Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

Neil Young & Crazy Horse – Americana

Δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις για τον Neil Young. Ένας από τους εναπομείναντες αυθεντικούς ροκάδες που συνεχίζει ακάθεκτος να κυκλοφορεί δίσκους. Δίσκους που χαρακτηριζόνται από το καθαρόαιμο ροκ χωρίς να παρεκκλίνει από τον δρόμο του προς άλλα είδη μουσικής. Το 2010 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Le Noise” και φέτος είναι η σειρά του 34ου άλμπουμ του που τιτλοφορείται “Americana”. 45 ολόκληρα χρόνια βρίσκεται στο προσκήνιο τη δισκογραφίας και αναμφισβήτητα ο 66χρονος πλέον Καναδός έχει γράψει ο ίδιος το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ροκ μουσικής.
Στο “Americana” ο Neil Young μας υπενθυμίζει τραγούδια από πολύ παλαιότερες δεκαετίες με την μοναδική του ερμηνεία και εκτέλεση. Κομμάτια που με το ροκ ύφος στα οποία ο τραγουδοποιός έχει εντρυφήσει, γίνονται γνωστά σε ευρύ κοινό και με μια διαφορετική μουσική προσέγγιση. Την αρχή την κάνει το “Oh! Susanna” που αποτελεί ένα τραγούδι του 1848 γραμμένο από τον Stephen Foster και παράλληλα ανήκει στην λίστα με τα δημοσιότερα αμερικανικά τραγούδια. Το “Clementine” στη συνέχεια είναι ένα υπέροχο, με παραμορφωμένη κιθάρα, κομμάτι. Είναι γνωστό και με τον τίτλο “Oh My Darling, Clementine” ενώ η χρονολογία, ο τόπος και ο συνθέτης του αυθεντικού τραγουδιού είναι μέχρι και σήμερα άγνωστα. Επίσης, το μακροσκελές “Tom Dula” αποτελεί ένα folk κομμάτι του 1929 από τον Frank Proffitt, του οποίου η επανεκτέλεση των Kingston Trio είναι πολύ καλή.
Ενδιαφέρουσα εκτέλεση είναι εκείνη του “Gallows Pole”, του οποίου ο αυθεντικός τίτλος είναι “The Maid Freed from the Gallows” και που έγινε γνωστό σε πολύ κόσμο με την διασκευή από τους Led Zeppelin το 1970. Αργότερα, συναντάμε το ποπ “Get A Job” – και αυτό φυσικά σε μια ροκ εκδοχή – όπου έρχεται από τους Silhouettes το 1957. Βλέπουμε τον Neil Young να επιλέγει αρκετά παλιά folk τραγούδια, όπως και το “This Land Is Your Land” του Woody Guthrie γύρω στο 1945. Για το τέλος, ο Καναδός μας επιφυλάσσει το “God Save The Queen”, έναν ύμνο για την εκάστοτε βασίλισσα ή βασιλιά της Βρετανίας.
Ο Neil Young παρουσιάζει μια αρκετά όμορφη συλλογή με εξαιρετικές διασκευές. Το καλό της όλης υπόθεσης είναι ότι τα κομμάτια προέρχονται από πολύ παλιές εποχές και ο Young τα μεταμορφώνει με τον καλύτερο τρόπο και φυσικά με πολύ ροκιά. Τέλος, η μπάντα που πλαισιώνει τον γνωστό μουσικό απαρτίζεται από τους Billy Talbot(μπάσο), Ralph Molina(ντραμς) και Frank Sampedro(κιθάρα).

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012

War of the Arrows

Κατά την διάρκεια της δεύτερης εισβολής των Μαντζουρίων στην Κορέα, ένα χωριό δέχεται επίθεση και οι κάτοικοί του είτε δολοφονούνται επι τόπου είτε αιχμαλωτίζονται για να μεταφερθούν πίσω στην Μαντζουρία. Μέσα στους αιχμαλώτους και η Ja-In, μαζί με τον Seo-Goon, ένα ζευγάρι που την στιγμή της επίθεσης προσπαθούσαν να παντρευτούν. Ένας έμπειρος τοξότης του χωριού, ο αδελφός της Ja-In, Nam-Yi, καταφέρνει να ξεφύγει και ξεκινάει μια τεράστια επίθεση κατά των κατακτητών για να σώσει την αδερφή του.
Το War of the Arrows είναι μια ιστορική πολεμική ταινία γεμάτη επικές μάχες με κυρίαρχο όπλο τα τόξα και την δύναμη των πολεμιστών. Το σενάριο της ταινίας μας θέτει στο ιστορικό πλαίσιο και μας γνωρίζει τους πρωταγωνιστές, αλλά δεν προσπαθεί να τους αναλύσει και έτσι μαθαίνουμε ελάχιστα για αυτούς. Κύριο ρόλο στη ταινία έτσι έχει η δράση και όχι το δράμα. Η σκηνοθεσία της ταινίας περιέχει κοφτά και γρήγορα πλάνα που βοηθούν στην ανάπτυξη της δράσης, ενώ οι μάχες, οι οποίες είναι πάρα πολλές, φαίνονται πολύ ρεαλιστικές, χωρίς υπερβολές αλλά ούτε και συμβιβασμούς.
Στην Κορέα η ταινία αγαπήθηκε πολύ και αυτό φάνηκε από την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία που σημείωσε, όπως και την πρωτιά στο box office που διατήρησε για αρκετές εβδομάδες. Με αμείωτη δράση και καταπληκτική φωτογραφία, το War of the Arrows προσφέρεται για τους λάτρεις των επικών Ασιατικών ταινιών.

Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

The Smashing Pumpkins – Oceania

Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σχηματίστηκε ένα μουσικό σχήμα, το οποίο 20 χρόνια αργότερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της παγκόσμιας ροκ σκηνής αλλά και επιρροή για πολλούς μετέπειτα καλλιτέχνες. Με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν της και δίσκους – ορόσημο για τα 90’s, η συγκεκριμένη μπάντα «στεναχώρησε» τους εκατομμύρια οπαδούς της με την ανακοίνωση της διάλυσής της το 2000. 6 χρόνια αργότερα, όμως, η επανένωση του σχήματος – με διαφορετικά πρόσωπα – αποτέλεσε μεγάλο μουσικό γεγονός. Έτσι, οι Smashing Pumpkins κυκλοφορούν δύο καινούρια αλμπουμ ενώ φέτος ήρθε η στιγμή για την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία της ένατης δισκογραφικής τους δουλειάς, με τον τίτλο “Oceania”.
Ο Billy Corgan σταθερός οδηγός στο τιμόνι του συγκροτήματος, δεν σταματάει να συνθέτει νέα τραγούδια. Το θέμα, βέβαια, είναι κατά πόσο μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω, τότε όπου δίσκοι, όπως το “Mellon Collie and the Infinite Sadness”, ήταν και παραμένουν να είναι μουσικά αριστουργήματα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δυσανασχέτησαν με το προπέρσινο “Teargarden By Kaleidyscope”, ένα project με 44 κομμάτια, τα οποία θα κυκλοφορούν ανά διαστήματα για τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, το “Oceania” αποτελεί μία καινούρια δουλειά(η οποία και αυτή θα συμπεριλαβάνεται στην μεγάλη συλλογή), μια δουλειά που κανένας πιστός οπαδός των Smashing Pumpkins μπορεί να μιλήσει εξαρχής για ένα ανούσιο πόνημα. Γνωστός για την επιλογή γυναικών, τα παλιότερα χρόνια, στα όργανα και ειδικά στο μπάσο, ο Billy Corgan τώρα έχει συνοδηγούς την Nicole Fiorentino στο μπάσο, τον Mike Byrne στα τύμπανα και τον Jeff Schroeder στην κιθάρα.
Καταρχάς, το “Oceania” δεν σε αφήνει να επιλέξεις μία ή έστω κάποιες καλές στιγμές από το μουσικό περιεχόμενό του, καθώς με την πρώτη ακρόαση των 13 κομματιών που το απαρτίζουν σου φαίνονται όλα όμορφα. To “Quasar” που ανοίγει τον δίσκο μας βάζει αμέσως σε δυνατούς και γρήγορους ρυθμούς, με τις ηλεκτρικές κιθάρες να βγάζουν μια πολύ όμορφη δυναμική. Στο επόμενο “Panopticon” το τέμπο συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος, ωστόσο εδώ βλέπουμε να γίνονται πιο μελωδικά τα φωνητικά του Corgan, όπως και τα κρουστά που προς στιγμήν μου θύμισαν Tool. Εξαιρετική στιγμή αποτελεί η δυάδα των “Violet Rays” και “My Love is Winter” με μελωδίες που σου μένουν αμέσως στο μυαλό, σε αντίθεση με το “One Diamond, One Heart”, το οποίο περνάει και δεν ακουμπάει. Βλέπουμε σε αυτό τον δίσκο να κυριαρχεί το ηλεκτρικό στοιχείο πολύ. Όχι ότι αυτό δεν συνέβαινε και σε προηγούμενες δουλειές των Smashing Pumpkins, απλά τώρα δεν συναντάμε όργανα όπως το βιολί και το πιάνο, με εξαίρεση το “Pale Horse” στην συνέχεια.

Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι ένα 9λεπτο κομμάτι με πολλές διακυμάνσεις. Δεν ξέρω πόσα τραγούδια ξεχωριστά μπορούν να βγουν από το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά οι μουσικές αλλαγές που γίνονται σε συνδυασμό με το όμορφο κιθαριστικό σόλο στο κλείσιμό του, σου κεντρίζει σίγουρα το ενδιαφέρον. Επίσης, το “The Chimera” συνεχίζει την δυνατή και παραμορφωμένη κιθάρα που βρίσκεται ήδη στα ύψη ενώ δεν λείπουν και τα μπαλαντοειδή όπως το, τρίτο κατά σειρά τραγούδι, “The Celestials” και το τελευταίο “Wildflower”.
Οι Smashing Pumpkins επέστρεψαν για τα καλά. Το “Oceania” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που μένουν και μουσική που στο σύνολό της μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί πορωτική. Ο Billy Corgan και η παρέα του παρουσιάζουν μια εξαίσια δισκογραφική δουλειά, η οποία θα μπορούσε να αποτελεί μέρος της τρομερής σειράς των δίσκων της δεκαετίας του ’90. Αλλά και τώρα μπορεί άνετα να πλασαριστεί σε μια πολύ καλή θέση με τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012

Man on a Ledge

Ο Nick Cassidy είναι ένας πρώην αστυνομικός που βρίσκεται στην φυλακή μετά από μια υποτιθέμενη ληστεία ενός πανάκριβου διαμαντιού. Αφού δραπέτευσε από την φυλακή, ανέβηκε στον 25ο όροφο ενός ουρανοξύστη, προκαλώντας πως θα αυτοκτονήσει αλλά με απώτερο σκοπό να αποδείξει την αθωότητά του. Για να βγει όμως νικητής στον αγώνα του, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει το βρώμικο σύστημα το οποίο τον παγίδευσε.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης Asger Leth συνεργάζεται με τον σεναριογράφο Pablo F. Fenjves, του οποίου είναι η πρώτη δουλειά για την μεγάλη οθόνη, σε μια αστυνομική περιπέτεια που από το trailer σου δημιουργεί την εντύπωση πως οι ανατροπές θα είναι πολλές και την ώρα που ο ήρωας θα κρέμεται στο κενό η αδρεναλίνη θα έχει χτυπήσει κόκκινο. Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν γίνεται, καθώς η απειρία των συντελεστών καταστρέφει μια ελπιδοφόρα ιδέα. Οι πραγματικές προθέσεις του ήρωα γίνονται άμεσα γνωστές οπότε χάνεται κάθε πιθανή αγωνία, ενώ ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να δημιουργήσει ενδιαφέρον για την πλοκή πίσω από την ιστορία του Nick και έτσι οι πιθανές ανατροπές δεν προκαλούν ιδιαίτερη αίσθηση. Στο casting γίνεται ελαφρώς καλύτερη δουλειά, και αυτό κυρίως στον μεγάλο Ed Harris (The Way Back , Appaloosa), ο οποίος ξεχωρίζει ακόμα και από τον μικρό ρόλο ενός αδίστακτου και διεφθαρμένου πολυεκατομμυριούχου. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βλέπουμε τον Sam Worthington (Avatar , The Debt), δίπλα του την Elizabeth Banks (The Hunger Games , The Next Three Days) ενώ δεν γίνεται να μην προσέξει κανείς την παρουσία της Genesis Rodriguez.
Το Man on a Ledge είναι κλασική περίπτωση ταινίας που σου δημιουργεί προσδοκίες για κάτι καλό, τόσο με την πλοκή της όσο και με το trailer της, αλλά σε αφήνει στο τέλος χωρίς να έχει καταφέρει να τις εκπληρώσει. Στο σύνολό της η ταινία χαρακτηρίζεται από μετριότητα και αυτό, ειδικά στο είδος της αστυνομικής περιπέτειας, είναι απαγορευτικό.

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Amy MacDonald – Life in a Beautiful Light

Ξεκίνησε την καριέρα της κάπου στο 2007, όπου κυκλοφόρησε ένα single με τον τίτλο “Poison Prince” ενώ μετά από λίγο καιρό έρχεται η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, “This is The Life”, με την οποία έγινε γνωστή σε παγκόσμιο μουσικό επίπεδο και με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να παίζει από τότε 5 χρόνια συνεχώς στο ραδιόφωνο. Το 2010 έρχεται η σειρά του δεύτερου άλμπουμ της, “A Curious Thing”, το οποίο και αυτό είχε ανάλογη επιτυχία με το ντεμπούτο της. Ο λόγος για την Amy MacDonald που φέτος το καλοκαίρι κυκλοφορεί τον τρίτο της στούντιο δίσκο που τιτλοφορείται “Life in a Beautiful Light”.
Στο γνωστό στυλ που μας έχει συνηθίσει η Σκωτσέζα τραγουδοποιός από τους δύο προηγούμενους δίσκους, παρουσιάζεται και στον συγκεκριμένο. Δηλαδή ακουστική κιθάρα σε όλα τα κομμάτια, κρουστά που δίνουν τον όμορφο και δυναμικό ρυθμό και η εξαιρετική φωνή της 24χρονης. Το “4th of July” ανοίγει το άλμπουμ με γρήγορο τέμπο, όπως και το αμέσως επόμενο “Pride” που δίνει μια χορευτική διάθεση. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single του δίσκου, “Slow It Down”, το οποίο και αυτό με τη σειρά του κρατάει τον ανεβαστικό ρυθμό που ξεκίνησαν τα προηγούμενα τραγούδια. Όμορφη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το “Left That Body Long Ago” όπου είναι και η μοναδική μπαλάντα ανάμεσα στα 12 κομμάτια ενώ το ομώνυμο τραγούδι αποτελεί και αυτό μία από τις κορυφές του δίσκου, με τα πνευστά να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο αλλά και την όλη ομορφιά που γενικά λείπει από το σύνολο των τραγουδιών.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και 8 ακουστικές εκτελέσεις από τα τραγούδια που μόλις άκουσες. Μία καλή προσπάθεια, αν βέβαια σου έχει μείνει κάποιο κομμάτι στο μυαλό από πριν. Με το “Life in a Beautiful Light” η Amy MacDonald δεν κάνει το επόμενο βήμα. Εκείνο το βήμα που θα την ανέβαζε πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο ή σε επίπεδο σύνθεσης. Αν πιάσεις και τους τρεις δίσκους της και τους ακούσεις τον έναν μετά τον άλλον, ίσως πιστέψεις πως είναι ένας ενιαίος δίσκος. Δεν υπάρχει αυτή η διαφορά στα τραγούδια της που θα σε κάνει να την ακούσεις με μεγαλύτερη περιέργεια. Το φετινό άλμπουμ της, ωστόσο, ακούγεται με ευχαρίστηση αλλά μέχρι εκεί, δεν θα μείνει και στην ιστορία με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012.

Τρίτη 12 Ιουνίου 2012

Hot Chip – In Our Heads

Οι Hot Chip αποτελούν ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της ηλεκτρονικής, χορευτικής μουσικής αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Από το 2004 που σχηματίστηκαν έχουν κυκλοφορήσει πολλές επιτυχίες και με τους 4 δίσκους τους να έχουν καθιερωθεί στην ελίτ της dance μουσικής. Όμορφοι συνδυασμοί ποπ μελωδιών με το ηλεκτρονικό στοιχείο και το παραμορφωμένο συνθεσάϊζερ συνθέτουν το ανεβαστικό σκηνικό των Hot Chip. Η βρετανική μπάντα πραγματοποιεί την επιστροφή της φέτος με το πέμπτο της άλμπουμ, με τον τίτλο “In Our Heads”.
Με τον συγκεκριμένο τίτλο δίσκου, το 7μελές συγκρότημα μας προ(σ)καλεί να μπούμε στον κόσμο του ηλεκτρονικού και των beats και να ανακαλύψουμε τις μουσικές που μπορεί να κρύβουν στα κεφάλια τους οι 7 Βρετανοί. Το “How Do You Do”, στην αρχή του δίσκου, προμηνύει το τί πρόκειται να συναντήσουμε στην συνέχεια του άλμπουμ. Δηλαδή, μια πλήρως χορευτική δουλειά, γεμάτη beat-άκια και διαφορετικά είδη dance μουσικής πιάνοντας και μελωδίες δεκαετίας ’80. Καταπληκτικό σημείο αποτελεί το “Look At Where We Are” με το πιασάρικο ρεφρέν ενώ το, μέχρι στιγμής μοναδικό single “Night and Day”, παραπέμπει σε πιο «σκληροπυρηνικό» beat. Στη συνέχεια και προς το κλείσιμο του άλμπουμ το τέμπο χαλαρώνει κάπως με την χορευτική διάθεση, όμως, να μην λείπει.
Πλέον οι Hot Chip δεν πρέπει να έχουν καμία αμφιβολία για την διασημότητά τους. Και αυτό το γεγονός οφείλεται στο ότι κάθε δίσκος που κυκλοφορούν περιέχει και επιτυχίες που μένουν. Τώρα η electropop μουσική σκηνή δεν έχει παράπονο, έχει τους Hot Chip!

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Michael

Ο 35χρονος Michael συμβιώνει με τον 10χρονο Wolfgang, τον οποίο έχει απαγάγει εδώ και πέντε μήνες. Ο λόγος της απαγωγής του παιδιού από τον άντρα είναι ότι ο τελευταίος είναι παιδόφιλος και κρατάει φυλακισμένο το μικρό παιδί στο υπόγειο του σπιτιού του για να του ικανοποιεί, όποτε εκείνος θέλει, τις σεξουαλικές του ορέξεις – ανωμαλίες. Ο μικρός Wolfgang δεν έχει επαφή με τον έξω κόσμο ενώ δέχεται πολλά περιοριστικά μέτρα, όπως να παρακολουθεί τηλεόραση για λίγη ώρα και γενικά είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τις εντολές του 35χρονου.
Το “Michael” είναι ένα αρκετά δραματικό θρίλερ και αυτό οφέιλεται στον πρωταγωνιστή Michael Fuith, ο οποίος φαίνεται ιδανικός για τον συγκεκριμένο ρόλο. Το θέμα που σε κάνει να συγχύζεσαι είναι η φυσιολογική συμπεριφορά και η μεγάλη ευγένεια που παρουσιάζει ο ρόλος του πρωταγωνιστή στις συναναστροφές του με τους γύρω ανθρώπους. Μέσα από τον αρκετά κοινωνικό Michael που διοργανώνει γιορτή με τους συναδέλφους του για την προαγωγή του και την όμορφη σχέση που διατηρεί με τον περίγυρό του στην γειτονιά, κρύβεται η μεγάλη προσπάθειά του να κρατήσει το μυστικό του όπου δεν είναι άλλο από την απαγωγη του Wolfgang και φυσικά την παιδοφιλία του.
Ο Markus Schleinzer, βοηθός του σκηνοθέτη Michael Haneke (The White Ribbon), σκηνοθετεί – για την πρώτη του ολοκληρωμένη ταινία – ένα εξαιρετικό δράμα, με όλα τα στοιχεία που χρειάζονται για να χαρακτηριστεί ένα δράμα-θρίλερ επιτυχημένο. Χωρίς πολλές υπερβολές και με μια σκηνοθεσία, της οποίας τα πλάνα θυμίζουν λίγο τον Γιώργο Λάνθιμο(Κυνόδοντας, Άλπεις), η ταινία σε κρατάει μέχρι το τέλος. Προσωπικά, πιστεύω πως το κλειδί της επιτυχίας του “Michael” έγκειται στο γεγονός πως ο πρωταγωνιστής έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αμφιταλαντεύεσαι μεταξύ της εκδίκησής του από την μία αλλά και να μην μπορείς να κρατήσεις μια σκληρή στάση απέναντί του από την άλλη.

Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

Crocodiles – Endless Flowers

Έρχονται από το San Diego για να ταρακουνήσουν για τα καλά τα νερά της indie μουσικής σκηνής. Μάλλον καλύτερα, τα έχουν ήδη ταρακουνήσει με τους δύο προηγούμενους δίσκους τους, με τον δεύτερο ειδικά το 2010 να τους εκτοξεύει στην κορυφή. Οι Crocodiles επιστρέφουν φέτος με το τρίτο τους άλμπουμ για να μας γεμίσουν με τις ψυχεδελικές τους μελωδίες και τις παραμορφωμένες κιθάρες τους, καθώς το “Endless Flowers” απο την αρχή μέχρι το τέλος του αποτελεί έναν δίσκο που παραπέμπει πλήρως σε δεκαετία ’60.
Αμέσως το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου σε βάζει στον κόσμο των Crocodiles με την πιασάρικη μελωδία του. Η «βρωμιά» στις κιθάρες είναι πορωτική, με τα κρουστά να ακολουθούν τον γρήγορο και όμορφο ρυθμό τη στιγμή που η παραμόρφωση περνάει από κόσκινο τα φωνητικά του Brandon Welchez. Το τέμπο παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Έτσι, δεν μπορείς να διακρίνεις κάποιο κομμάτι από τα 10, τα οποία όλα μαζί συνθέτουν μια πανδαισία από 60’s μουσικές. Από τον σύγχρονο κόσμο της indie μουσικής, θα τους έβαζα δίπλα στους Arctic Monkeys (Suck It and See) αλλά στο πιο παραμορφωμένο τους. Το ντουέτο των Αμερικάνων γνωρίζει να συνδυάζει τον pop κόσμο με την πιο noise αλλά απαλή rock.
Το “Endless Flowers” είναι από εκείνους τους δίσκους που τους ακούς για πολύ καιρό με ευχαρίστηση και πόρωση. Μπορεί να είναι της μόδας το «επιστροφή σε παλαιότερες δεκαετίες» με αρκετή «βρώμικη» κιθάρα, ωστόσο υπάρχουν συγκροτήματα που αυτό το κάνουν με εξαιρετικό τρόπο. Ένα από αυτά είναι οι Crocodiles, οι οποίοι έχουν αφήσει πλέον για τα καλά το στίγμα τους στο συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More