Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Moonrise Kingdom

Το καλοκαίρι του 1965, σε ένα μικρό νησί της Αγγλίας, δύο μικρά παιδιά αποφασίζουν να το σκάσουν από τους δικούς τους χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προορισμό, για να ζήσουν τον έρωτά τους. Από την μία, ο Sam την κοπανάει από την κατασκήνωση των προσκόπων και από την άλλη η Suzy φεύγει μέσα σε ένα βράδυ από το σπίτι της και την πιεστική οικογένειά της. Το συμβάν θα ταράξει τις τοπικές, αστυνομικές αρχές καθώς και τους υπόλοιπους προσκόπους αλλά και την οικογένεια του μικρού κοριτσιού.
Ένας παιδικός έρωτας πολύ διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Με μια πολύ προσεγμένη ματιά ο Wes Anderson παρουσιάζει το “Moonrise Kingdom” και τα όνειρα που έχουν τα μικρά παιδιά. Η ταινία σε όλη την διάρκειά της περιλαμβάνει αστείες σκηνές και ξεκαρδιστικούς διαλόγους, σατυρίζοντας γενικά την κοινωνία και τις οικογενειακές σχέσεις. Γεμάτο τρυφερότητα, το φιλμ αναφέρεται στην παιδική ηλικία με τόσο απλό τρόπο όσο χρειάζεται αλλά πολύ ιδιαίτερο για να σου τραβήξει την προσοχή. Κατά καιρούς βγαίνουν τέτοιου είδους ταινίες αλλά η διαφορά στην συγκεκριμένη ταινία έγκειται στο γεγονός πως το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο και ενδιαφέρον, όπως πολύ ενδιαφέρουσα είναι η φωτογραφία της και η μουσική επένδυση.
Το cast της ταινίας μεγάλο, από ποσοτικής και ποιοτικής άποψης, και υπέροχο. Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις. Ο Bruce Willis (Red) υποδύεται τον αστυνομικό της περιοχής με μια καλή ερμηνεία. Όχι, όμως, τόσο τρομερή ερμηνεία όπως εκείνη του Edward Norton (The Incredible Hulk), του αρχηγού των προσκόπων, που τον βλέπουμε εδώ σε ένα ρόλο που σπάνια τον έχουμε συνηθίσει και ομολογώ πως του πάει πολύ. Οι Bill Murray και Frances McDormand παίζουν με εκπληκτικό και αστείο τρόπο τους γονείς της μικρής αγνοούμενης ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει στους δύο μικρούς πρωταγωνιστές, Jared Gilman και Kara Hayward, οι οποίοι προσφέρουν και αυτοί με την σειρά τους άφθονο γέλιο. Μια μικρή παρουσία έχει και η τεράστια για την ηθοποιία της Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin) στον ρόλο της κακιάς υπεύθυνης της Πρόνοιας.
Το “Moonrise Kingdom” αποτελεί μια πολύ προσεγμένη ταινία που στην αρχή ίσως σου φανεί η σκοπιά της κάπως περίεργη. Αλλά στο τέλος θα δικαιωθείς με το μιαμισάωρο που αφιέρωσες και φυσικά ενδείκνυται και για μια δεύτερη προβολή μετά από κάποιο διάστημα. Τέλος, πολύ καλός συνδυασμός είναι η παρακολούθησή της σε θερινό κινηματογράφο.

Σάββατο 21 Ιουλίου 2012

Flea – Helen Burns

Συγκαταλέγεται στους καλύτερους μπασίστες της εποχής μας. Το παίξιμό του είναι απίστευτο ενώ πολλές φορές που τον ακούς νομίζεις ότι οι χορδές του μπάσου είναι έτοιμες να σπάσουν. Αλλά ο συγκεκριμένος τύπος γνωρίζει τόσο καλά να «συμπεριφέρεται» στο μουσικό του όργανο που δικαίως λαμβάνει τα συγχαρητήρια όλων των φίλων της ροκ, και ειδικά των οπαδών των Red Hot Chili Peppers (I’m With You). Φυσικά, ο λόγος για τον Flea, ο οποίος δεν περιορίζεται στην μεγάλη επιτυχία που έχει με την γνωστή μπάντα και μπαίνει σε διάφορα μουσικά projects, όπως τους Atoms For Peace (The Eraser), το δεύτερο συγκρότημα του Thom Yorke, τραγουδιστή και συνθέτη των Radiohead (King Of Limbs). Φέτος, ο 49χρονος μουσικός κινήθηκε μουσικά μοναχός του, κυκλοφορώντας χθες μέσω του διαδικτύου την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά.
Πρόκειται για ένα ΕΡ έξι τραγουδιών, το οποίο ο Flea αποφάσισε να διαθέσει για κατέβασμα, δίνοντας ο καθένας όσα χρήματα θελήσει ή και δωρεάν. Τα κομμάτια γράφτηκαν από τον ίδιο τον μπασίστα, εκτός από ένα όπου έβαλε το χεράκι της και η Patti Smith (Banga). Σύμφωνα με τον ίδιο, ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από έναν χαρακτήρα της νουβέλας Jane Eyre. Τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους είναι ορχηστρικά ενώ ο ήχος τους δεν μοιάζει καθόλου με τις μουσικές των Peppers.
Το “333” ανοίγει τον δίσκο με κάποια ψυχεδέλεια, καθώς το τέμπο πάει κι έρχεται με ηλεκτρονικούς ήχους την στιγμή που το τραγούδι κλείνει έτσι όπως ξεκινάει, με πιάνο το οποίο δένει πολύ όμορφα με τα ηλεκτρονικά στοιχεία. Το δεύτερο “Pedestal of Infamy” ηρεμεί κάπως τα πράγματα όσον αφορά τον ρυθμό ενώ το “A Little Bit of Sanity” αναμειγνύει ξανά το πιάνο με τους ηλεκτρονικούς ήχους, μαζί με τα beat-άκια που κρατάνε την γραμμή του τραγουδιού. Στην συνέχεια, ακολουθεί το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο περιλαμβάνει μονάχα πιάνο και είναι το μοναδικό που έχει στίχους, όπου ερμηνεύει η Patti Smith. Την κορυφή του δίσκου αποτελεί το τελευταίο κομμάτι, “Lovelovelove”, στο οποίο συναντάμε την χορωδία του ωδείου του Silverlake, αποτελούμενη από ενήλικες και μικρά παιδιά. Σου δημιουργείται μια ευφορία ακούγοντας να μπαίνει η χορωδία στην μέση του τραγουδιού ενώ ακριβώς πριν έχεις περάσει από τα ψυχεδελικά μονοπάτια του “333 Revisited”.
Το “Helen Burns” αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη πως ο Flea είναι ένας καταπληκτικός μουσικός, του οποίου οι μουσικές ματιές δεν περιορίζονται καθόλου. Οι μουσικές του είναι εξαιρετικές και σε ταξιδεύουν ενώ ταυτόχρονα δεν είναι κοινότυπες. Δεν γνωρίζω αν ο Flea ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εξεσυζητημένο αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το έκανε με την καρδιά του και το αποτέλεσμα είναι φοβερό.

Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012

The Raven

Το 1849, ένας κατά συρροήν δολοφόνος σπέρνει τον τρόμο στους δρόμους της Βαλτιμόρης. Σύντομα η αστυνομία αντιλαμβάνεται πως ο δολοφόνος αντιγράφει και αναπαριστά σκηνές από τα έργα ενός παρεξηγημένου συγγραφέα, του Edgar Allan Poe. Ο δημιουργός πολλών ιστοριών τρόμου δέχεται να τους βοηθήσει ενώ παράλληλα ο δολοφόνος απαγάγει την αγαπημένη του με σκοπό να ξεκινήσει ένα διεστραμμένο παιχνίδι στο οποίο ο Poe θα αναγκαστεί να υπακούσει. Με την βοήθεια ενός νεαρού αστυνομικού, ο Poe θα προσπαθήσει να ανακαλύψει ποιος κρύβετε πίσω από τους φόνους για να σταματήσει τον σταματήσει και να ελευθερώσει την αγαπημένη του.
Μετά το αριστουργηματικό V for Vendetta και το περίεργο βίαιο Ninja Assassin, o James McTeigue επιστρέφει με την τρίτη του σκηνοθετική δουλειά, το The Raven, ένα θρίλερ μυστηρίου γύρω από την ζωή του διάσημου συγγραφέα Edgar Allan Poe. Φυσικά, το σενάριο είναι μια φανταστική ιστορία, γραμμένη από τον πρωτάρη σεναριογράφο Ben Livingston, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει έναν ήρωα από ένα γνωστό πρόσωπο. Ο McTeigue μεταφέρει επιτυχημένα την ατμόσφαιρα της ομιχλώδης Βαλτιμόρης του 19ου αιώνα αλλά δεν καταφέρνει να χτίσει την ένταση και την αγωνία που χρειάζεται ένα θρίλερ. Σοβαρό μειονέκτημα της ταινίας είναι η έλλειψη συνοχής στο σενάριο, που δίνει την εντύπωση στον θεατή πως οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς κανέναν σύνδεσμο, με την απειρία του Livingston να μην μπορεί να κρυφτεί. Ο John Cusack προσπαθεί να επαναφέρει την καριέρα του μετά από μερικές λανθασμένες επιλογές αλλά δεν ξεχωρίζει από την μετριότητα του συνολικού αποτελέσματός, ενώ ούτε οι Brendan Gleeson (Safe House) και Kevin McNally κάνουν κάτι διαφορετικό από τους υποστηρικτικούς τους ρόλους.
Το The Raven δεν είναι παρά μια έξυπνη ιδέα που όμως δεν υλοποιήθηκε σωστά. Ο σκηνοθέτης χάνει πολύτιμο χρόνο σε περιττά αστεία και υπερβολικό ρομάντζο και δεν προλαβαίνει τελικά να στήσει σωστά ένα θρίλερ, ενώ ο σεναριογράφος κάνει εμφανέστατη την έλλειψη προηγούμενης εμπειρίας. Έτσι, το έργο προσφέρετε μόνο για χαλαρή θέαση, όπως άλλωστε η εποχή προστάζει, ώστε να κρυφτούν τα, πολλά, ελαττώματα της.

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

The Dictator

Ο Στρατηγός Ναύαρχος Aladeen, είναι ο δικτάτορας της χώρας Γουαντίγια, ενός κρατιδίου της Αφρικής γεμάτο στα πλούτη και στα πετρέλαια. Μετά από μια, ψευδή, δήλωσή του πως κατέχει πυρηνικό πρόγραμμα, αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Αμερική για να απευθυνθεί στα Ηνωμένα Έθνη. Εκεί κάποιοι θα προσπαθήσουν να τον βγάλουν από την μέση, αυτός όμως θα ξεφύγει και θα χαθεί, αγνώριστος, μέσα στην Αμερική. Με την βοήθεια ενός εκ των κορυφαίων επιστημόνων του, που όμως τον είχε καταδικάσει σε θάνατο αλλά τελικά διέφυγε και δουλεύει ως τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, θα προσπαθήσει να αποκαλύψει το βρώμικο παιχνίδι που γίνετε εναντίων του και να ξανά καταλάβει τον θρόνο του Δικτάτορα.
Μετά το πετυχημένο Borat και το, πολύ κατώτερο σύμφωνα με τους περισσότερους, Bruno, ο Άγγλος κωμικός Sacha Baron Cohen επιστρέφει δημιουργώντας έναν νέο, τρελό αλλά ξεκαρδιστικό χαρακτήρα, τον Δικτάτορα. Η νέα του ταινία είναι ένας καταιγισμός αστείων σκηνών, γεμάτες από τον, καθόλου politically correct από κάθε άποψη, χαρακτήρα του Cohen, ο οποίος σχολιάζει και καυτηριάζει τις καταστάσεις που ζει με μοναδικό τρόπο. Ο σκηνοθέτης Larry Charles, συνεργάτης του Cohen και στις προηγούμενες δουλειές του, αναπαύθηκε στο αστέρι του πρωταγωνιστή και, έδωσε στο έργο μια αίσθηση επεισοδίου τηλεόρασης παρά ολοκληρωμένης ταινίας ενώ, το σενάριο είναι υποτυπώδες και βοηθά ουσιαστικά μόνο στην μεταφορά από το ένα αστείο στο άλλο. Στο πλευρό του χαρισματικού Cohen, βλέπουμε τον Ben Kingsley (Shutter Island , Hugo) στον ρόλο του βρώμικου Tamir και την, πραγματικά αγνώριστη, Anna Faris (Scary Movie) στον ρόλο ενός “αγοροκόριτσου” που θα αλλάξει την ζωή του Aladeen.
Το Dictator είναι μια κωμωδία, πολύ λιγότερο καυστική, πολιτικά τουλάχιστον, απόσο προμηνύει ο τίτλος της ενώ, η αρκετά μικρή της διάρκεια κρύβει τις αδυναμίες της και δεν κουράζει τον θεατή. Το γέλιο είναι αρκετό, ειδικά στο πρώτο μισό της ταινίας, και θα ικανοποιήσει τους περισσότερους που ψάχνουν μια ευχάριστη ταινία και γνωρίζουν το ιδιαίτερο ύφος του Cohen.

Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012

Passion Pit – Gossamer

Το 2009 το debut άλμπουμ τους έφτασε μέχρι και στην 8η θέση των αμερικανικών charts ενώ βρέθηκε σε πολύ αξιόλογες θέσεις στα charts αρκετών χωρών. Το “Manners”, όπως είναι ο τίτλος του, έβγαλε τρία singles και ακούστηκε πολύ ενώ κατάφερε να χτίσει γερά τα θεμέλια για το τότε νεοσύστατο συγκρότημα. Ο λόγος για τους Passion Pit, οι οποίοι φέτος το καλοκαίρι επιστρέφουν δυναμικά με τον δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος αναμένεται με τον πρώτο. Ήδη από τις αρχές του Μαϊου έχει ξεκινήσει η κυκλοφορία των singles του άλμπουμ, όπου αμέσως έφτασαν τα τρία και αποτελούν τον καλύτερο πρόλογο για την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου.
Ο δίσκος ανοίγει με τα τρία singles, πράγμα που σημαίνει ότι το ξεκίνημα είναι σίγουρα δυνατό. Το “Take A Walk” σε βάζει αμέσως στον κόσμο της ηλεκτρονικής ποπ και του συνθεσάϊζερ. Η πιασάρικη μελωδία του σου μένει, μια μελωδία η οποία χαρακτηρίζεται και από πολλά indie στοιχεία. Η ανεβαστική διάθεση παραμένει και με το επόμενο “I’ll Be Alright”, το οποίο κρατάει ένα γρήγορο και χορευτικό τέμπο, με σημεία που θυμίζουν πολύ τους Βρετανούς MGMT. Στη συνέχεια, με το “Constant Conversations” πέφτει κάπως ο ρυθμός, πράγμα που συμβαίνει και μέχρι το τέλος του άλμπουμ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως τα επόμενα κομμάτια δεν αξίζουν. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού τα “Hideaway” και “It’s Not My Fault, I’m Happy” κλέβουν την παράσταση.
Το “Gossamer” κινείται λίγο πιο πάνω του μετρίου. Κάποια τραγούδια σίγουρα θα σου μείνουν για το χορευτικό ύφος που έχουν, ωστόσο από το σύνολο του δίσκου δεν κρατάς κάτι σημαντικό. Οι Passion Pit – με τον ελληνικής καταγωγής τραγουδιστή Michael Angelakos – αρχίζουν σιγά σιγά να αποτελούν ένα ελπιδοφόρο γκρουπ για την σκηνή της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής

Τρίτη 17 Ιουλίου 2012

Ψαρογιώργης / Γιάγκος Χαιρέτης / Γιάννης Αγγελάκας / Νίκος Βελιώτης – Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος

Τέσσερις μουσικοί ενώνουν τις μουσικές τους δυνάμεις για να συνδέσουν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Ο πρώτος κόσμος έρχεται από τα νότια της Ελλάδας, και συγκεκριμένα από την Κρήτη όπου συναντάμε δύο καλλιτέχνες που αντιπροσωπεύουν επάξια την κρητική μουσική και παράδοση. Ο Γιώργης Ξυλούρης (κατά κόσμο Ψαρογιώργης) μαζί με τον Γιάγκο Χαιρέτη μας βάζουν για τα καλά στα μονοπάτια της παραδοσιακής μουσικής της Κρήτης. Ωστόσο, το παζλ συμπληρώνεται με την συμβολή δύο «σύγχρονων» μουσικών, του Γιάννη Αγγελάκα και του Νίκου Βελιώτη. Ο γνωστός τραγουδοποιός από τις Τρύπες αλλά και αργότερα με το προσωπικό του σχήμα, τους Επισκέπτες, δεν σταματά να πειραματίζεται μουσικά. Σταθερός συνοδοιπόρος του τα τελευταία χρόνια είναι ο τσελίστας Νίκος Βελιώτης, ο οποίος μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα έβαλαν πλώρη για νέες πειραματικές μουσικές, βγαλμένες τώρα από τα σπλάχνα της κρητικής παράδοσης.
Όπως σημειώνεται και στο βιβλιαράκι του δίσκου, οι μελωδίες των περισσότερων τραγουδιών βασίζονται σε παραδοσιακούς σκοπούς ενώ η μουσική τεσσάρων κομματιών είναι του Ψαρογιώργη. Τετράστιχα τα οποία, την στιγμή που μιλούν για τον άνθρωπο, την ζωή, την κοινωνία, καταφέρνουν να σε αγγίξουν. Φυσικά, για αυτό το υπέροχο συναίσθημα που δημιουργείται καθώς ακούς αυτούς τους στίχους, συμβάλλει και η ανατριχιαστική μουσική που βγαίνει από την καρδιά των λαούτων, σε συνδυασμό με το τσέλο, τα κρουστά και το τρομπόνι. Επίσης, σε ένα τραγούδι συναντάμε και την φωνή του Ψαραντώνη, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κρητικής μουσικής. Από το αισιόδοξο «Μη Χαμηλώνεις τα Φτερά» και το παρορμητικό «Με των Πολλών τη Λογική» μέχρι το ρομαντικό «Ως Τρέμουν τα’ Άστρα τ’ Ουρανού» και το ριζίτικο, το άλμπουμ αποτελεί ένα υπέροχο ταξίδι στην κρητική παράδοση, με μια πιο σύγχρονη ματιά.
Παράδοση και σύγχρονη μουσική ενώνονται και το τελικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Οι Ψαρογιώργης και Γιάγκος Χαιρέτης μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα και το Νίκο Βελιώτη δείχνουν πόσο σημαντικό είναι για την παράδοση να επεμβαίνεις στην ίδια και να την αλλάζεις με ευλάβεια. Διότι, έτσι συνεχίζει να υφίσταται παράδοση και να ρέει με την πάροδο του χρόνου. Μια παράδοση, την οποία παίρνεις από τους προγόνους σου και εσύ έχεις την υποχρέωση να την παραδώσεις στους επόμενους με το δικό σου στίγμα. Το «Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος» είναι ένας δίσκος επίκαιρος, με μουσικές που μιλούν στην ψυχή και σε κάνουν να νιώθεις περήφανος για την παράδοση της χώρας μας

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012

The Amazing Spider-Man

Ο Peter Parker είναι ένας έξυπνος έφηβος, κρυφά ερωτευμένος με την συμμαθήτριά του Gwen Stacy, που προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καθημερινότητα του σχολείου του. Μετά από ένα ατύχημα, θα δεχτεί το δάγκωμα μιας μεταλλαγμένης αράχνης, το οποίο θα αλλάξει το DNA του και θα του δώσει δυνατότητες που δεν μπορούσε να φανταστεί. Ένα τραγικό γεγονός στην οικογένειά του, θα του δώσει την ώθηση για να μεταμορφωθεί στον Spider-Man.
Μόλις πέντε χρόνια μετά το, ανεκδιήγητο, Spiderman 3, η Marvel και ο σκηνοθέτης Marc Webb μας ξανασυστήνουν έναν από τους πιο διάσημους ήρωες των comic. Η τροπή που είχε δώσει ο Sam Raimi στην τριλογία του δεν άρεσε ούτε στον κόσμο ούτε στην Marvel, οπότε αποφασίστηκε η άμεση επανέναρξη του franchise, αυτή τη φορά επιλέγοντας το Ultimate universe, δηλαδή την εκδοχή όπου ο Spiderman είναι μαθητής λυκείου και οι χαμένοι του γονείς επιστήμονες. Επιλέγοντας το Ultimate universe, ο Webb προσπαθεί να ταυτίσει το μικρό ηλικιακά κοινό του με τους χαρακτήρες και τους προβληματισμούς τους.
Η ταινία, όντας η αρχή ενός νέου franchise, προσπαθεί να μεταφέρει το κοινό στον κόσμο του Spiderman, και για αυτό η σκηνές δράσης καλύπτουν μόνο ένα μικρό μέρος των 136 λεπτών της ταινίας. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως λείπουν οι μάχες και οι εντυπωσιακές πτήσεις του άνθρωπου αράχνη, ενώ το 3D στοιχείο είναι εντυπωσιακό, αλλά όχι τόσο ώστε να θεωρηθεί απαραίτητο. Ο Andrew Garfield (Never Let Me Go , The Social Network) αποδίδει πολύ καλά τον ρόλο ενώ σίγουρα σε σύγκριση με τον Tobey Maguire έχει ένα διαφορετικό στυλ που κολλάει περισσότερο σε αυτή την νέα εκδοχή του ήρωα. Δίπλα του βλέπουμε, στον ρόλο της Gwen Stacy, της πρώτης αγάπης του Spiderman, την ανερχόμενη Emma Stone (The Help , Crazy, Stupid, Love), ενώ στον ρόλο του καθηγητή Curt Connors, ο οποίος μεταμορφώνεται στον The Lizard, τον Rhys Ifans.
Το απίστευτα γρήγορο reboot του franchise, όσο περίεργο και αν φαινόταν, ήταν επιβεβλημένο. Η Marvel προφανώς δεν θα άφηνε έναν από τους πιο αγαπημένους ήρωες της χωρίς την κατάλληλη προσοχή, ειδικά τώρα που το εγχείρημα των Avengers στέφθηκε με τεράστια επιτυχία. Αυτή η νέα προσέγγιση στην ιστορία δίνει μια νέα, ίσως όμως πιο παιδική πνοή στον ήρωα και σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σειράς ταινιών, με την δεύτερη να έρχεται κάποια στιγμή μέσα στο 2014.

Σάββατο 14 Ιουλίου 2012

The Maccabees – Given to the Wild

Πήραν το όνομά τους μέσα από την Αγία Γραφή χωρίς καν να ενδιαφερθούν για την προέλευση της λέξης. Το 2007 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο, βγάζοντας τρία single από το άλμπουμ και χτίζοντας ένα όνομα και παραέξω από το νότιο Λονδίνο, στο οποίο δραστηριοποιούνταν. Δύο χρόνια αργότερα έρχεται η στιγμή του δεύτερου πονήματος, “Wall Of Arms” με το οποίο γίνονται αρκετά γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Maccabees επέστρεψαν το 2012 μαζί με τον τρίτο τους στούντιο δίσκο, με τον τίτλο “Given to The Wild”.
Μπορεί ακούγοντας το “Feel to Follow”, ενός εκ των τριών singles του δίσκου, να μιλήσεις για «εξέλιξη» στην μουσική των Maccabees. Μετά, όμως, την συνολική ακρόαση του άλμπουμ είσαι πλέον πεπεισμένος πως το βρετανικό γκρουπ περπατάει σε μονοπάτια που το ίδιο χάραξε τα προηγούμενα χρόνια της δισκογραφίας του. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει αυτόματα και κάτι άσχημο μουσικά, καθώς η 5μελής μπάντα δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά αυτό που εξωτερικεύει προς το κοινό του. Το “Pelican” από τη μία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ανεβαστικό indie που παρουσιάζει το συγκρότημα ενώ κομμάτια, όπως τα “Child”, “Glimmer” και “Slowly One” μας πηγαίνουν σε πιο μελωδικούς δρόμους.
Ο φετινός δίσκος τους είναι αρκετά πιο μεστός και ώριμος, ωστόσο δεν αποτελεί το «μπαμ» που – κατά τη γνώμη μου – χρειάζονται οι Maccabees. Το “Given to The Wild” κυμαίνεται σε αρκετά καλά επίπεδα και περισσότερο μελωδικά αλλά όχι κάτι παραπάνω. Με λίγα λόγια ένα πολύ καλό indie άλμπουμ.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More