Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Holy Motors

Ο Monsieur Oscar περιπλανιέται στους δρόμους του Παρισιού στο πίσω κάθισμα μιας τεράστιας λιμουζίνας. Η οδηγός του, Céline, τον μεταφέρει μέσα στη μέρα από το ένα επαγγελματικό ραντεβού στο άλλο, στα οποία ο Oscar κάθε φορά πρέπει να μεταμφιέζεται και να υποδύεται έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Από επιτυχημένος οικογενειάρχης σε ζητιάνος και από δολοφόνος σε τέρας, ο Oscar αναγκάζεται να ζήσει πολλές ζωές, χωρίς να είναι ευδιάκριτο ποια είναι η αληθινά δική του.
Ο Leos Carax μετά την αποτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Pola X, εξαφανίστηκε από τον χώρο του cinema για 13 χρόνια. Τώρα επιστρέφει με το Holy Motors, με το οποίο διαγωνίστηκε και στο φεστιβάλ των Καννών. Η νέα του ταινία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο με μερικές λέξεις, αλλά αν χρειαστεί, ο χαρακτηρισμός μοναδική είναι αυτός που της αξίζει περισσότερο. Με πολλές αναφορές στην ιστορία του cinema, στην ζωή και το έργο του δημιουργού αλλά και στην τέχνη του ηθοποιού, ο Leos Carax δημιουργεί ένα σουρεαλιστικό ταξίδι που θα μας μεταφέρει μέσα στις μορφές του κινηματογράφου και θα μας συναρπάσει με την περιέργεια του, την τρέλα του, την εντελώς ανορθόδοξη αφήγησή του. Ο χαρακτήρας που μας οδηγεί σε αυτό το ταξίδι είναι ο M. Oscar τον οποίο, μαζί με τους υπόλοιπους 10 υπο-χαρακτήρες του, ενσαρκώνει καθηλωτικά ο Denis Lavant. Η Edith Scob είναι η οδηγός της λιμουζίνας ενώ ο Michel Piccoli κάνει μια σύντομη εμφάνιση ως εργοδότης του Oscar. Το cast συμπληρώνεται με τις Eva Mendes και Kylie Minogue.
Το Holy Motors είναι ένα πολύ ιδιαίτερο έργο, ενός εξίσου ιδιαίτερου δημιουργού, που απαιτεί και ένα πολύ ανοιχτόμυαλο κοινό. Είναι ακριβώς το είδος της ταινίας που θα αποκτήσει διθυραμβικές κριτικές αλλά θα κάνει πολλούς να φύγουν από την προβολή πριν το τέλος της, που θα δημιουργήσει διαμάχες, αλλά που σίγουρα δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο. Για πολλούς το καλύτερο φιλμ της χρονιάς, σίγουρα όμως ένα από τα καλύτερα art film, το Holy Motors είναι μια ταινία-όνειρο, που προσπαθεί να αποδείξει πως το cinema έχει ξεχάσει πως δεν χρειάζεται να είναι πάντα σοβαρό.

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Alt-J (Δ) - An Awesome Wave

Πήραν το όνομά τους από το Δ, το σύμβολο που παρουσιάζεται στους υπολογιστές Mac όταν πατήσεις Alt-J. Άρα, το ολοκληρωμένο όνομα είναι Alt-J (Δ) και έρχονται από το Cambridge. Όταν ακούς για συγκρότημα από πόλη της Μεγάλης Βρετανίας το μυαλό πηγαίνει αμέσως σε indie rock και pop μελωδίες. Που να ακούσεις κιόλας τα τραγούδια των Alt-J (Δ). Όλη η indieλα μαζεμένη σε τέσσερις τύπους, οι οποίοι φέτος πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με το άλμπουμ "An Awesome Wave". Αμέσως "ταρακούνησαν" την βρετανική μουσική σκηνή, ήρθαν οι καλές κριτικές ενώ η αποκορύφωση ήταν όταν έφτασε και το βραβείο Mercury Prize, το οποίο διόλου τυχαίο βραβείο δεν είναι.
Από τις πρώτες μελωδίες δύο πράγματα παίζουν. Ή να βαρεθείς αμέσως τα τραγούδια ή να κολλήσεις. Φυσικά αυτό εξαρτάται και από το πόσο indie - alternative μουσική γουστάρεις. Όπως και να έχει, οι Alt-J (Δ) παρουσιάζουν έναν πολύ καλό δίσκο για πρώτη απόπειρα. Μπορεί κάλλιστα οι τέσσερίς τους να χαρακτηριστούν ως οι νέοι Radiohead (The King of Limbs) αφού οι μουσικές των δύο συγκροτημάτων μοιάζουν αρκετά. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ μουσικό μοτίβο. Οι Alt-J (Δ) εκτός από folk και indie βάζουν στα κομμάτια τους και ambient στοιχεία, με το αποτέλεσμα να είναι ένα ευχάριστο indie rock ταξίδι από την μία και μια άκρως ψυχεδελική "εξόρμηση" από την άλλη. Βέβαια η σύγκριση στην φωνή του frontman, Joe Newman, με αυτή του Thom Yorke (Eraser) είναι αναπόφευκτη αλλά δεν στεκόμαστε εκεί.
 
Αρχικά, το "An Awesome Wave" φεύγει χωρίς να το έχεις καταλάβει. Στο συνολική του διάρκεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ήρεμες - ψυχεδελικές μελωδίες με μία εξάιρεση. Αυτή η εξαίρεση είναι το πρώτο single του δίσκου, "Breezeblocks", που δίνει μια πιο "ευχάριστη" νότα στο όλο μουντό τοπίο των Alt-J (Δ). Αν δεν υπήρχαν ορισμένες νοχελικές στιγμές, θα μιλούσαμε τώρα για έναν αριστουργηματικό δίσκο, ωστόσο το "An Awesome Wave" δεν λέει να σταματήσει να ηχεί στα αυτιά μου. Το repeat είναι μάλλον αναπόφευκτο και απλώς αφήνεσαι στα μακρινά μουσικά ταξίδια που σχεδιάζει το γκρουπ από το Cambridge. Κάπου στην μέση συναντάμε και το "Matilda" το οποίο αναφέρεται στην Mathilda, τον ρόλο που ενσαρκώνει η Natalie Portman (Thor) στο "Leon The Professional", μια από τις αγαπημένες ταινίες του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με την ενορχήστρωση να είναι εξαιρετική και τα τραγούδια να σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Οι Alt-J (Δ) έχουν όλα τα φόντα μετά από το επιτυχημένο ντεμπούτο τους για ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο που θα τους εκτοξεύσει στην κορυφή.
Για το Νίκο που βρίσκεται στο Άμστερνταμ...

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Foxes - Warrior

Ξεκίνησε από το Σαουθάμπτον με προορισμό το Λονδίνο για να ακολουθήσει το ταλέντο της στην σύνθεση. Η 22χρονη Louisa Rose Allen κυκλοφόρησε πέρσυ το πρώτο της ΕΡ με το όνομα "Youth" και οι καλές κριτικές για τα τραγούδια της δεν άργησαν να εμφανιστούν. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να αποτελεί θέμα χρόνου η επόμενη δισκογραφική δουλειά της Foxes (όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα). Έτσι, πριν λίγους μήνες βγήκε ένα δεύτερο ΕΡ με το οποίο το όνομα της Foxes έγινε γνωστό όχι μόνο στο βρετανικό κοινό αλλά πήρε διάσταση και εκτός βρετανικών συνόρων. Το "Warrior" έχει δεχθεί διθυραμβικά σχόλια ενώ η νεαρή τραγουδοποιός αποτελεί σιγά σιγά το επόμενο μεγάλο όνομα στην indie και pop σκηνή.
Το "Warrior" φτάνει μόλις τα 20 λεπτά συνολικής διάρκειας αλλά είναι ικανό να σε συνεπάρει. Ήδη από το ομώνυμο τραγούδι που κάνει την αρχή καταλαβαίνεις πως κάτι καλό υπάρχει σε αυτό το ΕΡ. Ο ηλεκτρονικός παλμός, το δυνατό τέμπο στο ρεφρέν και η "κολλητική" φωνή της Foxes ενθουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Δεν έχεις συνέλθει καλά καλά από το πρώτο εξαιρετικό κομμάτι και έρχεται με φόρα το "White Coats" το οποίο έχει πάει ένα βήμα παραπέρα την Βρετανή καλλιτέχνιδα. Τα τραγούδια του ΕΡ βγάζουν χαρά, μελαγχολία, φόβο αλλά και αισιοδοξία.

Δεν γίνεται να μην παρασυρθείς από αυτή την "σοβαρή" γλυκύτητα που έχουν τα τραγούδια της Foxes. Στην μέση του δίσκου βρίσκεται μια απαλή παράνοια που βγαίνει από το "In Her Arms" με το οποίο ο ήχος της νεαρής τραγουδοποιού μεταφέρεται και σε μονοπάτια της ambient. Στην συνέχεια, το "Let Go For Tonight" θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδιέται από την Florence Welch (Ceremonials) αφού τα δυνατά φωνητικά της Foxes μας την θυμίζουν αρκετά.
Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το καινούριο single της η Foxes με τον τίτλο "Echo". Το "Warrior" αποτελεί ένα απίστευτο ΕΡ ενώ από ότι φαίνεται έχει έρθει η στιγμή για την 22χρονη να ηχογραφήσει και ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ, αφού τα δύο προηγούμενα ΕΡ της είναι καταπληκτικά.

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Dark Shadows

Το 1752 η οικογένεια Collins μετακομίζει από το Λίβερπουλ της Αγγλίας στην Αμερική. Εκεί χτίζουν μια επιχείρηση που θα ζωντανέψει μια ολόκληρη πόλη και γρήγορα θα τους κάνει τους άρχοντες όλης της εκεί κοινωνίας. Ο γιός της οικογένειας, Barnabas, μπορεί να έχει όποια γυναίκα θέλει, αλλά αυτός έχει μάτια μόνο για μία. Η Angelique Bouchard, μια μάγισσα που ο Barnabas έκανε το λάθος να της ραγίσει την καρδιά, αποφασίζει πως αφού δεν τον έχει αυτή, τότε θα τον καταστρέψει. Με μία δικιά της κατάρα, ο Barnabas μετατρέπεται σε βαμπίρ και θάβεται ζωντανός, καταδικασμένος να ζήσει για πάντα κάτω από το χώμα. Αρκετά χρόνια αργότερα, ένα λάθος θα τον φέρει πάλι στην επιφάνεια, μόνο που βλέπει πως τα πάντα έχουν αλλάξει στον κόσμο.
Ο Tim Burton επιλέγει μία από τις πιο cult σειρές της τηλεόρασης και την μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη, μένοντας πιστός στο σκοτεινό, gothic αλλά παράλληλα διασκεδαστικό ύφος που τον χαρακτηρίζει. Ο γνωστός σκηνοθέτης όμως αυτή τη φορά δεν καταφέρνει να ενώσει αρμονικά το κωμικό με το horror στοιχείο της ταινίας. Οι αστείες σκηνές της ταινίας είναι μετρημένες και έρχονται κυρίως λόγο του ταλέντου του Johnny Depp (The Rum Diary), που για άλλη μια φορά πρωταγωνιστεί σε ταινία του Burton. Γενικά στην διάρκεια του φιλμ υπάρχει η αίσθηση πως πολλά πράγματα “τραβήχτηκαν” πολύ περισσότερο απ' όσο έπρεπε και κατέστρεψαν το όποιο δέσιμο της ταινίας, αίσθηση η οποία κορυφώνεται και στο φινάλε το οποίο είναι φορτωμένο σε κουραστικό βαθμό. Δίπλα στον Johnny Depp, του οποίου η ερμηνεία αν και καλή δεν ξεφεύγει από αυτό όσα έχουμε ξαναδεί από αυτόν, βλέπουμε τις Michelle Pfeiffer, Helena Bonham Carter και την Eva Green (Perfect Sense).
Το Dark Shadows είναι μια ταινία που φωνάζει από μακριά πως ταιριάζει στο γνωστό στυλ του Tim Burdon. Αν και το project φαίνεται πως έχει όλα τα στοιχεία για να γίνει μια διασκεδαστική ταινία, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει λίγο βαρετό και σίγουρα αρκετά ανέμπνευστο, καθώς η δουλειά του Tim Burdon έχει αρχίσει να γίνεται πολύ επαναλαμβανόμενη και χωρίς φαντασία.

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Seven Psychopaths

Ο Marty είναι ένας σεναριογράφος χωρίς οίστρο. Επιχειρεί να γράψει ένα σενάριο και η έλλειψη έμπνευσης φαίνεται να τον οδηγεί στο αλκοόλ. Ο φίλος του Billy - απαγωγέας σκύλων στο "επάγγελμα" - προσπαθεί να να τον βοηθήσει στο να γραφεί ένα σενάριο, ωστόσο άθελά του μπλέκει τον Marty και τον εαυτό του σε μια μαφιόζικη περιπέτεια που αφορά την απαγωγή ενός σκύλου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να φύγουν παρέα με έναν τρίτο φίλο τους στην έρημο ώστε να ξεφύγουν από την συμμορία αλλά και ταυτόχρονα να βρουν την συνέχεια της υπόθεσης για την ταινία που προσπαθούν να γράψουν.
Ο Martin McDonagh επιστρέφει τέσσερα χρόνια μετά και το “In Bruges” και υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία για μία από τις καλύτερες «μαύρες» κωμωδίες της χρονιάς. Όπως και στην προηγούμενη ταινία, έτσι και τώρα ο σκηνοθέτης συνεργάζεται με τον Colin Farrell (Total Recall, Fright Night) ο οποίος στέκεται άξιος των περιστάσεων. Όμως την μεγάλη έκπληξη και το πολύ γέλιο φέρνει ο συνπρωταγωνιστής Sam Rockwell με τις πολύ καλές ατάκες του και τις εκφράσεις του. Επίσης, εξαιρετικός – όπως πάντα – ο Christopher Walken αλλά και ο guest Tom Waits (Bad As Me). Η ταινία εξελίσσεται με υπέροχο τρόπο ενώ σε κανένα απολύτως διάστημα δεν σε αφήνει αφού συνεχώς ξεδιπλώνονται τα γεγονότα με μια καλή αλληλουχία.
Γέλιο, συγκίνηση και πολύ σπλάτερ θα γεμίσουν με μεγάλη ευχαρίστηση το 2ωρο σου και σίγουρα δεν θα βγεις χαμένος με την συγκεκριμένη ταινία. Το “Seven Psychopaths” είναι αυτό που λέμε «μαύρη» κωμωδία. Αν περιμένεις να ξεκαρδιστείς στα γέλια επί 2 ώρες, μάλλον αυτή η ταινία δεν είναι για σένα. Αν πάλι, είσαι λάτρης αυτού του είδους, τότε το συγκεκριμένο φιλμ είναι ό,τι πρέπει.

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Soundgarden – King Animal

Αν όχι η σημαντικότερη, είναι σίγουρα μία από τις σημαντικότερες δισκογραφικές επιστροφές συγκροτημάτων που πραγματοποιήθηκαν φέτος. Οι Soundgarden διέπρεψαν την δεκαετία του ’90 με πέντε δίσκους που κυκλοφόρησαν, ο ένας καλύτερος από τον άλλον και με τραγούδια που ακόμα ακούγονται και καταφέρνουν να πωρώνουν κόσμο. Η γενέτειρα της μπάντας δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη. Μουσικές σαν εκείνες των Soundgarden γεννιούνται μονάχα στο Seattle. To 1996 το συγκρότημα της grunge rock αποφάσισε την διάλυσή του, στενοχωρώντας τους εκατομμύρια οπαδούς του. Το 2010 ο Chris Cornell και η παρέα του κάνουν την επιστροφή τους με ένα compilation άλμπουμ, το “Telephantasm”, ενώ το μεγάλο comeback πραγματοποιήθηκε φέτος με το soundtrack της ταινίας “The Avengers”. Πέρασαν λίγοι μήνες και τώρα βρισκόμαστε μπροστά στον ολοκαίνουριο δίσκο των Soundgarden μετά από 16 χρόνια με τον τίτλο “King Animal”.
Αρχικά, παρόλο που οι Soundgarden ανήκουν στην λίστα με τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, δεν μπορώ να μην πω ότι η δισκογραφική επιστροφή τους πήρε τεράστια εμπορική διάσταση και σε συνδυασμό με το stream του δίσκου μέσω του ΝΜΕ, τα εκατομμύρια που έρχονται είναι πολλά και «εμπορικά» την στιγμή που χάνεται η ομορφιά του ολοκαίνουριου υλικού. Στο διά ταύτα, ο Chris Cornell ακούγεται ίδιος μετά από τόσα χρόνια με την χαρακτηριστική του χροιά. Το ίδιο και η μουσική του δίσκου, όπου κατά την πρώτη ακρόαση σου θυμίζει πολύ τους παλιούς Soundgarden. Τα κρουστά του Matt Cameron πραγματικά τα σπάνε καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου, όπως και η κιθάρα του Kim Thayil που ορισμένα σόλα του σε γυρνάνε στις χρυσές στιγμές της δεκαετίας του ‘90.
Η αλήθεια είναι πως η αρχική εντύπωση με το που ακούς το άλμπουμ, δεν είναι και η καλύτερη. Ωστόσο, τα τραγούδια χρειάζονται αρκετό χρόνο για να τα χωνέψεις και να αποφασίσεις αν σου αρέσουν ή όχι. Το καλό είναι ότι ο ήχος είναι ήχος Soundgarden και δεν είναι κάτι που ξενίζει εντελώς. Υπάρχουν κομμάτια που δεν εντυπωσιάζουν πολύ αλλά υπάρχουν και άλλα που ξεχειλίζουν από έμπνευση. Όπως το πρώτο single του δίσκου, “Been Away Too Long”, που έχει βγει εδώ και καιρό και προετοιμάζει τους πάντες για το τί θα επακολουθήσει. Ο ρυθμός συνεχίζει με κεκτημένη ταχύτητα από το πρώτο κομμάτι με το αμέσως επόμενο “Non-State Actor” όπου και εδώ τα drums δίνουν και παίρνουν όπως και τα «ξελαρυγγιάσματα» του Cornell.

Και φτάνουμε στο “By Crooked Steps” το οποίο αποτελεί μία εκ των κορυφών του δίσκου με τον heavy ήχο του και την ηλεκτρική κιθάρα να παίρνει φωτιά. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Blood on the Valley Floor” όπου όμως γίνεται αμέσως βαρετό με το «ανώμαλο» τέμπο που ακολουθεί. Στην συνέχεια, έρχεται σαν σίφουνας το “Attrition” ενώ μάλλον το ομορφότερο τραγούδι του δίσκου είναι το “Worse Dreams” με τον frontman του γκρουπ να εντυπωσιάζει ξανά με τις φωνητικές του ικανότητες. Τέλος, υπάρχουν και οι πιο «ήρεμες» στιγμές στον δίσκο, όπως τα “A Thousand Days Before” και “Halfway There”, οι οποίες συντελούν και αυτές στο κατά τα άλλα εξαιρετικά δυνατό “King Animal”.
Η επιστροφή των Soundgarden είναι κάτι παραπάνω από μεγάλη. Όχι μόνο εξαιτίας του ονόματός τους αλλά εξαιτίας και του πολύ καλού δίσκου. Στο “King Animal” βρίσκεις εμπορικά τραγούδια και τραγούδια με τον χαρακτηριστικό και ωραίο ήχο της μπάντας. Οι Soundgarden γύρισαν για τα καλά και μακάρι να μείνουν έτσι και στο μέλλον. Οπότε δυναμώστε την ένταση και αφήστε το “King Animal” να σας παρασύρει.

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012

Green Day – Dos!

Οι Green Day από τον Σεπτέμβρη μέχρι και τον ερχόμενο Ιανουάριο θα μας απασχολούν συνεχώς με τα καινούρια τους τραγούδια, τα οποία παρουσιάζουν σε τρεις διαφορετικούς δίσκους. Ο πρώτος κυκλοφόρησε στα τέλη του Σεπτεμβρίου με τον τίτλο “Uno!” ενώ τώρα ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με το όνομα “Dos!”. Το “Uno!” δεν εντυπωσίασε πολύ αν και περιελάμβανε ορισμένα καλά (εμπορικά) κομμάτια. Το punk τρίο από την Αμερική φαίνεται να είχε μεγάλο οίστρο τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να ηχογραφήσει αυτά τα τρία άλμπουμ.
Και σε αυτό τον δίσκο οι Green Day δεν παρουσιάζουν κάτι αρκετά διαφορετικό. Οι μελωδίες είναι οι συνηθισμένες που έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια από το συγκρότημα, όπως και οι στίχοι που επαναλαμβάνονται. Με άλλα λόγια, κλασικός ήχος Green Day με τραγούδια να τα σπάνε από ενέργεια και μπαλάντες με μοναχική ηλεκτρική κιθάρα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι το άλμπουμ δεν ακούγεται. Ακούγεται και μάλιστα πολύ εύκολα. Θα ξεκινήσεις να ακούς τον δίσκο και δεν θα καταλάβεις πώς έφυγε ένα 40λεπτο. Στην ουσία, έφυγε γεμάτο με pop punk μελωδίες, με κάποιες ξεσηκωτικές στιγμές και κάποιες άλλες ήρεμες στιγμές. Επίσης, η φωνή του Armstrong φαίνεται ίδια από εκείνη του 2004 χωρίς να έχει αλλάξει πολύ. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα που αποφάσισαν να κάνουν οι Green Day θα μπορούσε να πάει απευθείας στα σκουπίδια και να στείλει το συγκρότημα υπερβολικά κάτω στις προτιμήσεις των οπαδών του. Όμως στην πλειοψηφία, τα τραγούδια μπορούν να σταθούν κάπως σε έναν δίσκο του βεληνεκούς των Green Day.
Εποχές “American Idiot” είναι μάλλον απίθανο να ξαναέρθουν για την αμερικανική μπάντα. Ακόμη και το “21st Century Breakdown” βρίσκεται κάποια σκαλιά πιο πάνω από τις φετινές δουλειές. Το “Dos!” δεν ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις γιατί πολύ απλά θα το βαρεθείς πολύ γρήγορα. Συγκριτικά με το προηγούμενο “Uno!”, το πρώτο άλμπουμ είναι καλύτερο από το δεύτερο και πιστεύω πως θα είναι καλύτερο και από το τρίτο που έρχεται σε δύο μήνες.

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Lana del Rey - Paradise

Αδιαμφισβήτητα είναι από τα πρόσωπα της χρονιάς και που έχει τραβήξει τα περισσότερα βλέμματα φέτος. Η Lana del Rey είναι η νέα ντίβα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής ενώ ό,τι και να κάνει, την ακολουθούν όλοι, από ένα καινούριο τραγούδι ή ένα video clip μέχρι μια φωτογράφιση. Το "Born to Die" έχει πουλήσει πάρα πολλά αντίτυπα, τα κομμάτια της παίζουν ασταμάτητα την στιγμή που πολλοί μιλούν και για το στυλ που ακολουθεί. Δέκα μήνες, λοιπόν, μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου και πλέον πολυπλατινένιου δίσκου της, η στυλάτη Elizabeth Grant επιστρέφει με 9 ολοκαίνουρια τραγούδια και το ΕΡ με τον τίτλο "Paradise".
Το “Paradise” εκτός του ότι διατίθεται ως ένα ΕΡ, αποτελεί και μια (από τις πολλές) editions του “Born to Die”. Στο μουσικό κομμάτι, η Lana del Rey συνεχίζει στο γνωστό της μοτίβο, εκείνο της indie pop και baroque ερμηνείας. Ενώ τα κομμάτια αναβλύζουν μια μελαγχολία και γενικά μια μαυρίλα, όταν τα ακούς μόνο μελαγχολία δεν αισθάνεσαι. Το “Ride” που κάνει την αρχή για τα 9 τραγούδια είναι το πρώτο single από το “Paradise” και συνολικά το έκτο για την Αμερικανίδα μέσα στο 2012. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί την κορυφή για τον δίσκο, με ρυθμικό ρεφρέν να σου κολλάει απευθείας. Με το “Cola” η 26χρονη καλλιτέχνιδα μας οδηγεί στα χαρακτηριστικά της στιχουργικά μονοπάτια, όπως για παράδειγμα το “My pussy tastes like Pepsi Cola”.
Στην συνέχεια, το “Body Electric” κάνει την μικρή διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα καθώς το επόμενο, διασκευασμένο “Blue Velvet” του 1950 είναι η πιο ανιαρή στιγμή μέσα στα 35 λεπτά του δίσκου. Προς το τέλος, αυτό που μένει είναι σίγουρα το “Burning Desire” με το χαμηλό beat του ενώ προηγουμένως τα “Bel Air” και “Yago” δεν αφήνουν κάτι.
Με το “Born to Die” η Lana del Rey εκτοξεύθηκε στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Με το καινούριο ΕΡ συνεχίζει την ανοδική πορεία της. Το “Paradise” από μόνο του μπορεί να χαρακτηριστεί πολύ καλό. Η συνολική έκδοση του “Born to Die: The Paradise Edition” μπορεί να θεωρηθεί απλώς αριστουργηματική.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More