσικές που μπορεί να κρύβουν στα κεφάλια τους οι 7 Βρετανοί. Το “How Do You Do”, στην αρχή του δίσκου, προμηνύει το τί πρόκειται να συναντήσουμε στην συνέχεια του άλμπουμ. Δηλαδή, μια πλήρως χορευτική δουλειά, γεμάτη beat-άκια και διαφορετικά είδη dance μουσικής πιάνοντας και μελωδίες δεκαετίας ’80. Καταπληκτικό σημείο αποτελεί το “Look At Where We Are” με το πιασάρικο ρεφρέν ενώ το, μέχρι στιγμής μοναδικό single “Night and Day”, παραπέμπει σε πιο «σκληροπυρηνικό» beat. Στη συνέχεια και προς το κλείσιμο του άλμπουμ το τέμπο χαλαρώνει κάπως με την χορευτική διάθεση, όμως, να μην λείπει.
Πλέον οι Hot Chip δεν πρέπει να έχουν καμία αμφιβολία για την διασημότητά τους. Και αυτό το γεγονός οφείλεται στο ότι κάθε δίσκος που κυκλοφορούν περιέχει και επιτυχίες που μένουν. Τώρα η electropop μουσική σκηνή δεν έχει παράπονο, έχει τους Hot Chip!

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Michael

Ο 35χρονος Michael συμβιώνει με τον 10χρονο Wolfgang, τον οποίο έχει απαγάγει εδώ και πέντε μήνες. Ο λόγος της απαγωγής του παιδιού από τον άντρα είναι ότι ο τελευταίος είναι παιδόφιλος και κρατάει φυλακισμένο το μικρό παιδί στο υπόγειο του σπιτιού του για να του ικανοποιεί, όποτε εκείνος θέλει, τις σεξουαλικές του ορέξεις – ανωμαλίες. Ο μικρός Wolfgang δεν έχει επαφή με τον έξω κόσμο ενώ δέχεται πολλά περιοριστικά μέτρα, όπως να παρακολουθεί τηλεόραση για λίγη ώρα και γενικά είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τις εντολές του 35χρονου.
Το “Michael” είναι ένα αρκετά δραματικό θρίλερ και αυτό οφέιλεται στον πρωταγωνιστή Michael Fuith, ο οποίος φαίνεται ιδανικός για τον συγκεκριμένο ρόλο. Το θέμα που σε κάνει να συγχύζεσαι είναι η φυσιολογική συμπεριφορά και η μεγάλη ευγένεια που παρουσιάζει ο ρόλος του πρωταγωνιστή στις συναναστροφές του με τους γύρω ανθρώπους. Μέσα από τον αρκετά κοινωνικό Michael που διοργανώνει γιορτή με τους συναδέλφους του για την προαγωγή του και την όμορφη σχέση που διατηρεί με τον περίγυρό του στην γειτονιά, κρύβεται η μεγάλη προσπάθειά του να κρατήσει το μυστικό του όπου δεν είναι άλλο από την απαγωγη του Wolfgang και φυσικά την παιδοφιλία του.
Ο Markus Schleinzer, βοηθός του σκηνοθέτη Michael Haneke (The White Ribbon), σκηνοθετεί – για την πρώτη του ολοκληρωμένη ταινία – ένα εξαιρετικό δράμα, με όλα τα στοιχεία που χρειάζονται για να χαρακτηριστεί ένα δράμα-θρίλερ επιτυχημένο. Χωρίς πολλές υπερβολές και με μια σκηνοθεσία, της οποίας τα πλάνα θυμίζουν λίγο τον Γιώργο Λάνθιμο(Κυνόδοντας, Άλπεις), η ταινία σε κρατάει μέχρι το τέλος. Προσωπικά, πιστεύω πως το κλειδί της επιτυχίας του “Michael” έγκειται στο γεγονός πως ο πρωταγωνιστής έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αμφιταλαντεύεσαι μεταξύ της εκδίκησής του από την μία αλλά και να μην μπορείς να κρατήσεις μια σκληρή στάση απέναντί του από την άλλη.

Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

Crocodiles – Endless Flowers

Έρχονται από το San Diego για να ταρακουνήσουν για τα καλά τα νερά της indie μουσικής σκηνής. Μάλλον καλύτερα, τα έχουν ήδη ταρακουνήσει με τους δύο προηγούμενους δίσκους τους, με τον δεύτερο ειδικά το 2010 να τους εκτοξεύει στην κορυφή. Οι Crocodiles επιστρέφουν φέτος με το τρίτο τους άλμπουμ για να μας γεμίσουν με τις ψυχεδελικές τους μελωδίες και τις παραμορφωμένες κιθάρες τους, καθώς το “Endless Flowers” απο την αρχή μέχρι το τέλος του αποτελεί έναν δίσκο που παραπέμπει πλήρως σε δεκαετία ’60.
Αμέσως το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου σε βάζει στον κόσμο των Crocodiles με την πιασάρικη μελωδία του. Η «βρωμιά» στις κιθάρες είναι πορωτική, με τα κρουστά να ακολουθούν τον γρήγορο και όμορφο ρυθμό τη στιγμή που η παραμόρφωση περνάει από κόσκινο τα φωνητικά του Brandon Welchez. Το τέμπο παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Έτσι, δεν μπορείς να διακρίνεις κάποιο κομμάτι από τα 10, τα οποία όλα μαζί συνθέτουν μια πανδαισία από 60’s μουσικές. Από τον σύγχρονο κόσμο της indie μουσικής, θα τους έβαζα δίπλα στους Arctic Monkeys (Suck It and See) αλλά στο πιο παραμορφωμένο τους. Το ντουέτο των Αμερικάνων γνωρίζει να συνδυάζει τον pop κόσμο με την πιο noise αλλά απαλή rock.
Το “Endless Flowers” είναι από εκείνους τους δίσκους που τους ακούς για πολύ καιρό με ευχαρίστηση και πόρωση. Μπορεί να είναι της μόδας το «επιστροφή σε παλαιότερες δεκαετίες» με αρκετή «βρώμικη» κιθάρα, ωστόσο υπάρχουν συγκροτήματα που αυτό το κάνουν με εξαιρετικό τρόπο. Ένα από αυτά είναι οι Crocodiles, οι οποίοι έχουν αφήσει πλέον για τα καλά το στίγμα τους στο συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Safe House

Ο Matt Weston είναι ένας πράκτορας της CIA που θέλει να αποδείξει πως αξίζει κάτι καλύτερο από την τωρινή του θέση, δηλαδή φύλακας σε ένα μυστικό φυλάκιο στο Cape Town της Ν. Αφρικής. Η ευκαιρία θα του δοθεί όταν ξαφνικά θα του φέρουν στο φυλάκιο τον διαβόητο Tobin Frost, έναν αποστάτη πράκτορα που τώρα πια πουλάει κρατικά μυστικά σε όποιον δώσει την μεγαλύτερη τιμή. Ο Matt και ο Tobin, αν και φαινομενικά εντελώς διαφορετικοί, θα πρέπει αναγκαστικά να συνεργαστούν καθώς το κρησφύγετο θα δεχθεί σφοδρή επίθεση χωρίς να ξέρουν από ποιους.
Το σενάριο της ταινίας αναπόφευκτα θυμίζει άλλες δουλειές, καθώς η ιστορία δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη. Ο σκηνοθέτης της όμως Daniel Espinosa, μας θυμίζει με τα πλάνα του και την τριλογία του Bourne, με την γρήγορη κοντινή κάμερα και της μάχες σώμα με σώμα. Η δράση είναι αμείωτη στην διάρκεια της ταινίας καθώς οι ήρωες τρέχουν συνεχώς να ξεφύγουν από τους διώκτες τους, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας από τον Oliver Wood, ο οποίος έχει δουλέψει και στην τριλογία του Bourne. Φυσικά, όλη η ταινία γυρίζει γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές της και από αυτό κερδίζει πολλούς πόντους. Ο Ryan Reynolds (Buried) υποδύεται πολύ καλά τον πρωτάρη αλλά με όρεξη να ανέβει σε ανώτερα κλιμάκια, πράκτορα Matt Weston ενώ, στον ρόλο του Tobin Frost βλέπουμε τον μοναδικό Denzel Washington (American Gangster, The Book of Eli), ο οποίος για ακόμη μια φορά επιλέγει ποιο action μονοπάτια από αυτά που χαρακτήρισαν την καριέρα του τα προηγούμενα χρόνια.
Το Safe House, αν και αρχικά το μόνο ενδιαφέρον που παρουσιάζει είναι το όνομα του Denzel Washington, τελικά πρόκειται για μια πολύ καλή περιπέτεια καταδίωξης, με πολλές και δυνατές σκηνές δράσης. Χωρίς να κουράσει λεπτό στην διάρκειά της, τον σκοπό της, δηλαδή την διασκέδαση του θεατή, τον πετυχαίνει εύκολα.

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

Patti Smith – Banga

Η Patti Smith αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παγκόσμιας ροκ σκηνής, με τραγούδια που έχουν μείνει στην ιστορία, με στίχους αμιγώς πολιτικούς και με μια συνεχή, αυθεντική παρουσία στην δισκογραφία. Φέτος ήρθε η στιγμή του ενδέκατου στούντιο άλμπουμ της και η 65χρονη πλέον Αμερικανίδα δείχνει να έχει ακόμα πολλά να δώσει. Το “Banga”, όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, περιλαμβάνει εξαιρετικούς στίχους που μιλάνε για τα συναισθήματα του κόσμου αλλά και την παγκόσμια καταστροφή που έχει βαλθεί το ανθρώπινο είδος να πράξει πάνω στον ίδιο του τον εαυτό.
Ο δίσκος ανοίγει με την Patti Smith να αφηγείται κάτω από την μουσική της, το ταξίδι του Amerigo Vespucci σε ένα νέο κόσμο το 1947. Η συνέχεια ανήκει στο πρώτο single, “April Fool”, το οποίο όμως δεν μπορείς να πεις πως κάνει την διαφορά στο σύνολο του άλμπουμ. Και αυτό διότι, αν είναι να σου μείνει κάτι από τον δίσκο, αυτό θα είναι το ομώνυμο κομμάτι και το τραγούδι “Fuji-san” που είναι αφιερωμένο στον λαό της Ιαπωνίας για τον περσινό, καταστροφικό σεισμό που έζησαν. Στα συγκεκριμένα τραγούδια ακούμε περισσότερο το ηλεκτρικό στοιχείο, με το οποίο μας έχει συνηθίσει η Patti Smith. Στη συνέχεια, με το “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” μπαίνουμε σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια. Αρκετά κομμάτια είναι αφιερωμένα σε πρόσωπα και καταστάσεις, όπως τα “This is The Girl” και “Nine” που αφιερώνονται στην μνήμη της Amy Winehouse και στον Johnny Depp (The Rum Diary) αντίστοιχα. Προς το κλείσιμο του δίσκου, δεσπόζει το “Constantine’s Dream”, ένα υπέροχα ενορχηστρωμένο δεκάλεπτο κομμάτι με την τραγουδοποιό να εναλλάσσεται μεταξύ αφήγησης και ερμηνείας ενώ όργανα και φωνητικά να ξεσπούν σταδιακά.
Το “Banga”είναι ένας μεστός δίσκος, με τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που χρειάζεται ένας δίσκος για να είναι όμορφος. Μπορεί να λείπει το ηλεκτρικό στοιχείο, συγκριτικά με προηγούμενα πονήματα, ωστόσο η δυναμική που χαρακτηρίζει την Patti Smith και τις δισκογραφικές της δουλειές υπάρχει και με το παραπάνω.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More