Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Amanda Palmer & The Grant Theft Orchestra – Theatre is Evil

Στα 36 της χρόνια τα έχει κάνει (σχεδόν) όλα. Εδώ και δέκα χρόνια ασχολείται με τρία διαφορετικά μουσικά projects και το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι να δημιουργεί μουσική. Με τον Brian Viglione συνθέτουν τους Dresden Dolls ενώ από το 2007 έχει σχηματίσει το ντουέτο των Evelyn Evelyn μαζί με τον Jason Webley. Εκτός από όλα αυτά, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις ακολουθεί ταυτόχρονα και μια σόλο πορεία, η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από δύο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Ε λοιπόν, φέτος έφτασε η στιγμή για την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού δίσκου της Amanda Palmer που τιτλοφορείται “Theatre is Evil”.
Σε αυτή την δισκογραφική δουλειά η Amanda Palmer συνεργάζεται με τρεις τύπους όπου μαζί με την ίδια αποτελούν τους The Grant Theft Orchestra. Η Νεοϋορκέζα έχει προκαλέσει με τους στίχους της ουκ ολίγες φορές, όπως και σε αυτό τον δίσκο (αν δώσεις βάση στα λόγια θα βρεις αρκετά που «προκαλούν»). Η Amanda Fucking Palmer, όπως είναι γνωστή, συνδυάζει διαφορετικούς κόσμους με εξαιρετικό τρόπο. Από την μία, η μουσική της αγγίζει την pop των Marina & the Diamonds (“Electra Heart”, “The Family Jewels”) και από την άλλη παρουσιάζει μια πιο rock πλευρά ή και ακόμα μελωδίες βγαλμένες από την baroque εποχή. Από τα προηγούμενα άλμπουμ της η 36χρονη τραγουδοποιός είχε δείξει ότι δεν φοβάται να εκφραστεί και να τραγουδίσει κομμάτια που θεωρεί η ίδια σωστό να τα πει, χωρίς να δίνει σημασία στο αν θα προκαλέσει.
Όσον αφορά το “Theatre is Evil” είναι δισκάρα. Το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι χωρίζεται σε δύο μέρη. Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο άσχημο αλλά ο δίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος κάνει ελεύθερη πτώση σε μια καθαρόαιμη pop και αυτό μπορεί να ξενίσει τον ακροατή, ιδιαίτερα εκείνον που έχει ακούσει προηγούμενες δουλειές της Amanda Palmer. Κάπου από τη μέση και μετά, συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό “Trout Heart Replica” και μετά, το σκηνικό αλλάζει. Εισάγονται όργανα όπως πιάνο, βιολί, πνευστά που σε μεταφέρουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο συγκριτικά με τα πρώτα τραγούδια που άκουγες.
Με κομμάτια όπως τα “The Bed Song” και “Berlin” η Amanda Palmer αποδεικνύει γιατί είναι και μεγάλη ερμηνεύτρια. Ταυτόχρονα, όμως, με τραγούδια σαν τα “Massachusetts Avenue” και “Melody Dean” κάνει τον ρυθμό πολύ ανεβαστικό και χορευτικό. Το “Theatre Evil” απευθύνεται σε διαφορετικούς ακροατές. Περιλαμβάνει ήχους που μπορούν να ικανοποιήσουν αρκετές, δαφορετικές απόψεις και τελικά να κερδίσει τις εντυπώσεις από όλους.

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Lawless

Οι Jack, Howard και Forrest είναι οι αδερφοί Bondurant που μένουν στην Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών την εποχή που το ποτό απαγορευόταν αυστηρώς. Οι τρεις τους, όμως, έστησαν μια καλοστημένη επιχείρηση λαθρεμπορίου οινοπνευματωδών και σταδιακά έχτισαν ένα πανίσχυρο όνομα σε ολόκληρη την πολιτεία. Κανείς δεν μπορούσε να υψώσει το ανάστημά του μπροστά στους Bondurant ακόμη και "μεγάλα κεφάλια" της περιοχής. Ο μεγαλύτερος αδερφός ηγείται της παράνομης προσπάθειας με την αποφασιστικότητα και το θάρρος, ο μεσαίος ακολουθεί κατά πόδας τον πρώτο ενώ ο μικρότερος είναι πιο αθώος και διστακτικός. Ωστόσο, η άφιξη του Charlie Rakes, ενός από τους μεγαλύτερους αστυνομικούς, θα φέρει τα αδέρφια απέναντι στον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος δεν παύει να είναι διεφθαρμένος.
Ο Nick Cave διασκευάζει το σενάριο μιας πραγματικής ιστορίας όπου η βία έχει τον πρωταρχικό ρόλο. Εξαιρετικές ερμηνείες από τον μικρό αδερφό, Shia LaBeouf και την σερβιτόρα Jessica Chastain(The Debt, The Help, Coriolanus, Take Shelter)  που χωρίς αυτές η ηθοποιία της ταινίας θα ήταν σίγουρα κάτω από την βάση. Αυτό, διότι ο Tom Hardy(The Dark Knight Rises, Tinker Tailor Soldier Spy, Warrior) στον ρόλο του μεγάλου αδερφού και υποκινητή της όλης επιχείρησης δεν είναι καθόλου πειστικός ενώ η Mia Wasikowska(Jane Eyre, Restless) περνάει κάπως αδιάφορα από την οθόνη. Η ταινία,όμως, διατηρεί σε όλη την διάρκειά της μια ένταση χωρίς να δημιουργεί κάποια σημαντική κοιλιά, ασχέτως που κατά πάσα πιθανότητα θα γνωρίζεις το τέλος κιόλας από την μέση.
Το "Lawless" έχει ωραίες εικόνες, μεταφορά στην παλιά Αμερική και καλή δράση. Το καλό είναι ότι συνδυάζει - σε επιτρεπτά όρια - ένταση και βία μαζί με το κοινωνικό στοιχείο. Πολύ καλή σκηνοθεσία από τον John Hillcoat που εντυπωσιάζει με τις εικόνες του. Α, κάπου υπάρχει και ο πολύ σπουδαίος Gary Oldman(The Dark Knight Rises, Tinker Tailor Soldier Spy) όπου μία τον βλέπεις και μία τον ξεχνάς. Μακάρι να είχε περισσότερο χρόνο.

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

The Heavy – The Glorious Dead

Οι Heavy συγκαταλέγονται πλέον στα επιτυχημένα βρετανικά συγκροτήματα έχοντας μόνο δύο δίσκους στο ιστορικό τους. Η κίνηση ματ έγινε το 2009 με το “The House That Dirt Built”, το οποίο δέχθηκε πολύ καλές κριτικές και έκανε την μπάντα ευρέως γνωστή και εκτός συνόρων Βρετανίας. Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότερες επιτυχίες – singles είναι βγαλμένες από αυτό το άλμπουμ. Τρία χρόνια αργότερα, οι Heavy επιστρέφουν με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο “The Glorious Dead” και είναι πανέτοιμοι να μας συνεπάρουν με τις funky μελωδίες τους.
Το “colpo grosso” της 4μελής μπάντας είναι οι χορευτικές διαθέσεις που καταφέρνουν να σου ξυπνούν και γενικά το ανεβαστικό τέμπο που διαθέτουν τα τραγούδια τους. Δεν περιορίζονται μονάχα στο funk αλλά το συνδυάζουν με περισσότερα ηλεκτρικά στοιχεία και hip hop, δημιουργώντας μια πορωτική μουσική. Το “The Glorious Dead” περιέχει 10 τραγούδια ενώ η συνολική διάρκεια του δίσκου δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά, οπότε το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν γίνεται να κουραστείς. Αντιθέτως, θα αφεθείς στις χορευτικές νότες της βρετανικής παρέας όπου σε κάποιες στιγμές γίνονται πιο «ήπιες» παρουσιάζοντας έτσι και μια ποικιλομορφία στο άλμπουμ. Ο δίσκος ανοίγει με τον πλέον ανεβαστικό τρόπο που μας έχουν συνηθίσει οι Heavy κατεβάζοντας ρυθμούς προς το κλείσιμο. Τρία τραγούδια που ξεχωρίζουν και ενδείκνυνται για πραγματικό λιώσιμο στο play είναι τα “Can’t Play Dead”, “What Makes A Good Man?” και “Same Ol’” χωρίς όμως να υπερκαλύπτουν τα υπόλοιπα κομμάτια που ανεβάζουν τον δίσκο σε υψηλά επίπεδα.
Με το δισκογραφικό τους ντεμπούτο πολλοί μίλησαν για έκπληξη, με τον δεύτερο δίσκο που έφερε και την μεγάλη επιτυχία ειπώθηκαν πάρα πολλές διθυραμβικές κριτικές. Φέτος και με το τρίτο άλμπουμ, οι Heavy μπορούν να θεωρούνται μια μπάντα που έχει αφήσει έστω και λίγο κάτι από την μουσική της. Το “The Glorious Dead” είναι εξαιρετικός δίσκος και οι Heavy το μόνο που σου ζητούν είναι να μπεις στο πάρτυ τους και να χορέψεις.

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Headshot

Ο Tul είναι ένας αστυνομικός της Bangkok που προσπαθεί να ξεσκεπάσει ένα μεγάλο κύκλωμα ναρκωτικών, στο οποίο όμως εμπλέκονται και πολιτικοί. Όταν αυτοί θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς να τον δωροδοκήσουν, θα του στήσουν μια πλεκτάνη που θα τον στείλει στην φυλακή. Με την ηθική του κλονισμένη, ο Tul μεταμορφώνεται σε έναν άριστο πληρωμένο δολοφόνο κάτω από την καθοδήγηση του Demon, ενός μυστήριου ανθρώπου του οποίου η φιλοσοφία είναι πως το κακό θα υπάρχει για πάντα μέσα στον άνθρωπο. Σε μία από τις αποστολές του, ο Tul πυροβολείται στο κεφάλι, επιζεί, αλλά μετά από τρεις μήνες σε κωματώδη κατάσταση, ξυπνά και αντιλαμβάνεται πως βλέπει τον κόσμο γύρω του κυριολεκτικά ανάποδα.
Ο Ταϊλανδέζικος κινηματογράφος είναι γνωστός για την απίστευτης ταχύτητας δράση και τις μοναδικές χορογραφίες σκηνών μάχης σώμα με σώμα. Ο Pen-Ek Ratanaruang κάνει την διαφορά, και σκηνοθετεί ένα έργο που αυτοχαρακτηρίζεται ως “crime noir” με πολλές δόσεις θρίλερ. Οπτικά το έργο σε κερδίζει μονομιάς, με τα σκοτεινά χρώματα και τις λήψεις που δίνουν μια έντονη ποιητική νότα στην ταινία. Η αφήγηση του έργου δεν ακολουθεί κάποια χρονική σειρά, καθώς οι σκηνές εναλλάσσονται ανάμεσα στης καταστάσεις που βρίσκεται ο Tul, πότε ως ο νόμιμος αστυνομικός, πότε ως ο εκδικητής αλλά στυγνός δολοφόνος, πότε ως φυγάς και πότε ως μοναχός που αναζητά την ηρεμία του μυαλού. Αυτή η περίπλοκη δομή απαιτεί την αμέριστη προσοχή του θεατή, καθώς είναι εύκολο να χαθεί στην προσπάθεια του Tul να ανακαλύψει την αλήθεια αλλά τελικά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ταινία πέρα από αρκετή δράση και σκηνές βίας που μπορούν να σοκάρουν, προσφέρεται και για αλληγορικές αναγνώσεις πάνω σε θέματα όπως η δικαιοσύνη, η ηθική και η αγάπη. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του Pen-Ek Ratanaruang σου δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστούργημα, αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να γίνει τέτοιο! Σε κάποιο σημείο η ταινία μπορεί να κουράσει είτε με την δομή της είτε με την απαίτηση των απαραίτητων συσχετισμών, αλλά συνολικά πρόκειται για μία πολύ καλή δουλειά. Το Headshot επιλέχθηκε για την εκπροσώπηση της Ταϊλάνδης στα φετινά βραβεία Όσκαρ.

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

Love This Giant – David Byrne and St. Vincent

Δύο μουσικές δυνάμεις ενώνονται φέτος και παρουσιάζουν έναν δίσκο με μεγάλες προσδοκίες. Ο ένας έρχεται απο την Μεγάλη Βρετανία με πολύ μεγάλο παρελθόν στην μουσική βιομηχανία. Πρόκειται για τον David Byrne, ο οποίος στα 60 του χρόνια συνεχίζει να μπαίνει στο στούντιο και να ηχογραφεί καινούρια τραγούδια. Το μέλος των θρυλικών Talking Heads και με μια τρομερή προσωπική δισκογραφία επιστρέφει μουσικά για κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, να μας εντυπωσιάζει με τις συνθέσεις του. Η άλλη μουσική δύναμη είναι μια σχετικά νέα καλλιτέχνις από την Αμερική, όπου μπορεί να θεωρηθεί πλέον καταξιωμένη στον χώρο της. Η St. Vincent ακριβώς ένα χρόνο μετά το “Mercy”, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς, εμφανίζεται στο πλευρό του David Byrne και μαζί του κυκλοφορεί το “Love This Giant”.
Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με έναν πολύ υψηλής παραγωγής δίσκο. Αυτό φαίνεται και από τον πραγματικά μεγάλο αριθμό μουσικών που έδωσαν το κατιτίς τους στα 12 τραγούδια του άλμπουμ. Η ενορχήστρωση δεν είναι καμία πρόχειρη ενώ τα κομμάτια που τα περισσότερα είναι συνθέσεις του Byrne και της St. Vincent δεν μπορούν να θεωρηθούν «τυχαία». Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αρκετά για να αρέσει ο δίσκος. Στα 50 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ η βαρεμάρα αναπτύσσεται με απίστευτους ρυθμούς. Το “Who” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί single (μάλλον και το μοναδικό single) αξίζει σε σχέση με τα υπόλοιπα υποτονικά κομμάτια. Τα πολλά πνευστά δίνουν έναν funky τόνο, ο οποίος όμως γίνεται και αυτός βαρετός μετά από λίγο.
Η «εμπειρία» του David Byrne σε συνδυασμό με την φρεσκάδα της St. Vincent θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι το πολύ καλό. Το “Love This Giant”, όμως, δεν δικαιώνει ούτε τους δύο καλλιτέχνες – ο David Byrne καλό θα είναι να αρχίσει να αποσύρεται σιγά σιγά – και δυστυχώς ούτε τους πολλούς ακροατές που περίμεναν αυτή την συνεργασία. Η St. Vincent είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει δριμύτερη στο μέλλον με έναν προσωπικό δίσκο.

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Kauwboy

Ο Jojo ζει με τον πατέρα του, την στιγμή που η μητέρα του, διάσημη τραγουδίστρια, κάνει περιοδεία μακριά του. Ο πατέρας του είναι απόμακρος, αυστηρός και σχεδόν πάντα νευριασμένος. Ο μικρός Jojo ψάχνει απεγνωσμένα την επαφή και τελικά την βρίσκει σε ένα νεογέννητο πουλί. Η φιλία με το ζωάκι τον φέρνει αντιμέτωπο με τον πατέρα του και τον αναγκάζει να του εναντιωθεί. Η ένταση μεταξύ τους αυξάνεται μέχρι τη στιγμή που ο Jojo θα αναγκαστεί αποδεχθεί την αλήθεια.

Ο Boudewijn Koole σκηνοθετεί μια οικογενειακή ταινία που ασχολείται με το δράμα της ζωής. Η παιδική αθωότητα του Jojo είναι μαγευτική αλλά και συγκινητική. Η σχέση του με το ζώο βρίσκεται σε πρώτο πλάνο αλλά στην πραγματικότητα είναι το μέσο για να μπορέσει ο μικρός να δεχτεί την σκληρότητα της ζωής. Μαζί με τον μικρό φυσικά, αναγκάζεται να αλλάξει και ο πατέρας, ώστε να μπορέσουν να ζήσουν με την γαλήνη που τους αξίζει. Το βλέμμα του μικρού Rick Lens βγάζει όλη την αθωότητα που έχει ένα δεκάχρονο παιδί και ο τρόπος που αυτό βλέπει, ή όχι, τα πράγματα κάνει τον χαρακτήρα του, Jojo αξιολάτρευτο από την αρχή. Η ταινία στοχεύει το παιδικό κοινό, αλλά δεν απευθύνεται αυστηρά μόνο σε αυτό. Μετά από το πέρασμά της από διάφορα φεστιβάλ, η Ολλανδία επέλεξε να την στείλει στα φετινά Όσκαρ.

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

John Frusciante – PBX Funicular Intaglio Zone

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το τέταρτο ΕΡ του με τον τίτλο “Letur Lefr”, το οποίο προξένησε μια δυσαρέσκεια στις τάξεις των οπαδών του. Με τα έξι κομμάτια που κυκλοφόρησε θέλησε να κάνει μια στροφή στην μουσική του, βάζοντας την ηλεκτρονική μουσική και το hip hop περισσότερο στα τραγούδια του σε σύγκριση με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του που χαρακτηρίζονταν από εξαιρετικούς ροκ ήχους. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το εγχείρημά του δεν πέτυχε αφού στην ουσία το ΕΡ ήταν ένα άσχημο συνοθύλευμα μεταξύ ανισόρροπων ηλεκτρονικών μελωδιών και beats. Δύο μήνες αργότερα, ο John Frusciante κυκλοφορεί ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ που τιτλοφορείται “PBX Funicular Intaglio Zone”.
Και σε αυτό τον δίσκο, ο Νεοϋορκέζος καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πολύ το συνθεσάϊζερ και αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία εμμένοντας σε αυτή την κίνησή του να στραφεί προς άλλα μουσικά μονοπάτια. Όπως και στο artwork του άλμπουμ, που έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Frusciante, το οποίο και εδώ θυμίζει ζωγραφιά μικρού παιδιού, όπως και στο προηγούμενο δίσκο του. Η πρώτη ακρόαση έχει καλά και κακά αποτελέσματα. Τα καλά είναι ότι ο δίσκος δεν θυμίζει τόσο πολύ το προηγούμενο ΕΡ και οι μελωδίες του είναι αρκετά πιο «εύπεπτες». Τα κακά είναι ότι και πάλι ο συνδυασμός διαφορετικών ήχων δημιουργούν αναπόφευκτα μια κάποια σύγχυση σε αυτόν που το ακούει. Εδώ ο πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) έβαλε περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και κρουστά, γι’ αυτό ίσως τα 10 τραγούδια του δίσκου ακούγονται με ευχαρίστηση χωρίς να ξενίζουν, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων όπου πραγματικά χάνεις την μπάλα με τις κάπως άστοχες εναλλαγές των πολλών διαφορετικών μελωδιών. Άλλο ένα «πλεονέκτημα» της συγκεκριμένης κυκλοφορίας – πάντα σε σύγκριση με την προηγούμενη δουλειά – είναι ο στίχος που έχουν τα περισσότερα κομμάτια και έτσι δεν κουράζει η πολύπλοκη μουσική.
Το “PBX Funicular Intaglio Zone” είναι σαφώς το καλύτερο δείγμα που έχει να επιδείξει ο John Frusciante από τότε που ξεκίνησε να κάνει την αλλαγή στις μουσικές του. Το ότι ο ίδιος παίζει όλα τα όργανα του άλμπουμ, ο ίδιος έχει επιμεληθεί την συσκευασία του δίσκου, ο ίδιος είναι παραγωγός και φυσικά ο ίδιος έχει γράψει όλα τα τραγούδια σημαίνει πως ο συγκεκριμένος δίσκος μόνο πρόχειρος δεν μπορεί να θεωρηθεί. Με λίγο κόπο και πίεση, ίσως βρεις κάποια σημεία μέσα από το άλμπουμ που θα σε ενθουσιάσουν και θα σε κάνουν να τα ξανακούσεις. Μάλλον πολλοί θα αναπολούν κάποιες προηγούμενες δουλειές του Frusciante, όπως το εξαιρετικό “The Empyrean”.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Savages / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Chon και ο Ben είναι παιδικοί φίλοι και έχουν μαζί μια πολύ επιτυχημένη επιχείρηση, την καλύτερη παραγωγή χασίς. Η Ophelia είναι άλλο ένα κοινό των δύο αντρών, καθώς οι τρεις τους έχουν βρει έναν μοναδικό τρόπο για να μοιράζονται τα πάντα. Η ζωή στην Laguna Beach μοιάζει ονειρική, μέχρι που εμφανίζεται το πολύ ισχυρό και άγριο καρτέλ ναρκωτικών της Baja. Η αρχηγός του καρτέλ, Elena, θα απαγάγει την Ophelia ώστε να τους έχει υποχείρια της, υποτιμώντας την αγάπη τους και τα όρια που θα περάσουν για να την πάρουν πίσω. Στην ιστορία μπλέκεται και ο διεφθαρμένος αστυνομικός Dennis και το δεξί χέρι της Elena, Lado, και όλοι μαζί φτιάχνουν ένα σύνολο έτοιμο να εκραγεί.
Ο Oliver Stone σκηνοθετεί ένα βρώμικο και βίαιο μίγμα περιπέτειας και θρίλερ, με την ελπίδα να γυρίσει στον παλιό καλό του εαυτό και να διαγράψει τις πρόσφατες αποτυχίες του. Στο Savages ξεφεύγει από την σύντομη εμμονή του με την πολιτική και ασχολείται με ναρκωτικά , σεξ, και όπλα, από την μεριά των εγκληματιών. Ο Chon και ο Ben δεν ακολουθούν το συνηθισμένο στερεότυπο τον εμπόρων ναρκωτικών, αλλά για να πάρουν πίσω τον έρωτα της ζωής τους, θα χρειαστεί να πέσουν στο επίπεδο των αντιπάλων τους και να γίνουν και αυτοί εξίσου άγριοι! Η ταινία περιέχει μερικές πολύ βίαιες, ίσως έως και ενοχλητικές, σκηνές αλλά o Oliver Stone προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες με γερές δόσεις χιούμορ και καταπληκτικές ατάκες από το χαρισματικό της cast. Η ένταση στην ταινία ανεβαίνει σταδιακά καθώς τα βρόμικα παιχνίδια των κακοποιών καταλήγουν στην τελική κάθαρση.
Ο δυνατότερος τομέας του Savages είναι μακράν το cast του. Ο σκληρός πολεμιστής Taylor Kitsch (John Carter , Battleship), η αγνή και όμορφη Blake Lively (Gossip Girl) και ο φιλοσοφημένος Aaron Taylor-Johnson συνθέτουν το πρωταγωνιστικό τρίο, με τον καθένα να δίνει από μια πολύ καλή ερμηνεία. Την παράσταση όμως, απολύτως λογικά, κλέβουν οι δεύτεροι ρόλοι, αφού ο Benicio Del Toro στον ρόλο του ψυχοπαθούς Lado και ο John Travolta στον ρόλο του διεφθαρμένου Dennis, δίνουν με την εμφάνισή τους τις καλύτερες στιγμές της ταινίας, ενώ το cast συμπληρώνει η πάντα γοητευτική Salma Hayek. Εξίσου καλή δουλειά έχει γίνει και στο soundtrack της ταινίας.
Το Savages κερδίζει τον θεατή με την ενέργεια την οποία του μεταφέρει, ακόμα και όταν δεν εξελίσσεται η δράση. Ο Oliver Stone μπορεί να φαίνεται αναποφάσιστος, ως προς τί ταινία ακριβώς ήθελε να φτιάξει, καθώς πολλοί θα θέλανε να είναι πιο σκοτεινή ενώ άλλοι θα ήθελαν ακόμα περισσότερο χιούμορ, αλλά σίγουρα το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο από τις τελευταίες του δουλειές, οπότε μπορούμε να εκλάβουμε το Savages ως μικρό σημάδι επιστροφής του.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More