Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

The Lumineers – The Lumineers

Οι Lumineers σχηματίστηκαν το 2005 στο New Jersey και χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια για να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο. Έτσι και έγινε, και το δισκογραφικό ντεμπούτο για την 3μελή μπάντα (στις συναυλίες μετατρέπεται σε 5μελή) είναι γεγονός με τον ομώνυμο τίτλο. Ήδη έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές ενώ έχει γίνει πλατινένιο σε Καναδά και Αμερική. Επίσης, οι Lumineers έχουν να περηφανεύονται και για την φετινή τους υποψηφιότητα στα Grammy Awards, στην κατηγορία καλύτερου νέου συγκροτήματος, ανάμεσα σε πολύ καλά ονόματα όπως οι Fun. (οι οποίοι κέρδισαν το βραβείο) και οι Alabama Shakes (Boys & Girls).
Καταρχάς, ο δίσκος ακούγεται συνέχεια και ασταμάτητα ολόκληρος. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ορισμένα τραγούδια καθώς η folk rock σε παρασύρει από το πρώτο λεπτό. Φαίνεται πως οι Lumineers δίνουν βάση στο παρελθόν αφού διατηρούν την παραδοσιακή γραμμή της americana μουσικής, θυμίζοντας πολλές φορές Bob Dylan (Tempest) ή Neil Young (Americana). Η country πλευρά της κιθάρας και τα βιολιά δίνουν και παίρνουν ενώ ο ρυθμός δεν σταματάει καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Ακόμα, και μπαλάντες, όπως το “Dead Sea”, καταφέρνουν να σε καθηλώσουν με το τέμπο τους.
Οι Lumineers με τον πρώτο τους δίσκο βάζουν αυτομάτως τον πήχη πολύ ψηλά για την συνέχεια. Τα κομμάτια ακούγονται ευχάριστα, η μπάντα δείχνει να γνωρίζει που πατάει μουσικά ενώ για πρώτο πόνημα είναι πολύ ώριμοι. Το άλμπουμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα γλυκό ταξίδι στην παλαιότερη εποχή της αμερικανικής μουσικής ενώ τα τραγούδια ενδείκνυνται για ζωντανή ακρόαση αφού προφανώς οι Lumineers δημιουργούν με αυτά μια φανταστική γιορτή.

Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

Smashed

Η Kate και ο Charlie είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που περνάει την ζωή του διασκεδάζοντας και γελώντας. Η πρώτη είναι δασκάλα πρώτης δημοτικού ενώ ο δεύτερος αρθρογραφεί για συναυλίες. Μεγάλη ευθύνη στην ευτυχία της ζωής τους έχει το αλκοόλ που ρέει άφθονο, με αποτέλεσμα να είναι και οι δυο τους μεθυσμένοι συνεχώς. Αυτό, ωστόσο, έχει ως αντίκτυπο η Kate να αντιμετωπίσει προβλήματα στην δουλειά της και για να τα ξεπεράσει να μπλεχτεί σε ψέμματα. Εκτός από αυτό, βρίσκεται αντιμέτωπη και με την καταστροφή του γάμου της καθώς θα πρέπει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που δημιουργούνται, από την στιγμή που αποφασίζει να κόψει το ποτό.
Μια κλασική ταινία για τον αλκοολισμό που πραγματεύεται τις δυσκολίες και τις θυσίες του ανθρώπου να ξεφύγει από αυτό το δαίμονα. Το “Smashed”, όμως, επικεντρώνεται και σε ένα άλλο θέμα, εκείνο της θεραπείας, η οποία μπορεί να μετατραπεί σε κόλαση για ένα άτομο χωρίς να το θέλει. Η Kate ξεκινώντας να πηγαίνει στις συναντήσεις των «Ανώνυμων Αλκοολικών», αρχίζει και την κατάρευση της σχέσης της με τον επίσης αλκοολικό άντρα της. Προκειμένου να σώσει την ζωή της, μπλέκεται σε ψέμματα με αποτέλεσμα να χάσει το παιχνίδι σε δουλειά και σπίτι. Συνήθως, τέτοιου είδους ταινίες προβάλουν την χαρούμενη πλευρά της απεξάρτησης, το “Smashed” όμως κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Η Mary Elizabeth Winstead (The Thing), στον ρόλο της αλκοολικής δασκάλας, δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας με τις σπαρακτικές ερμηνείες της. Η ένταση που επικρατεί κατά την διάρκεια της ταινίας είναι πολύ δυνατή ενώ η εναλλαγή των συναισθήματων της πρωταγωνίστριας είναι αρκετά εύστοχες. Αντιθέτως, ο επίσης αλκοολικός άντρας της, Aaron Paul, προσπαθεί να ακολουθήσει την συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία της Winstead αλλά μάταια. Σε δευτερεύοντα ρόλο, η πάντα εξαιρετική Octavia Spencer (The Help) εντυπωσίαζει και εδώ.
Το “Smashed” είναι μια συγκινητική ταινία που σε ταξιδεύει στην ειλικρινή αντιμετώπιση του αλκοολισμού χωρίς τα κλισέ που συναντάμε σε παρόμοιες ταινίες. Αυτό που την κάνει ξεχωριστή από τις υπόλοιπες είναι ότι ταυτόχρονα είναι και μια κομεντί με πολύ επιτυχημένους και ξεχωριστούς διαλόγους.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Stereophonics – Graffiti on the Train

Οι Stereophonics είναι από τα λίγα συγκροτήματα των οποίων ο πρώτος δίσκος έγινε πλατινένιος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επομένως, με μια τόσο καλή αρχή δεν γινόταν η συνέχεια να μην ήταν ανάλογη. Από το 1997 η μπάντα από την Ουαλία μετράει επτά στούντιο άλμπουμ, με κορυφαίο το “Just Enough Education to Perform”, και πάρα πολλές επιτυχίες. Η τελευταία φορά που μας «ενόχλησαν» οι Sterephonics ήταν το 2009 με το “Keep Calm and Carry On”, το οποίο ωστόσο δεν ακολούθησε την πορεία προηγούμενων δίσκων. Μετά από 4 χρόνια η 4μελής μπάντα επιστρέφει με το 8ο πόνημά της και το “Graffiti on the Train” με τον θάνατο του ντραμίστα Stuart Cable να επισκιάζει κάπως το μουσικό θέμα του γκρουπ.
Η αλήθεια είναι πως οι Stereophonics έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια και χρειάζονται ένα δίσκο που θα τους ανεβάσει κάπως, καθώς τα δύο τελευταία τους άλμπουμ δεν εντυπωσίασαν αρκετά τους οπαδούς της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει πολύ όμορφα με το “We Share the Same Sun”, το οποίο δίνει αμέσως έναν αέρα χορευτικής διάθεσης ορμόμενο από την γρήγορη ηλεκτρική κιθάρα. Ωστόσο, το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί ρίχνει τους τόνους αλλά καταφέρνει με τον συναισθηματισμό που εκπέμπει να σε ενθουσιάσει. Γενικά, οι Stereophonics δεν ακολουθούν τους πιο σκληρούς ήχους που συνηθίζαν. Βέβαια οι δυνατές στιγμές υπάρχουν, όπως το χειμμαρώδες “Catacomb”. Πέρα τούτου, όμως, ακούμε την βρετανική μπάντα να πατάει γερά σε πιο μελαγχολικά μονοπάτια σαν αυτό του “Been Caught Cheating”, το οποίο προοριζόταν για τα φωνητικά της Amy Winehouse.
Σε γενικές γραμμές, το “Graffiti on the Train” δεν σου αφήνει κάτι. Δεν υπάρχει η μελωδία που θα σε κρατήσει ενώ η κιθάρα στην πλειοψηφία των τραγουδιών περνάει απαρατήρητη. Μπορεί η επιστροφή των Stereophonics να θεωρείται σημαντικό μουσικό γεγονός για τους φαν της alternative rock αλλά οι Ουαλοί δεν καταφέραν να εντυπωσίασουν με το καινούριο τους άλμπουμ.
 

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Promised Land

Ο Steve Butler και η Sue Thomason είναι αντιπρόσωποι μιας εμπορικής εταιρείας που σχετίζεται με το φυσικό αέριο. Σκοπός τους είναι να ανεβάσουν οικονομικά μια μικρή επαρχιακή πόλη, η οποία έχει πλυγεί και οι κάτοικοί της ζουν δουλεύοντας σκληρά στην ύπαιθρο για να βγάλουν λίγα χρήματα. Έτσι, οι δυο τους φτάνουν στην περιοχή και αρχίζουν τις συζητήσεις με τον δήμαρχο και γενικά τους ντόπιους κατοίκους για να κλείσει μια συμφωνία γεώτρησης στην γη τους. Ωστόσο, μπροστά τους θα βρουν εμπόδια που θα καταστρέφουν τα σχέδιά τους, όπως ένας καθηγητής φυσικής που δεν συμφωνεί στο οικονομικό θέμα αλλά και ένας οικολόγος που θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει όσους περισσότερους μπορεί για να στραφούν εναντίον της φυσικής καταστροφής.
Το “Promised Land” δείχνει έναν υπάλληλο πολυεθνικής που όλα τα βλέπει με νούμερα και στατιστικές και στόχος του είναι το καλύτερο για την εταιρεία και το προσωπικό οικονομικό κέρδος. Όμως, ταυτόχρονα ο Steve Butler έχει συναισθήματα, γνωρίζει τις δυσκολίες ζωής που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Matt Damon (Contagion, The Adjustment Bureau) κινείται στα γνώριμα – αλλά αρκετά υψηλά – γι’ εκείνον επίπεδα. Αντιθέτως, η Frances McDormand (Moonrise Kingdom) δεν αφήνει κάτι στο πέρασμά της ενώ γενικότερα η ταινία κυμαίνεται σε ήρεμους τόνους. Αυτο έχει και ως αποτέλεσμα το δράμα να μην είναι τόσο έντονο και να πιάνεις τον εαυτό σου επ’ αυτοφώρω τη στιγμή που τον παίρνει ο ύπνος.
Το “Promised Land” είναι σεναριακά πολύ ρηχό αν και την ανατροπή του την έχει (χωρίς ομως αυτό να σημαίνει πως καλυτερεύει η καταστάση) Κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανικό φιλμ για το μεσημέρι της Κυριακής. Την παρτίδα σώζει ο Damon με την παρουσία του αλλά και την ερμηνεία του, ωστόσο την απογοήτευση, που έρχεται με μεγάλη ταχύτητα από τους βαρετούς διαλόγους, δεν θα την γλυτώσεις.

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Dido – Girl Who Got Away

Τέλη της δεκαετίας του ’90 κάνει την εμφάνισή της στα δισκογραφικά δρώμενα. Με το ντεμπούτο της άλμπουμ είχε ενθουσιάσει ενώ το όνομά της έγινε πασίγνωστο με τη συνεργασία της με τον Eminem (τότε που ο γνωστός ράπερ ήταν στα καλύτερά του). Πολλές οι επιτυχίες για την ερμηνεύτρια, η οποία τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Life for Rent” και πλέον αποτελούσε ένα πολύ «καυτό» όνομα στην παγκόσμια pop κοινότητα. Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν και η καλύτερη καθώς χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια για την επόμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία πέρασε απαρατήρητη. Ο λόγος για την Dido, που φέτος πραγματοποιεί το δισκογραφικό της comeback με τον τέταρτο δίσκο της.
Κατά πόσο μπορεί κάποιος να στοιχηματίζει στην Dido; Δε γνωρίζω αλλά η Αγγλίδα ερμηνεύτρια με το προηγούμενο πόνημά της δεν δείχνει πως μπορεί να γυρίσει στις παλιές καλές εποχές, όπου κυκλοφορούσε ραδιοφωνικά pop hitακια. Παρόλο αυτά, η συχνότητα με την οποία η Dido επανέρχεται στην δισκογραφία δεν είναι μεγάλη και αυτό κάνει την κυκλοφορία πιο «ενδιαφέρουσα». Τα δύο πρώτα singles που έχουν βγει ήδη κάνουν την αρχή για τον δίσκο, με το πρώτο “No Freedom” να μην σου λέει και πολλά ενώ αντιθέτως το “Let Us Move On” διαθέτει το κατιτίς του που θα σε τραβήξει (ίσως να είναι και το hip hop στοιχείο που περιλαμβάνει). Επόμενη στάση που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι το “Blackbird” με το χαμηλό πλην όμως γρήγορο beat του που προς το τέλος ξεσπάει σε ολοένα και πιο γρήγορο.
Στη συνέχεια, η πολύ γλυκιά φωνή της Dido σε συνδυασμό με την μοναχική παρουσία του πιάνου συνθέτουν το “Sitting on the Roof of the World” ενώ αργότερα ξαναμπαίνει το beat στα τραγούδια. Το “End of Night” ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με τον ελαφρύ χορευτικό ρυθμό όπως και το “Loveless Heart”. Με το ίδιο ύφος κινούνται και τα επόμενα κομμάτια με μοναδική διαφορά το “Sex Tonight” με τα πνευστά να δίνουν μια groovy διάθεση. Το “Girl Who Got Away” είναι σίγουρα καλύτερο από τον προηγούμενο δίσκο και αυτό είναι ένα σημάδι πως η Dido μπορεί να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, δεν είναι αρκετό για να επιστρέψουμε σε εποχές του “Life for Rent”, εκεί όπου η Βρετανίδα έβγαζε εξαιρετικά τραγούδια.

Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

David Bowie – The Next Day

Ορισμένες φορές τα λόγια είναι περιττά για κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική και για καλλιτέχνες των οποίων το όνομα είναι με χρυσά γράμματα στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη και πάρα πολλοί μεταγενέστεροι καλλιτέχνες οφείλουν πολλά σε αυτούς. Έτσι, τα πολλά λόγια είναι φτώχια για τον David Bowie, ο οποίος εδώ και πέντε δεκαετίες σχεδόν προσφέρει όχι μόνο απίστευτες συνθέσεις αλλά δίσκους που μένουν αναλείωτοι στον χρόνο. Ο Άγγλος καλλιτέχνης είχε εξαφανιστεί από το 2003 και το “Reality” και από τότε δεν είχε δώσει μουσικά σημάδια ζωής. Επειδή, όμως, πιθανότατα υπάρχει θεός της μουσικής, έβαλε το χεράκι του και ο μέγιστος Bowie επιστρέφει φέτος με το 24ο πόνημα και για το οποίο δεν είχε κινήσει καμία υποψία. Ένα πρωϊνό αποφασίζει με μια λιτή ανακοίνωση να δημοσιοποιήσει την ολοκαίνουρια δισκογραφική του δουλειά, η οποία τιτλοφορείται “The Next Day”.
Ο δίσκος καταφέρνει με την πρώτη κιόλας ακρόαση να σε εντυπωσιάσει, να σε ενθουσιάσει και με λίγα λόγια να ευγνωμονείς για την επιστροφή του David Bowie. Δεν χάνει σε καμία στιγμή τον δυναμισμό του ενώ κάθε τραγούδι ξεχωριστά καρφώνεται αυτομάτως στο μυαλό σου. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον χορό των τραγουδιών σε βάζει αμέσως στο παιχνίδι με τον γρήγορο ρυθμό του για να συνεχίσουμε με την απίστευτη σύνθεση που ονομάζεται “Dirty Boys”, έχοντας το σαξόφωνο που μας γυρνάει σε παλαιότερες, όμορφες εποχές. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single, “The Stars (Are Out Tonight)”, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο και αυτό, το τρελό και χορευτικό τέμπο. Αξίζει να σημειωθεί πως το video clip του συγκεκριμένου κομματιού είναι από τα ομορφότερα που έχουν βγει και με πρωταγωνίστρια την τρομερή Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin, Moonrise Kingdom). Το “Love is Lost” δίνει ένα πιο ηλεκτρικό τόνο με το ρεφρέν να σου μένει απευθείας ενώ το αμέσως επόμενο “Where Are We Now?”, που ήταν το πρώτο δείγμα από το άλμπουμ, δεν εντυπωσιάζει και πολύ. Αντιθέτως με το “Valentine’s Day” που δίνει μια ακόμη εθιστική, χορευτική διάθεση.
Ο David Bowie σε καθηλώνει με το καινούριο του δίσκο, από τον οποίο ρουφάς κάθε μελωδία του μη καταλαβαίνοντας πως η ώρα περνάει τόσο γρήγορα και φτάνεις προς το τέλος. Δεν γίνεται να μην τον προσκυνήσεις όταν ακούς κομμάτια όπως το “If You Can See Me” και τα κιθαριστικά riffακια που έχουν ξεπηδήσει από μια παλιά εποχή και έχουν προσαρμοστεί με απίστευτη άνεση στο σήμερα. Συνεχίζοντας προς τα τελευταία τραγούδια του δίσκου η rock ‘n’ roll δυναμική δεν χάνεται λεπτό με το “(You Will) Set the World on Fire” να αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα σημεία του δίσκου και να παλεύεις να συνειδητοποιήσεις πως αυτό που ακούς είναι ηχογραφημένο εν έτει 2012. Το “Heat” που κλείνει το άλμπουμ δείχνει χωρίς κανένα δισταγμό το δρόμο για την δεύτερη ακρόασή του, η οποία αποδεικνύεται ακόμα πιο κολλητική (για την τρίτη μην μιλήσουμε, ερωτεύεσαι).

Να πούμε ότι το είχαμε δεδομένο πως ο David Bowie θα κυκλοφορούσε κάτι το εξαιρετικό; Πρέπει να είσαι πολύ δύσπιστος για να μην είσαι σίγουρος εξ αρχής. Ο 66χρονος καλλιτέχνης όμως δεν ηχογράφησε απλώς κάτι όμορφο. Το “The Next Day” είναι ένας αριστουργηματικός δίσκος που σε γυρνάει στα 70’s ενώ από την αρχή μέχρι το τέλος σε γυρνάει σαν διαολεμένη σβούρα και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις απίστευτες, πραγματικά rock μελωδίες. Εκείνοι που μεγάλωσαν με τον Bowie ενώνονται με τους πιο πιτσιρικάδες και αμφότεροι πρέπει να είναι πλήρως ενθουσιασμένοι με την επιτυχημένη δισκογραφική επιστροφή του. Διανύουμε τον τρίτο μήνα του 2013 και ήδη γνωρίζουμε πως το “The Next Day” θα φιγουράρει στις υψηλές θέσεις με τους καλύτερους δίσκους στο τέλος της χρονιάς.

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013

The Paperboy

Ο Ward είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα Miami Times και αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση ενός καταδικασμένου σε θάνατο φυλακισμένου, ο οποίος κατηγορείται πως δολοφόνησε τον πρόεδρο της γενέτειρας του δημοσιογράφου. Έτσι, ο Ward επιστρέφει στην μικρή πόλη της Φλόριντα για να λύσει το κουβάρι της υπόθεσης. Σε αυτή την δουλειά μπαίνει και ο μικρός του αδερφός, Jack, που ζει στην επαρχιακή πόλη αλλά μπλέκει και η Charlotte, η οποία διατηρούσε επαφές με τον φυλακισμένο μέσω αλληλογραφίας. Κάπου εκεί οι σχέσεις μεταξύ των τριών θα μπλεχτούν και ανάμεσα στα μυστικά που κρύβει ο ένοχος σε θάνατο, θα αναδυθούν και τα μυστικά των τριών.
Ο Lee Daniels μετά το οσκαρικό και πολύ δυνατό “Precious” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη με την διασκευή του μυθιστορήματος “The Paperboy” του Pete Dexter όπου κυκλοφόρησε το 1995, κερδίζοντας αρκετά βραβεία. Ωστόσο, η ταινία κάπου το χάνει το πράγμα. Ένα συνοθύλευμα κιτς και σεξουαλικών χαρακτήρων κάνει παρέλαση από την οθόνη, την στιγμή που η υπόθεση για τον φυλακισμένο και η προσπάθεια αθώωσής του έχει πάει περίπατο. Ενώ περιμένεις μια τροπή στην όλη υπόθεση με το απαραίτητο σασπένς, παρακολουθείς τις επιφανειακές διαπροσωπικές σχέσεις ενός επαγγελματία δημοσιογράφου, ενός γόη και μιας πουτάνας.
Από την άλλη, δεν μπορείς να προσάψεις κάτι στην Nicole Kidman, η οποία εκτελεί τον χαρακτήρα της πόρνης με τρόπο γλαφυρό και ταυτοχρόνως δίνει μια «αγαπισιάρικη» εικόνα στο πρόσωπό της. Ο Matthew McConaughey (Bernie) στα γνωστά του επίπεδα χωρίς να εντυπωσιάζει ενώ ο μικρός Zac Efron φαίνεται να μεταμορφώνεται σε χολιγουντιανό είδωλο (περισσότερο για το καλοδιατηρημένο σώμα του). Επομένως, την παρτίδα σώζει η – κι όμως – πολύ καλή Kidman και φυσικά ο John Cusack (The Raven) στον ρόλο του φυλακισμένου, η παρουσία του οποίου πάντα προσδίδει ένα κύρος στην ταινία.
Αν θες να δεις μια Kidman να σκίζει το καλσόν της και να παίζει το αιδοίο της, τότε μην χάσεις. Αν, από την άλλη, περιμένεις μια καλογυρισμένη ταινία με συνεχείς τροπές στο θέμα του κατηγορουμένου, έχεις χάσει. Το “Paperboy” δεν σου δίνει αυτό που περιμένεις στην ουσία και αναλώνεται σε κιτς καταστάσεις χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα.

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Biffy Clyro – Opposites

Πέρσυ έκλεισαν μια δεκαετία στην δισκογραφία γεμάτη αρκετούς και πολύ καλούς δίσκους. Έβγαζαν άλμπουμ σχεδόν κάθε χρόνο και έπρεπε να έρθει το τέταρτο άλμπουμ για να τους κάνει ευρέως γνωστούς. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Biffy Clyro ό,τι κυκλοφορούν το κάνουν αυτόματα πλατινένιο στην Μεγάλη Βρετανία ενώ καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στις σχετικές λίστες των charts πολλών χωρών. Φέτος επιστρέφουν με το έκτο τους πόνημα με τον τίτλο “Opposites” και το οποίο έχει αποσπάσει ήδη από τον πρώτο μήνα της κυκλοφορίας του διθυραμβικές κριτικές ενώ έγινε αμέσως «χρυσό» στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι Σκωτσέζοι κυκλοφορούν συνολικά 22 τραγούδια αποδεικνύοντας πως διαθέτουν αστείρευτη έμπνευση. Φυσικά, αυτό φαίνεται και όταν ακούσεις τις συνθέσεις τους αφού δεν πρόκειται για κάτι πρόχειρο. Όπως και στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, τα κομμάτια που ακούμε είναι εμπορικά έχοντας αυτή την μορφή του hit τραγουδιού για να παίζει στο ραδιοφώνο. Όλοι τους οι δίσκοι στην ουσία θεωρούνται εμπορικοί χωρίς φυσικά αυτό να μειώνει το τελικό μουσικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι Biffy Clyro πατούν σε σίγουρα μονοπάτια. Σε δρόμους που γνωρίζουν ήδη πολύ καλά από τα προηγούμενα χρόνια και δείχνουν να μην θέλουν να ξεφύγουν από τα συνηθισμένα επίπεδά τους.
Τα παραπάνω τα συνειδητοποιείς μετά την ακρόαση του δίσκου και έχεις σημαδέψει 2-3 τραγούδια, τα οποία είναι επιτυχίες, ακούγονται στα ραδιόφωνα και είναι πορωτικά. Όμως το διπλό άλμπουμ έτσι πάει στράφι και τα 22 κομμάτια, αν και πολλά, δεν είναι ικανά να γεμίσουν το κενό. Όχι πως η μουσική της βρετανικής μπάντας είναι άσχημη αλλά μετά από πέντε δίσκους περιμένεις πως κάποια στιγμή θα γίνει το ξέσπασμα εκτός ορίων. Ότι θα γίνει ένας παραπάνω πειραματισμός, θα ακούσεις κάτι διαφορετικό. Το “Opposites” αν ήταν ένα άλμπουμ μόνο, τότε θα μιλούσαμε ίσως για κάτι αριστουργηματικό. Τώρα μιλάμε για έναν αρκετά καλό δίσκο που μένει όμως στις σίγουρες – πλην επιτυχημένες – συνταγές των Biffy Clyro.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More