Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 14 Ιουλίου 2012

The Maccabees – Given to the Wild

Πήραν το όνομά τους μέσα από την Αγία Γραφή χωρίς καν να ενδιαφερθούν για την προέλευση της λέξης. Το 2007 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο, βγάζοντας τρία single από το άλμπουμ και χτίζοντας ένα όνομα και παραέξω από το νότιο Λονδίνο, στο οποίο δραστηριοποιούνταν. Δύο χρόνια αργότερα έρχεται η στιγμή του δεύτερου πονήματος, “Wall Of Arms” με το οποίο γίνονται αρκετά γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Maccabees επέστρεψαν το 2012 μαζί με τον τρίτο τους στούντιο δίσκο, με τον τίτλο “Given to The Wild”.
Μπορεί ακούγοντας το “Feel to Follow”, ενός εκ των τριών singles του δίσκου, να μιλήσεις για «εξέλιξη» στην μουσική των Maccabees. Μετά, όμως, την συνολική ακρόαση του άλμπουμ είσαι πλέον πεπεισμένος πως το βρετανικό γκρουπ περπατάει σε μονοπάτια που το ίδιο χάραξε τα προηγούμενα χρόνια της δισκογραφίας του. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει αυτόματα και κάτι άσχημο μουσικά, καθώς η 5μελής μπάντα δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά αυτό που εξωτερικεύει προς το κοινό του. Το “Pelican” από τη μία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ανεβαστικό indie που παρουσιάζει το συγκρότημα ενώ κομμάτια, όπως τα “Child”, “Glimmer” και “Slowly One” μας πηγαίνουν σε πιο μελωδικούς δρόμους.
Ο φετινός δίσκος τους είναι αρκετά πιο μεστός και ώριμος, ωστόσο δεν αποτελεί το «μπαμ» που – κατά τη γνώμη μου – χρειάζονται οι Maccabees. Το “Given to The Wild” κυμαίνεται σε αρκετά καλά επίπεδα και περισσότερο μελωδικά αλλά όχι κάτι παραπάνω. Με λίγα λόγια ένα πολύ καλό indie άλμπουμ.

Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012

Salmon Fishing in the Yemen

Ο Fred Jones είναι ένας διακεκριμένος ιχθυόλογος, με τεράστιο πάθος για τους σολομούς και το ψάρεμά τους. Παίρνει την μεγάλη απόφαση να ακολουθήσει ένα «ριψοκίνδυνο» εγχείρημα που αφορά την δημιουργία ενός ποταμού στην Υεμένη, στον οποίο θα μεταφερθούν χιλιάδες σολομοί, όπου θα πρέπει να κολυμπήσουν στα συγκεκριμένα νερά, την στιγμή που ο γάμος του περνάει κρίση. Από την άλλη, η Harriet που έχει πιστέψει στο όλο έργο, μαζί με τον πλούσιο σεϊχη που λατρεύει το ψάρεμα των σολομών, ενισχύουν την πίστη του Fred για την ολοκλήρωση αυτού του δύσκολου project.
Το “Salmon Fishing in the Yemen” αποτελεί μια πολύ γλυκιά και αισιόδοξη ταινία. Στο ξεκίνημά της είναι λίγο βαρετή, ωστόσο στην συνέχεια αλλάζει και γίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο αν και το κοινότυπο love story που εκτιλίσσεται «ρίχνει» κάπως την εξαιρετική ιδέα της ταινίας. Από τα μέσα μέχρι το τέλος δίνεται ένα πολύ καλό μάθημα για την δύναμη που πρέπει να έχει στην πίστη του ο άνθρωπος και πως το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό αρκεί να υπάρχει η θέληση. Επίσης, επιτυχημένη είναι η πολιτική σάτυρα που συναντάμε στο φιλμ, πράγμα που ανεβάζει πολύ την ταινία. Όμορφη φωτογραφία, όχι όμως και μουσική που σίγουρα θα μπορούσε να ήταν καλύτερη.
Ο Ewan McGregor (Perfect Sense, Haywire, Angels & Demons) από μόνος του θα σου τραβήξει την προσοχή για να δεις την ταινία. Και δικαίως, καθώς ο Βρετανός ηθοποιός υποδύεται με εξαιρετικό τρόπο τον κάπως ασυνήθιστο αλλά με πολλά συναισθήματα επιστήμονα. Η Kristin Scott Thomas (Sarah's Key) δίνει για άλλη μια φορά ρεσιτάλ ηθοποιίας στον ρόλο της υπεύθυνης Τύπου του Βρετανού πρωθυπουργού, η οποία το μόνο που βλέπει από το εγχείρημα της Υεμένης είναι είναι οι χιλιάδες ψηφοφόροι και η εκτόξευση του βρετανικού Τύπου. Τέλος, μοναδική μελανή παρουσία αποτελεί η Emily Blunt (The Adjustment Bureau) που δεν εντυπωσιάζει, ειδικά σε σκηνές που χρειάστηκαν μεγάλη φόρτιση των συναισθημάτων.
Το “Salmon Fishing in the Yemen” δεν είναι η ταινία που θα εντυπωσιάσει αλλά σίγουρα το δύωρο που θα αφιερώσεις θα είναι ευχάριστο, αν εξαιρέσεις το πρώτο μισό που πραγματικά δεν προσφέρει κάτι. Ωστόσο η κωμωδία, το δράμα και ο ρομαντισμός μπλέκονται και δημιουργούν ένα όμορφο συναίσθημα μετά το τέλος της ταινίας.

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2012

His Majesty the King of Spain – Hyena

Ένα απίστευτο κράμα της ποπ μουσική από όλο τον κόσμο. Από τα βάθη της ιβιρικής χερσονήσου μέχρι τα ψηλά της Σκανδιναβίας. Ακούς το άλμπουμ και δεν σου περνάει από το μυαλό πως αυτή η δουλειά αποτελεί ντεμπούτο για ένα νέο, σχετικά, μουσικό συγκρότημα. Το θέμα, όμως, δεν είναι ότι αυτά τα «ώριμα» τραγούδια συμπεριλαμβάνονται σε έναν ντεμπούτο δίσκο αλλά ότι οι δημιουργοί τους είναι Έλληνες. Όλα ξεκίνησαν από τον Νεκτάριο Κουβαρά που ήθελε να εξωτερικεύσει τις μουσικοκαλλιτεχνικές του ανησυχίες πάνω στις δικές του συνθέσεις. Έτσι, φτάνουμε φέτος σε μια 6μελής μπάντα, η οποία αποτελείται από τους Άγγελο Αϊβαζή (κιθάρα, φωνητικά, μαντολίνο), Κέλλυ Μητροπούλου (πλήκτρα, βιολί, μεταλλόφωνο, φωνητικά), Βασίλη Βλαχάκο (τύμπανα), Λευτέρη Λουκίσσα (τρομπέτα, κρουστά), Βασίλη Νιτσάκη (κοντραμπάσο) και φυσικά τον Νεκτάριο Κουβαρά (κιθάρα, φωνητικά).
Οι His Majesty the King of Spain έχουν καταφέρει να καταπλήξουν τους πάντες σε ότι αφορά την εγχώρια μουσική σκηνή. Οι εξαιρετικές ποπ μελωδίες τους αλλάζουν συνεχώς ύφος. Άλλοτε είναι χαρούμενες και χορευτικές και άλλοτε σε περνούν από σκοτεινά μονοπάτια. Ο ντεμπούτος τους δίσκος φέρει το όνομα “Hyena” και αποτελείται από 12 κομμάτια, το καθένα μια ξεχωριστή ιστορία. Στο σύνολό τους, όλα τα τραγούδια είναι πολύ δεμένα μεταξύ τους, το ένα δέχεται το προηγούμενο ομαλά ενώ παραδίδει την σκυτάλη στο επόμενο ακόμη πιο στρωτά. Με αυτόν τον τρόπο, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποιο κομμάτι, καθώς πρέπει να πάρεις όλο τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος και να τον «ξεκοκκαλίσεις». Με μια εξαίρεση στο “Mustafa and His Army of Bastard Children”, το οποίο από την πρώτη νότα με συνεπήρε. Και να είσαι σίγουρος πως θα βγεις κερδισμένος από αυτή την επιλογή σου, διότι οι His Majesty the King of Spain φαίνεται να γνωρίζουν πολύ καλά τί παραδίδουν. Το 6μελές συγκρότημα έρχονται με την «ύαινά» τους για να μας κατασπαράξουν (μουσικά). Ένα μεγάλο «μπράβο» και «ευχαριστώ» σε αυτά τα παιδιά που ανεβάζουν την ελληνική μουσική σκηνή με τις τρομερές συνθέσεις τους.

Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012

Get The Gringo / How I Spent My Summer Vacation

O Driver περνάει τα σύνορα ακριβώς πριν τον συλλάβουν οι Αμερικανικές αρχές, μόνο και μόνο για να βρεθεί στα χέρια των αντίστοιχων, βρώμικων, αστυνομικών του Μεξικού. Αυτοί, αφού εξαφανίζουν τα λεφτά που είχε κλέψει ο Driver, τον στέλνουν με συνοπτικές διαδικασίες στην φυλακή El Pueblito. Εκεί θα τον ανακαλύψει ένας υπάλληλος της Αμερικανικής Πρεσβείας, ο οποίος προσπαθεί να τον εκβιάσει ώστε να πάρει και αυτός μερίδιο από τα κλοπιμαία. Ο Driver πρέπει να βρει τρόπο να επιβιώσει μέσα σε αυτή την τόσο πρωτότυπη φυλακή, αλλά και να προστατέψει ένα μικρό αγόρι που θα γνωρίσει εκεί.
Ο Mel Gibson προσπαθεί να επανέλθει στα κινηματογραφικά δρώμενα και, μετά το περσινό The Beaver, επιστρέφει με μια ταινία που έχει δημιουργήσει με καθαρό γνώμονα την διασκέδαση και την αναβίωση των action στοιχείων που τον χαρακτήρισαν στην καριέρα του. Με δικό του σενάριο και σκηνοθεσία του Adrian Grunberg, βοηθού του όταν σκηνοθετούσε το Apocalypto, ο Mel Gibson φαίνετε πως θέλει να αποφύγει τις υποχωρήσεις και να φτιάξει ένα έργο που θα διασκεδάσει με την δράση και τον γρήγορο ρυθμό του. Κάπου εκεί όμως εμφανίζονται τα προβλήματα του ελλιπούς σεναρίου, καθώς η ταινία μοιάζει σαν να έχει μια ιστορία αλλά να μην ενδιαφέρετε να την πει.  Όλο το έργο γυρίζει γύρω από την φυλακή στην οποία βρίσκετε ο Driver, ένα μέρος που μοιάζει περισσότερο με γκέτο παρά με σωφρονιστικό ίδρυμα. Εκεί μέσα ο Driver θα δώσει πολλές και ιδιαίτερα γραφικές μάχες. Εκτός από τον Mel Gibson, ο οποίος στον ρόλο του αντιήρωα Driver σε κερδίζει αμέσως, καλές εντυπώσεις αφήνει και ο μικρός Kevin Hernandez.
Το Get The Gringo είναι από τις ταινίες που κερδίζουν το ενδιαφέρον σου καθ' όλη την διάρκειά τους, αλλά μετά καταλαβαίνεις πως κάτι τους έλειπε. Στην προκειμένη περίπτωση, έλειπε ένα 20λεπτο στην αρχή της ταινίας, ώστε να βάλει τον θεατή μέσα στην ιστορία και να εμβαθύνει λίγο παραπάνω στον κεντρικό χαρακτήρα της. Αντί αυτού, η ταινία ρίχνει τον ανυποψίαστο θεατή κατευθείαν στην δράση, στο κυνηγητό, στο πιστολίδι και σε έναν εξαιρετικό Mel Gibson.

Τρίτη 10 Ιουλίου 2012

La Sera – Sees The Light

Τα τελευταία χρόνια, και συγκεκριμένα από το 2007, αποτελεί ενεργός μέλος – μπασίστρια – του γυναικείου πανκ ροκ συγκροτήματος Vivian Girls κυκλοφορώντας τρεις δίσκους αρκετά επιτυχημένους. Κάπου στα μέσα του 2009, όμως, αποφασίζει να στρέψει το ενδιαφέρον της σε πιο ποπ μονοπάτια μέσω ενός δικού της μουσικού project με το όνομα La Sera , με το αποτέλεσμα να είναι το ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ της. Ο λόγος για την Katy Goodman όπου φέτος κυκλοφορεί τις ολοκαίνουριες συνθέσεις της στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο “Sees The Light”.
Το “Love That’s Gone” που κάνει την εισαγωγή στον δίσκο σε βάζει από την πρώτη κιόλας νότα του σε εποχές 50’s με την ήρεμη ηλεκτρική κιθάρα να δίνει τον ρυθμό. Στο αμέσως επόμενο “Please Be My Third Eye”, όμως, το τέμπο ανεβαίνει απότομα δίνοντας έναν πιο πανκ τόνο στις ποπ μελωδίες ενώ το “I Can’t Keep You In My Mind” συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος αλλά πιο χαλαρά, για να έρθει πάλι να μας ξεσηκώσει η δυναμική του “Break My Heart”. Στην συνέχεια, η Katy Goodman περνάει πάνω από τους ώμους της την ακουστική κιθάρα και ερμηνεύει με αυτον τον εξαιρετικό απαλό τρόπο της το ταξιδιάρικο “I’m Alone”. Aπό τα 5 εναπομείναντα κομάτια του άλμπουμ την προσοχή μου τραβάνε το γλυκό “Real Boy” και το – πες το και η παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα μόνο – “How Far We’ve Come Now”.
Το “Sees The Light” σε ταξιδεύει σε παλιές εποχές ποπ κουλτούρας και όμορφων μελωδιών της κιθάρας. Η Katy Goodman και το όλο της μουσικό project La Sera, στο οποίο βοήθησε πολύ ο παραγωγός Brady Hall, αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη, αφού ο συγκεκριμένος δίσκος είναι καλός, δεν κουράζει ενώ σε αρκετές στιγμές ανεβαίνουν οι ρυθμοί πολλοί και η διάθεσή σου ακολουθεί κατά πόδας.

Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012

Being Flynn

Ο Nick Flynn είναι ένας νεαρός που προσπαθεί να βρει τα πατήματά του στη ζωή, μετά τον χαμό της μητέρας του. Μέσω της νέας του φίλης, βρίσκει δουλειά σε ένα άσυλο αστέγων, όπου περιποιείται αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Την στιγμή που όλα στην ζωή του έχουν αρχίσει να κυλάνε ομαλά, στο άσυλο θα εμφανιστεί ο πατέρας του, τον οποίο έχει να δει πάρα πολλά χρόνια. Η συνάντηση αυτή θα αλλάξει τα πάντα και αρχικώς θα καταστρέψει ότι με κόπο είχε φτιάξει ο Nick.
Ο υποψήφιος για Oscar με το About a Boy, Paul Weitz, σκηνοθετεί το Being Flynn, μια ιστορία για έναν πατέρα και έναν γιο που έχει όμως πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις, για ένα πρόβλημα που μεγαλώνει συνέχεια, ειδικά στις μεγαλουπόλεις. Το σενάριο της ταινίας άλλωστε, είναι βασισμένο στην αυτοβιογραφία του πραγματικού Nick Flynn. Πέρα από τα σοβαρά οικογενειακά προβλήματα όμως, η ταινία αναδεικνύει και τα σοβαρά προβλήματα των άστεγων ανθρώπων και την ανάγκη για υποστήριξή τους. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ασχολείται με τους δύο πρωταγωνιστές, τον πατέρα και τον γιο. Στον ρόλο του Nick Flynn βλέπουμε τον πολύ καλό και ταιριαστό για τον ρόλο Paul Dano (Cowboys & Aliens , There Will Be Blood) ενώ, στον ρόλο του εξαφανισμένου, απατεώνα και κατά φαντασία μεγάλο ποιητή, πατέρα του, βλέπουμε τον μοναδικό Robert De Niro, ο οποίος για άλλη μια φορά επιδεικνύει πόσο τεράστιος ηθοποιός είναι με μία εξαιρετική ερμηνεία.
Το Being Flynn είναι ένα δράμα με μια ρεαλιστική ιστορία και προβλήματα που δυστυχώς είναι πιο καθημερινά από όσο νομίζουμε. Ο Paul Weitz προσπαθεί να ασχοληθεί παράλληλα με πολλά προβλήματα και τελικά τα ακουμπάει όλα πιο επιφανειακά απόσο θα θέλαμε. Οι ερμηνείες όμως του Paul Dano και ειδικά του Robert De Niro συγκλονίζουν και ανεβάζουν επίπεδο όλη την ταινία.

Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

Serj Tankian – Harakiri

Ένας από τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες της hard rock μουσικής σκηνής είναι αδιαμφισβήτητα ο Serj Tankian. Ο frontman των System of a Down, που τον τελευταίο χρόνο επανενώθηκαν για συναυλίες (μακάρι και για ένα καινούριο άλμπουμ), εδώ και 5 χρόνια κινείται σε προσωπικά μουσικά μονοπάτια. Ειδικότερα, το 2007 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, “Elect The Dead” ενώ το 2010 ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με τον τίτλο “Imperfect Harmonies”. Φέτος, λοιπόν, έφτασε η ώρα για το πολυαναμενόμενο τρίτο άλμπουμ. Το “Harakiri” κυκλοφόρησε και είναι έτοιμο να θυμίσει τις δυνατές και ταυτόχρονα μελωδικές, μουσικές εκρήξεις του καλλιτέχνη από το Beirut που όλοι έχουμε αγαπήσει από τους δίσκους του με τους System of a Down αλλά και από τις προσωπικές του δουλειές.
Γνωστός για τους πολιτικοποιημένους στίχους του, ο Serj Tankian παρουσιάζει 11 τραγούδια με το γνωστό μουσικό ύφος που τον έχουμε συνηθίσει. Με το “Cornucopia” μπαίνουμε αμέσως στο κλίμα. Στο κλίμα της ηλεκτρικής κιθάρας που βγάζει φωτιά, των ντραμς που σπάνε όποιο εμπόδιο βρουν μπροστά τους και της καταπληκτικής φωνής του Αρμένιου. Ωστόσο, πρέπει να περάσουν κάποια τραγούδια για να σταθούμε σε ένα. Τα “Figure It Out” και “Ching Chime” δεν σου αφήνουν κάτι που θα πεις ότι θέλεις να τα ξανακούσεις. Έρχεται, όμως, το “Butterfly” για να ενθουσιαστείς με τον γρήγορο ρυθμό του και το μελωδικό ρεφρέν. Όχι ότι τα τρία προηγούμενα κομμάτια δεν τα είχαν αυτά αλλά δεν μπορούν να σταθούν επάξια στον κατά τα άλλα αριστουργηματικό οίστρο του Tankian.
Στην συνέχεια, ακούμε το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο, αν του δώσεις δύο ευκαιρίες, γίνεται εύκολα το καλύτερο του άλμπουμ. Τουλάχιστον το ρεφρέν σου μένει ενώ άριστη συμβολή στους δυνατούς ήχους έχει και το πιάνο. Η ίδια αίσθηση υπάρχει και στο επόμενο εξαιρετικό “Occupied Tears” με τις εναλλαγές του στον ρυθμό του που, επίσης, σου φέρνει στο νου μελωδίες των System. Προς το κλείσιμο του δίσκου, το “Reality TV” κάτι πάει να κάνει αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο, την στιγμή που τα “Uneducated Democracy” και “Weave On” περνάνε απαρατήρητα.
Ο Serj Tankian δεν χρειάζεται να αποδείξει μουσικά κάτι, αφού το έχει κάνει στην πορεία του με τους System of a Down και με τους δύο υπέροχους, προσωπικούς δίσκους του. Όμως, η φετινή δισκογραφική δουλειά του Αρμένιου τραγουδοποιού δεν αποτελεί κάτι το τρομερό. Ο γνώριμος ήχος του δεν θα σε ενθουσιάσει αλλά δεν θα βαρεθείς κιόλας. Αν του δώσεις τρεις ευκαιρίες – ακροάσεις θα βρεις σίγουρα 3-4 κομμάτια οπυ θα σου αρέσουν και θα ξαναβάλεις να ακούσεις.

Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012

Delicacy

Η Ναταλί είναι ερωτευμένη, αποφασίζει να παντρευτεί τον εκλεκτό της ζωής της και να έχει μια υπέροχη έγγαμη ζωή. Όμως, τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι οπως τα περίμενε η νεαρή και ο σύζυγός της σκοτώνεται σε δυστύχημα. Η Ναταλί έχοντας χάσει ολόκληρη την γη κάτω από τα πόδια της, προσπαθεί να ορθοποδήσει, πράγμα πολύ δύσκολο. Απόρροια του συμβάντος είναι να κλειστεί στον εαυτό της, να αφοσιωθεί πλήρως στην δουλειά της και το μόνο που να την νοιάζει να είναι η επαγγελματική της καριέρα. Ο περίγυρος των συναδέλφων της μουρμουράει πίσω από την πλάτη της για τον χαμό του άντρα της, ωστόσο μέσα σε αυτούς υπάρχει ένας ευγενικός, ντροπαλός, όχι και τόσο όμορφος άνθρωπος, ο Μάρκους, στο πρόσωπο του οποίου η Ναταλί θα βρει τον ρομαντισμό που είχε χάσει.
Το “Delicacy” είναι η γλυκιά και ρομαντική ταινία του φετινού καλοκαιριού. Το υπέροχο στην ταινία είναι ότι δεν εμπλέκονται καταστάσεις κοινότυπων ερωτικών αδιέξοδων, καθώς οι δύο πρωταγωνιστές προσπαθούν να βρουν από μόνοι τους τον έρωτα, ο ένας στο πρόσωπο του άλλου. Προς το τέλος, το φιλμ καταφέρνει να σε ανατριχιάσει λίγο επειδή χτυπάει στο επίμαχο σημείο του χαμού του αγαπημένου ατόμου αλλά και επειδή παρουσιάζει την ομορφη πλευρά της ζωής, την οποία μπορείς να βρεις αν τολμήσεις να φύγεις μακριά από όλα αυτά που σε κρατούν αιχμάλωτο.
Η Audrey Tautou, εμφανώς μεγαλωμένη και με κάποιες ρυτίδες να αρχίζουν να σκάνε στο πρόσωπο από τότε που την θυμόμαστε στο “Amelie” και το “Dirty Pretty Things”, αφήνει το δικό της στίγμα στην ταινία. Ίσως να μην υπάρχει καταλληλότερη από την ίδια για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς η Γαλλίδα ηθοποιός δίνει αυτή την γλύκα και την δροσιά που κάνουν τον ρόλο αλλά και όλη την ταινία ενδιαφέρουσα. Ο συνπρωταγωνιστής, Francois Damiens, με το ντροπαλό και αμήχανο ύφος του δίνει την απαραίτητη δόση χιούμορ που χρειάζεται.
Το “Delicacy” βασίζεται στο μυθιστόρημα του David Foenkinos, ο οποίος έχει κερδίσει πολλά λογοτεχνικά βραβεία. Τέλος, η μουσική επένδυση καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας είναι τρομερή. Αυτό, φυσικά, οφείλεται στην Emilie Simon που στολίζει με τις εξαιρετικές της ποπ μελωδίες, άλλοτε στα γαλλικά και άλλοτε στα αγγλικά. Το “Delicacy” δεν πρόκειται να σου μείνει στο μυαλό για πολύ καιρό αλλά σίγουρα θα περάσεις ένα δύωρο πολύ ευχάριστα. Κλασικός γαλλικός κινηματογράφος με τα απαραίτητα στοιχεία θλίψης, ρομαντισμού και γέλιου.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More