Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012

Ted

Ο 8χρονος John παίρνει δώρο Χριστουγέννων από τους γονείς του ένα αρκουδάκι. Ο μικρός που δεν έχει φίλους χαίρεται πολύ με το δώρο του και το ίδιο βράδυ κάνει ευχή να μπορούσε να βγάλει μιλιά το αρκουδάκι. Έτσι, ο Ted – όπως τον είχε ονομάσει – ζωντανεύει και, μετά από την φυσιολογική έκπληξη που προξένισε αυτή η πράξη, γίνεται ο καλύτερος φίλος του John. 27 χρόνια αργότερα John και Ted συνεχίζουν να είναι αχώριστοι με την διαφορά πως ο πρώτος διατηρεί μια σχέση τεσσάρων χρόνων με την Lori. Όταν αποφασίζουν να προχωρίσουν πιο σοβαρά την σχέση τους, η παρουσία του Ted θα μπει εμπόδιο.
Κωμωδία με πολύ γέλιο, πετυχημένες ατάκες και έναν αρκούδο διαφορετικό από τους συνηθισμένους. Σίγουρα το συγκεκριμένο αρκουδάκι δεν ενδείκνυται για ανήλικα παιδιά καθώς μέσα στο 2ωρο της ταινίας οι βωμολοχίες από το στόμα του Ted δίνουν και παίρνουν. Το φιλμ ξεκινά καλά, σε κάνει να γελάς ασταμάτητα στην αρχή με τους αστείους διαλόγους μεταξύ John και Ted και τις φάσεις με μεθύσια και ατέλειωτο μαστούρωμα, ωστόσο στην συνέχεια και συγκεκριμένα στο τελευταίο μισάωρο αλλάζει. Κάπου εκεί το αστείο της «κάφρικης» υπόθεσης τελειώνει με την ταινία στρέφεται περισσότερο σε κάτι μεταξύ δράσης και κοινωνικού, αν και οι ατάκες που ξεστομίζει ο αρκούδος που και που σε κάνουν να γελάσεις λίγο.
Το cast αρκετό καλό με τον Mark Wahlberg (Contraband, The Fighter) και την Mila Kunis να είναι ευχάριστοι. Επίσης, ιδανικός για τον ρόλο του psycho οπαδού του Ted είναι ο Giovanni Ribisi (γνωστός από την σειρά “Friends” ως ο μικρός αδερδός της Phoebe). Η φωνή του αρκούδου Ted είναι του Seth MacFarlane, του δημιουργού του Family Guy. Εξού και η σχετική καφρίλα που αναδύεται από τις ποικίλες ατάκες του. Επιπλέον, αστεία εμφάνιση κάνει και η Norah Jones (Little Broken Hearts) ως παλιά γκόμενα του Ted.
Με το “Ted” γελάς αρκετά αλλά αν περιμένεις ότι επί 2 ώρες θα πέφτεις από το κάθισμα λόγω των γέλιων, θα απογοητευτείς. Υπάρχουν πολλές σκηνές με τις οποίες θα ξεκαρδιστείς αλλά η συνέχεια κάπως το χαλάει.

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

The Raveonettes – Observator

Πριν ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησαν τον πέμπτο τους δίσκο, “Raven In The Grave”, ο οποίος, η αλήθεια είναι, πως δεν ενθουσίασε πολύ. Οι Raveonettes έχουν εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως και δικαίως, αφού δίσκοι όπως το “Pretty in Black” και “Lust Lust Lust” δεν παύουν να ακούγονται μέχρι και σήμερα μανιωδώς. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να μην είχαν φανατικό κοινό και στη Ελλάδα, πράγμα που φαίνεται από τις συχνές επισκέψεις τους για συναυλίες και τον αριθμό κόσμου που μαζεύουν. Δεν άργησαν όμως να επιστρέψουν και φέτος το φθινόπωρο έβγαλαν το έκτο άλμπουμ τους με εννέα καινούρια τραγούδια και με τον τίτλο “Observator”.
Ήδη από πολύ νωρίς έχουν βγει τέσσερα singles από τα συνολικά εννέα κομμάτια του δίσκου. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι κάτι θα αξίζει από το άλμπουμ. Όντως... Όχι μονάχα κάτι αλλά από την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως αυτός ο δίσκος αξίζει. Ο ήχος των Raveonettes κυμαίνεται στα συνηθισμένα πλαίσια του ντουέτου από την Δανία, δηλαδή γλυκιά pop που αρκετές φορές σε γυρίζει σε παλιές δεκαετίες συνδυασμένη με μια επίσης γλυκιά «βρωμιά». Με το “Young and Cold” ο δίσκος ανοίγει με μεγάλη χορευτική διάθεση ενώ στην συνέχεια οι τόνοι πέφτουν κάπως με την τριάδα των singles. “Observations”, “Curse The Night” και “The Enemy” ηρεμούν κατά πολύ την κατάσταση με τα απαλά πλήκτρα και φυσικά την πολύ γλυκιά φωνή της Sharin Foo. Έρχεται, όμως, το εκπληκτικό “Sinking With The Sun” να ανεβάσει τον ρυθμό. Η συνέχεια παραμένει ίδια καθώς προς το κλείσιμο τα “Downtown” και “You Hit Me” μας απογειώνουν για να έρθει το τελευταίο “Till The End” με τα δυνατά κρουστά και μαζί του να αναπολύσουμε το μισάωρο που μόλις πέρασε.
Με το προηγούμενο άλμπουμ “Raven In The Grave”, μπορεί να χαλαστήκαμε. Αλλά οι Raveonettes γύρισαν πολύ γρήγορα πίσω για να «επουλώσουν» την άσχημη στιγμή και να κυκλοφορήσουν ένα πολύ καλό δίσκο. Το “Observator” είναι ό,τι πρέπει για τον φθινοπωρινό καιρό και τον ερχόμενο χειμώνα.

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

J.A.C.E.

Ο Jace μένει ορφανός από την πρώτη στιγμή της ζωής του, σε ένα ελληνικό χωριό της Αλβανίας. Στα επτά του θα χάσει κάθε ίχνος αθωότητας και θα μεταφερθεί στην Ελλάδα, μέσω ενός βρώμικου κυκλώματος. Η τραγωδία στην ζωή του δεν τελειώνει, μέχρι να βρει την Μαρία, μια κοπέλα που θα τον κάνει να πιστέψει πως έχει ελπίδα να νιώσει την αγάπη που ζητάει από παιδί. Για να μπορέσει να προστατέψει την Μαρία και τον γιό της όμως, θα αναγκαστεί να βρεθεί αντιμέτωπος με το παρελθόν του, που δεν έχει σταματήσει να τον στοιχειώνει ακόμα.
Τα αρχικά του τίτλου αντιστοιχούν στο Just Another Confused Elephant, το σύνδρομο που περιγράφει την επιθετική συμπεριφορά των ορφανών μικρών ελεφάντων. Κάπως έτσι επιλέγει να παρομοιάσει την ψυχολογία του πρωταγωνιστή του ο σκηνοθέτης της ταινίας, Μενέλαος Καραμαγγιώλης. Η καινούργια ταινία του ταλαντούχου έλληνα σκηνοθέτη, ο οποίος επιστρέφει στον κινηματογράφο με μεγάλου μήκους ταινία μετά το Black Out του 1998, είναι, όπως λέει και ο ίδιος, ένας συνδυασμός του δράματος του Όλιβερ Τουίστ και την διαρκούς αναζήτησης του Οδυσσέα για την προσωπική του Ιθάκη. Ο Καραμαγγιώλης παρουσιάζει ένα τρομακτικό χάος, τόσο με το απίστευτο σενάριό του όσο και με την σκηνοθεσία του, που εναλλάσσει το ύφος του φιλμ από δράμα σε θρίλερ, όπως προστάζει η ζωή του Jace. Η πλοκή της ταινίας προκαλεί σοκ, τόσο με το περιεχόμενό της, όσο και με την δαιδαλώδη δομή της. Είναι τρομερό πως ο Καραμαγγιώλης έφτιαξε μία τόσο περίπλοκη ιστορία που ασχολείται με τόσα διαφορετικά μέτωπα που θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο διαφορετικές ταινίες. Οι ανατροπές είναι πολλές και όσο η ταινία πλησιάζει το φινάλε της είναι απανωτές αλλά, και ρεαλιστικές. Η ιστορία του Jace μπορεί να μην είναι αληθινή, αλλά είναι τόσο καλά γραμμένη, με όλη πολυπλοκότητα που υπάρχει την πραγματική ζωή, που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι.
Οι χαρακτήρες του έργου είναι πολλοί, άλλοι με μικρό και άλλοι με μεγάλο ρόλο στην ζωή του Jace, όμως όλοι χτίζουν σε κάποιο βαθμό τον χαρακτήρα του. Μόνο με μια γρήγορη ματιά χρειάζεται για να καταλάβει κανείς την τρομερή δουλειά που έγινε στην επιλογή των ηθοποιών. Ο Alban Ukaj συναρπάζει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, με μοναδικό εργαλείο την εκφραστικότητα και τους μορφασμούς του προσώπου του, ενώ οι σκηνές που εμφανίζετε ο μοναδικός Ιερώνυμος Καλετσάνος (Wasted Youth) ξεχωρίζουν απίστευτα. Στον ρόλο του μάχιμου αστυνομικού ο Μηνάς Χατζησάββας (Άδικος κόσμος), του βρώμικου μα γεμάτο τύψεις γιατρού ο Ακύλλας Καραζήσης και του αρρωστημένου εγκληματία ο Γιάννης Τσορτέκης. Εξίσου δυνατοί βέβαια στους ρόλους τους ήταν και οι Κόρα Καρβούνη (Tungsten), Αργύρης Ξάφης, Χρήστος Λούλης και η εξαιρετική Στεφανία Γουλιώτη (Δεμένη Κόκκινη Κλωστή). Από κοντά και οι μικρότεροι Σαβίνα Αλιμάνι (Η Kόρη) και Σόμα Μπαντέκας, ενώ την εμφάνισή τους κάνουν και οι Franco Trevisi και Franco Trevisi. Η παραγωγή της ταινίας είναι υψηλού επιπέδου και χωρίζετε ανάμεσα σε Γαλλία, Πορτογαλία, FYROM, Ρουμανία και Τουρκία. Πολύ καλή δουλειά έγινε και στην ηχητική επένδυση της ταινίας, όπως και στο soundtrack της το οποίο ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Με ένα cast που ξεχειλίζει με την ποιότητά του και ένα σενάριο φοβίζει με το λεπτομερέστατο γράψιμο του, το JACE φαντάζει ως ένα αριστούργημα. Το πραγματικό χάος όμως της ζωής του Jace, με τα πολλά “spinoffs” που θα μπορούσε άνετα να έχει, μπορεί να κουράσει την παρακολούθηση των 154 λεπτών της ταινίας. Στην προσπάθεια της ταινίας να ακουστεί, προχωράει με σπασμένα τα φρένα, σταματώντας οριακά πριν γίνει ενοχλητική. Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης δίνει στο στίγμα του και δημιουργεί μια ταινία γροθιά που θα προκαλέσει αλλά και θα μας αφήσει με την ελπίδα πως δεν θα χρειαστεί να περάσουν πάλι τόσα χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του.

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Amanda Palmer & The Grant Theft Orchestra – Theatre is Evil

Στα 36 της χρόνια τα έχει κάνει (σχεδόν) όλα. Εδώ και δέκα χρόνια ασχολείται με τρία διαφορετικά μουσικά projects και το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι να δημιουργεί μουσική. Με τον Brian Viglione συνθέτουν τους Dresden Dolls ενώ από το 2007 έχει σχηματίσει το ντουέτο των Evelyn Evelyn μαζί με τον Jason Webley. Εκτός από όλα αυτά, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις ακολουθεί ταυτόχρονα και μια σόλο πορεία, η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από δύο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Ε λοιπόν, φέτος έφτασε η στιγμή για την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού δίσκου της Amanda Palmer που τιτλοφορείται “Theatre is Evil”.
Σε αυτή την δισκογραφική δουλειά η Amanda Palmer συνεργάζεται με τρεις τύπους όπου μαζί με την ίδια αποτελούν τους The Grant Theft Orchestra. Η Νεοϋορκέζα έχει προκαλέσει με τους στίχους της ουκ ολίγες φορές, όπως και σε αυτό τον δίσκο (αν δώσεις βάση στα λόγια θα βρεις αρκετά που «προκαλούν»). Η Amanda Fucking Palmer, όπως είναι γνωστή, συνδυάζει διαφορετικούς κόσμους με εξαιρετικό τρόπο. Από την μία, η μουσική της αγγίζει την pop των Marina & the Diamonds (“Electra Heart”, “The Family Jewels”) και από την άλλη παρουσιάζει μια πιο rock πλευρά ή και ακόμα μελωδίες βγαλμένες από την baroque εποχή. Από τα προηγούμενα άλμπουμ της η 36χρονη τραγουδοποιός είχε δείξει ότι δεν φοβάται να εκφραστεί και να τραγουδίσει κομμάτια που θεωρεί η ίδια σωστό να τα πει, χωρίς να δίνει σημασία στο αν θα προκαλέσει.
Όσον αφορά το “Theatre is Evil” είναι δισκάρα. Το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι χωρίζεται σε δύο μέρη. Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο άσχημο αλλά ο δίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος κάνει ελεύθερη πτώση σε μια καθαρόαιμη pop και αυτό μπορεί να ξενίσει τον ακροατή, ιδιαίτερα εκείνον που έχει ακούσει προηγούμενες δουλειές της Amanda Palmer. Κάπου από τη μέση και μετά, συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό “Trout Heart Replica” και μετά, το σκηνικό αλλάζει. Εισάγονται όργανα όπως πιάνο, βιολί, πνευστά που σε μεταφέρουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο συγκριτικά με τα πρώτα τραγούδια που άκουγες.
Με κομμάτια όπως τα “The Bed Song” και “Berlin” η Amanda Palmer αποδεικνύει γιατί είναι και μεγάλη ερμηνεύτρια. Ταυτόχρονα, όμως, με τραγούδια σαν τα “Massachusetts Avenue” και “Melody Dean” κάνει τον ρυθμό πολύ ανεβαστικό και χορευτικό. Το “Theatre Evil” απευθύνεται σε διαφορετικούς ακροατές. Περιλαμβάνει ήχους που μπορούν να ικανοποιήσουν αρκετές, δαφορετικές απόψεις και τελικά να κερδίσει τις εντυπώσεις από όλους.

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Lawless

Οι Jack, Howard και Forrest είναι οι αδερφοί Bondurant που μένουν στην Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών την εποχή που το ποτό απαγορευόταν αυστηρώς. Οι τρεις τους, όμως, έστησαν μια καλοστημένη επιχείρηση λαθρεμπορίου οινοπνευματωδών και σταδιακά έχτισαν ένα πανίσχυρο όνομα σε ολόκληρη την πολιτεία. Κανείς δεν μπορούσε να υψώσει το ανάστημά του μπροστά στους Bondurant ακόμη και "μεγάλα κεφάλια" της περιοχής. Ο μεγαλύτερος αδερφός ηγείται της παράνομης προσπάθειας με την αποφασιστικότητα και το θάρρος, ο μεσαίος ακολουθεί κατά πόδας τον πρώτο ενώ ο μικρότερος είναι πιο αθώος και διστακτικός. Ωστόσο, η άφιξη του Charlie Rakes, ενός από τους μεγαλύτερους αστυνομικούς, θα φέρει τα αδέρφια απέναντι στον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος δεν παύει να είναι διεφθαρμένος.
Ο Nick Cave διασκευάζει το σενάριο μιας πραγματικής ιστορίας όπου η βία έχει τον πρωταρχικό ρόλο. Εξαιρετικές ερμηνείες από τον μικρό αδερφό, Shia LaBeouf και την σερβιτόρα Jessica Chastain(The Debt, The Help, Coriolanus, Take Shelter)  που χωρίς αυτές η ηθοποιία της ταινίας θα ήταν σίγουρα κάτω από την βάση. Αυτό, διότι ο Tom Hardy(The Dark Knight Rises, Tinker Tailor Soldier Spy, Warrior) στον ρόλο του μεγάλου αδερφού και υποκινητή της όλης επιχείρησης δεν είναι καθόλου πειστικός ενώ η Mia Wasikowska(Jane Eyre, Restless) περνάει κάπως αδιάφορα από την οθόνη. Η ταινία,όμως, διατηρεί σε όλη την διάρκειά της μια ένταση χωρίς να δημιουργεί κάποια σημαντική κοιλιά, ασχέτως που κατά πάσα πιθανότητα θα γνωρίζεις το τέλος κιόλας από την μέση.
Το "Lawless" έχει ωραίες εικόνες, μεταφορά στην παλιά Αμερική και καλή δράση. Το καλό είναι ότι συνδυάζει - σε επιτρεπτά όρια - ένταση και βία μαζί με το κοινωνικό στοιχείο. Πολύ καλή σκηνοθεσία από τον John Hillcoat που εντυπωσιάζει με τις εικόνες του. Α, κάπου υπάρχει και ο πολύ σπουδαίος Gary Oldman(The Dark Knight Rises, Tinker Tailor Soldier Spy) όπου μία τον βλέπεις και μία τον ξεχνάς. Μακάρι να είχε περισσότερο χρόνο.

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

The Heavy – The Glorious Dead

Οι Heavy συγκαταλέγονται πλέον στα επιτυχημένα βρετανικά συγκροτήματα έχοντας μόνο δύο δίσκους στο ιστορικό τους. Η κίνηση ματ έγινε το 2009 με το “The House That Dirt Built”, το οποίο δέχθηκε πολύ καλές κριτικές και έκανε την μπάντα ευρέως γνωστή και εκτός συνόρων Βρετανίας. Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότερες επιτυχίες – singles είναι βγαλμένες από αυτό το άλμπουμ. Τρία χρόνια αργότερα, οι Heavy επιστρέφουν με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο “The Glorious Dead” και είναι πανέτοιμοι να μας συνεπάρουν με τις funky μελωδίες τους.
Το “colpo grosso” της 4μελής μπάντας είναι οι χορευτικές διαθέσεις που καταφέρνουν να σου ξυπνούν και γενικά το ανεβαστικό τέμπο που διαθέτουν τα τραγούδια τους. Δεν περιορίζονται μονάχα στο funk αλλά το συνδυάζουν με περισσότερα ηλεκτρικά στοιχεία και hip hop, δημιουργώντας μια πορωτική μουσική. Το “The Glorious Dead” περιέχει 10 τραγούδια ενώ η συνολική διάρκεια του δίσκου δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά, οπότε το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν γίνεται να κουραστείς. Αντιθέτως, θα αφεθείς στις χορευτικές νότες της βρετανικής παρέας όπου σε κάποιες στιγμές γίνονται πιο «ήπιες» παρουσιάζοντας έτσι και μια ποικιλομορφία στο άλμπουμ. Ο δίσκος ανοίγει με τον πλέον ανεβαστικό τρόπο που μας έχουν συνηθίσει οι Heavy κατεβάζοντας ρυθμούς προς το κλείσιμο. Τρία τραγούδια που ξεχωρίζουν και ενδείκνυνται για πραγματικό λιώσιμο στο play είναι τα “Can’t Play Dead”, “What Makes A Good Man?” και “Same Ol’” χωρίς όμως να υπερκαλύπτουν τα υπόλοιπα κομμάτια που ανεβάζουν τον δίσκο σε υψηλά επίπεδα.
Με το δισκογραφικό τους ντεμπούτο πολλοί μίλησαν για έκπληξη, με τον δεύτερο δίσκο που έφερε και την μεγάλη επιτυχία ειπώθηκαν πάρα πολλές διθυραμβικές κριτικές. Φέτος και με το τρίτο άλμπουμ, οι Heavy μπορούν να θεωρούνται μια μπάντα που έχει αφήσει έστω και λίγο κάτι από την μουσική της. Το “The Glorious Dead” είναι εξαιρετικός δίσκος και οι Heavy το μόνο που σου ζητούν είναι να μπεις στο πάρτυ τους και να χορέψεις.

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Headshot

Ο Tul είναι ένας αστυνομικός της Bangkok που προσπαθεί να ξεσκεπάσει ένα μεγάλο κύκλωμα ναρκωτικών, στο οποίο όμως εμπλέκονται και πολιτικοί. Όταν αυτοί θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς να τον δωροδοκήσουν, θα του στήσουν μια πλεκτάνη που θα τον στείλει στην φυλακή. Με την ηθική του κλονισμένη, ο Tul μεταμορφώνεται σε έναν άριστο πληρωμένο δολοφόνο κάτω από την καθοδήγηση του Demon, ενός μυστήριου ανθρώπου του οποίου η φιλοσοφία είναι πως το κακό θα υπάρχει για πάντα μέσα στον άνθρωπο. Σε μία από τις αποστολές του, ο Tul πυροβολείται στο κεφάλι, επιζεί, αλλά μετά από τρεις μήνες σε κωματώδη κατάσταση, ξυπνά και αντιλαμβάνεται πως βλέπει τον κόσμο γύρω του κυριολεκτικά ανάποδα.
Ο Ταϊλανδέζικος κινηματογράφος είναι γνωστός για την απίστευτης ταχύτητας δράση και τις μοναδικές χορογραφίες σκηνών μάχης σώμα με σώμα. Ο Pen-Ek Ratanaruang κάνει την διαφορά, και σκηνοθετεί ένα έργο που αυτοχαρακτηρίζεται ως “crime noir” με πολλές δόσεις θρίλερ. Οπτικά το έργο σε κερδίζει μονομιάς, με τα σκοτεινά χρώματα και τις λήψεις που δίνουν μια έντονη ποιητική νότα στην ταινία. Η αφήγηση του έργου δεν ακολουθεί κάποια χρονική σειρά, καθώς οι σκηνές εναλλάσσονται ανάμεσα στης καταστάσεις που βρίσκεται ο Tul, πότε ως ο νόμιμος αστυνομικός, πότε ως ο εκδικητής αλλά στυγνός δολοφόνος, πότε ως φυγάς και πότε ως μοναχός που αναζητά την ηρεμία του μυαλού. Αυτή η περίπλοκη δομή απαιτεί την αμέριστη προσοχή του θεατή, καθώς είναι εύκολο να χαθεί στην προσπάθεια του Tul να ανακαλύψει την αλήθεια αλλά τελικά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ταινία πέρα από αρκετή δράση και σκηνές βίας που μπορούν να σοκάρουν, προσφέρεται και για αλληγορικές αναγνώσεις πάνω σε θέματα όπως η δικαιοσύνη, η ηθική και η αγάπη. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του Pen-Ek Ratanaruang σου δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστούργημα, αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να γίνει τέτοιο! Σε κάποιο σημείο η ταινία μπορεί να κουράσει είτε με την δομή της είτε με την απαίτηση των απαραίτητων συσχετισμών, αλλά συνολικά πρόκειται για μία πολύ καλή δουλειά. Το Headshot επιλέχθηκε για την εκπροσώπηση της Ταϊλάνδης στα φετινά βραβεία Όσκαρ.

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

Love This Giant – David Byrne and St. Vincent

Δύο μουσικές δυνάμεις ενώνονται φέτος και παρουσιάζουν έναν δίσκο με μεγάλες προσδοκίες. Ο ένας έρχεται απο την Μεγάλη Βρετανία με πολύ μεγάλο παρελθόν στην μουσική βιομηχανία. Πρόκειται για τον David Byrne, ο οποίος στα 60 του χρόνια συνεχίζει να μπαίνει στο στούντιο και να ηχογραφεί καινούρια τραγούδια. Το μέλος των θρυλικών Talking Heads και με μια τρομερή προσωπική δισκογραφία επιστρέφει μουσικά για κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, να μας εντυπωσιάζει με τις συνθέσεις του. Η άλλη μουσική δύναμη είναι μια σχετικά νέα καλλιτέχνις από την Αμερική, όπου μπορεί να θεωρηθεί πλέον καταξιωμένη στον χώρο της. Η St. Vincent ακριβώς ένα χρόνο μετά το “Mercy”, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς, εμφανίζεται στο πλευρό του David Byrne και μαζί του κυκλοφορεί το “Love This Giant”.
Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με έναν πολύ υψηλής παραγωγής δίσκο. Αυτό φαίνεται και από τον πραγματικά μεγάλο αριθμό μουσικών που έδωσαν το κατιτίς τους στα 12 τραγούδια του άλμπουμ. Η ενορχήστρωση δεν είναι καμία πρόχειρη ενώ τα κομμάτια που τα περισσότερα είναι συνθέσεις του Byrne και της St. Vincent δεν μπορούν να θεωρηθούν «τυχαία». Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αρκετά για να αρέσει ο δίσκος. Στα 50 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ η βαρεμάρα αναπτύσσεται με απίστευτους ρυθμούς. Το “Who” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί single (μάλλον και το μοναδικό single) αξίζει σε σχέση με τα υπόλοιπα υποτονικά κομμάτια. Τα πολλά πνευστά δίνουν έναν funky τόνο, ο οποίος όμως γίνεται και αυτός βαρετός μετά από λίγο.
Η «εμπειρία» του David Byrne σε συνδυασμό με την φρεσκάδα της St. Vincent θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι το πολύ καλό. Το “Love This Giant”, όμως, δεν δικαιώνει ούτε τους δύο καλλιτέχνες – ο David Byrne καλό θα είναι να αρχίσει να αποσύρεται σιγά σιγά – και δυστυχώς ούτε τους πολλούς ακροατές που περίμεναν αυτή την συνεργασία. Η St. Vincent είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει δριμύτερη στο μέλλον με έναν προσωπικό δίσκο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More