Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 13 Απριλίου 2013

Black Rebel Motorcycle Club – Specter At The Feast

Καινούρια κυκλοφορία από τους Black Rebel Motorcycle Club θεωρείται πάντα σημαντικό / ευχάριστο μουσικό γεγονός. Το συγκρότημα από το Σαν Φρανσίσκο είχε ξεκινήσει πολύ δυναμικά στις αρχές των 00’s με το ομώνυμο άλμπουμ τους να σκαρφαλώνει στις πρώτες θέσεις των charts πολλών χωρών. Έκτοτε, ακολούθησαν άλλοι δύο δίσκοι μέχρι το 2005 που κρατούσαν την μπάντα ψηλά. Όμως, η επιστροφή τους το 2007 δεν ήταν καλή με το τότε πόνημά τους να είναι αδιάφορο ενώ μέχρι και σήμερα τα άλλα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν δεν εντυπωσίασαν. Φέτος, οι Black Rebel Motorcycle Club επιστρέφουν με τον έβδομο δίσκο τους, ο οποίος τιτλοφορείται “Specter At The Feast”.
Μεγάλη αλλαγή στην ζωή της μπάντας προκάλεσε ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του frontman, Robert Levon Been, ο οποίος εργαζόταν ως μηχανικός ήχου και στην ουσία ήταν το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος. Μετά από το τραγικό συμβάν, οι Black Rebel Motorcycle Club μπήκαν στο ψυγείο ενώ το μουσικό μέλλον τους ήταν αμφίβολο. Ωστόσο, η έμπνευση και η δημιουργία δεν έφυγαν από το καλιφορνέζικο τρίο, το οποίο επέστρεψε φέτος με 12 ολοκαίνουρια τραγούδια. Τραγούδια που βγάζουν συναίσθημα (ίσως αυτό οφείλεται στο παραπάνω συμβάν) παραπάνω από ότι μας έχει συνηθίσει η μπάντα, αφήνοντας κάπως στην άκρη το rock ‘n’ roll που ίσως να περιμένεις να ακούσεις. Βέβαια, υπάρχει η τριάδα των “Hate The Taste”, “Rival” και “Teenage Disease” στα μέσα του δίσκου που σου φέρνει τους παλιούς καλούς BRMC στο μυαλό αλλά και το προτελευταίο “Sell It”.
Από και και πέρα με εξαίρεση το “Let The Day Begin”, το άλμπουμ κινείτα σε ρηχά νερά. Και τα παραπάνω κομμάτια που δίνουν μια μεγαλύτερη δυναμική δεν φαίνονται ικανά να σε εντυπωσιάσουν. Είναι σα να μην έχει αλλάξει κάτι για την αμερικανική μπάντα και αντί να προχωρούν μπροστά, κάνουν βήματα προς τα πίσω. Ο δίσκος περιέχει κάποια σημεία που πορώνουν αλλά μέχρι εκεί και αυτή η αλλαγή ρότας που κάνουν δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύ καλή. Οι Black Rebel Motorcycle Club όσο και να προσπαθούν δεν πατάνε τέρμα τα γκάζια όπως πριν μια δεκαετία όπου μας εντυπωσίαζαν με την δεμένη και κολλητική μουσική τους.

Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

The Place Beyond The Pines

Ο Luke είναι ένας περιθωριακός, μοτοσικλετιστής κασκαντέρ που βγάζει τα προς το ζην σε τσίρκο που γυρίζει σε πολλές πόλεις. Σε μια στάση συναντάει την Romina, ερωτεύονται αλλά επειδή εκείνος πρέπει να ακολουθήσει τον θίασο, φεύγει μακριά της. Μετά από ένα χρόνο επιστρέφει βλέποντάς την μαζί με ένα μωρό, το δικό του μωρό που το μεγαλώνει ένας άλλος άντρας. Έτσι, αποφασίζει να μείνει στην πόλη προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο παιδί του. Ωστόσο, οι κινήσεις του για να αποφέρει χρήματα θα είναι καταστροφικές για τον ίδιο, το γιο του, την μητέρα του παιδιού του αλλά και τον αστυνομικό που ενεπλάκη στην υπόθεση “Luke”.
Έφτασε ο καιρός για την πολυαναμενόμενη, νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Ryan Gosling (Drive) να κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες. Ο Derek Cianfrance, σκηνοθέτης του καταπληκτικού “Blue Valentine” επιστρέφει ξανά με τον Gosling με σκοπό να δραματοποιήσει την ήδη δραματική πραγματικότητα. Παρουσιάζει λεπτομερώς το γκρέμισμα των προσπαθειών ενός πατέρα, ο οποίος «τρέχει» για να σώσει τα λάθη του παρελθόντος και που θέλει να δώσει τα πάντα στο παιδί του. Ο σκηνοθέτης δίνει εκπληκτικά όλα εκείνα τα στοιχεία του δράματος που χρειάζονται και να σε κάνει να κολλήσεις από την πρώτη στιγμή.
Πράγματι, κολλάς από τις πρώτες σκηνές της ταινίας που δείχνουν τον Luke να αμφιταλαντεύεται στην περιθωριακή και την ευαίσθητη πλευρά της ζωής του. Όμως, έρχεται το τέλος. Ένα πρόωρο και ξαφνικό τέλος ενώ η ταινία αλλάζει άρδην ρότα και ξεπηδάει σε άλλο σενάριο που προφανώς συνδέεται με τα όσα παρακολουθούσες. Στην συνέχεια, έρχεται και άλλο πρόωρο τέλος με αποτέλεσμα να μπαίνεις και σε ένα τρίτο σενάριο. Ναι, το “The Place Beyond The Pines” θα μπορούσε να αποτελείται από τρεις ιστορίες. Το άσχημο δεν είναι η αλλαγή των πλοκών αλλά το «ξαφνικό» με το οποίο πραγματοποιούνται οι δύο αλλαγές και έτσι, χάνεται αρκετό ενδιαφέρον.
Μερίδιο της παρτίδας σώζεται από την αρκετά καλή σκηνοθεσία και το τρανταχτό cast των ηθοποιών. Ryan Gosling (Drive), Bradley Cooper (Silver Linings Playbook) και Eva Mendes (Holy Motors) δεν τα λες μικρά ονόματα. Ο πρώτος όσο πάει γίνεται και καλύτερος (σίγουρα μια μερίδα του θηλυκού γένους πηγαίνει και για τους κοιλιακούς του), ο δεύτερος βρίσκεται στα ήδη υψηλά επίπεδα που έχει θέσει από μόνος του ενώ η κοπέλα της παρέας ανταποκρίνεται και με το παραπάνω – κι όμως ναι! – στο ρόλο της.
Η αλήθεια είναι πως μετά τα μέσα της ταινίας ίσως να πέσει ένα χασμουρητό. Από την άλλη μπορεί να σε τραβήξει οι τρεις ιστορίες που τελικώς γίνεται ένα φιλμ. Ο Derek Cianfrance για μια ακόμη φορά παρουσιάζει ένα δράμα συνδυάζοντας το αληθινό με το ψεύτικο στοιχείο και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορείς μιλήσεις για αποτυχία.

Πέμπτη 11 Απριλίου 2013

Κατερίνα Μακαβού – Άλλη Μια Ώρα

Βέρα θεσσαλονικιά ασχολιόταν από πολύ μικρή με την μουσική και την στιχουργική ενώ αργότερα βρέθηκαν εξαιρετικοί μουσικοί στον δρόμο της, πράγμα που την βοήθησε πάρα πολύ. Μάλαμας (Πέρασμα), Σαββόπουλος, Παπακωνσταντίνου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Παυλίδης (Αυτό το Πλοίο που όλο Φτάνει) είναι μερικά από τα σημαντικά ονόματα που την πήγαν παρά πέρα. Τώρα η Κατερίνα Μακαβού αρχίζει να χτίζει το όνομά της στην εγχώρια μουσική σκηνή καθώς πραγματοποιεί πλέον και τις δικές της συναυλίες. Μετά το ντεμπούτο της, «Μικρά Μυστικά», επιστρέφει φέτος με μια δική της παραγωγή με τον τίτλο «Άλλη Μια Ώρα».
Ο δίσκος περιλαμβάνει εννιά τραγούδια, τα οποία ακολουθούν μια ρετρό αισθητική. Στίχοι, μουσική προέρχονται από τα μουσικά μυαλά της ίδιας της Μακαβού, του Θανάση Dzingovic, του Κίμωνα Χαραλάμπους και του Οδυσσέα Ιωάννου. Επίσης, αξίζει να (ξανα)σημειωθεί πως η παραγωγή είναι εξ ολοκλήρου της νεαρής τραγουδοποιού. Με την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ σε συνεπαίρνει η ταξιδιάρικη φωνή της Κατερίνας και οι πολύ γλυκοί στίχοι. Ο μελαγχολικός ήχος κατευνάζει τις εσωτερικές σου διαταραχές ενώ η θεσσαλονικιά καλλιτέχνις φαντάζει ως μια σύγχρονη Αρλέτα. Τα κομμάτια του δίσκου είναι δεμένα μεταξύ τους και έτσι το άκουσμα από το πρώτο ως το ένατο τραγούδι ρέει τόσο φυσιολογικά και όμορφα.
Το «Άλλη Μια Ώρα» χαρακτηρίζεται από απλότητα (όχι απλοϊκότητα) ενώ τραγούδια, όπως τα «Άλλη Μια Ώρα», «Πόσα Παράπονα» και «Ο Τρελός», «πιέζουν» για πολλαπλές ακροάσεις. Με τον πρώτο της δίσκο, η Κατερινά Μακαβού ενθουσιάσε. Με τον δεύτερο ανεβαίνει αρκετά σκαλοπάτια και ανεβάζει τον πήχη για το μέλλον. Αν συνεχίσει – προσγειωμένα – να συνθέτει κομμάτια ακολουθώντας την δική της χαρακτηριστική έμπνευση τότε είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε αργότερα κάτι ακόμα καλύτερο. Προς το παρόν, απολαμβάνουμε τις ρετρό μελωδίες της από την σύγχρονη σκοπιά της.

Τετάρτη 10 Απριλίου 2013

Ο λαός της Χιλής του 1988 βρίσκεται απέναντι σε μια κρίσιμη απόφαση για την συνέχεια της χώρας. Θα κληθεί να ψηφίσει μονολεκτικά με ένα «ΝΑΙ» ή ένα «ΟΧΙ». Ναι, αν θέλει να συνεχιστεί η δικτατορία του Pinochet, ο οποίος αρχίζει και δέχεται μεγάλη πίεση από τους Χιλιανούς και όχι, αν θέλει να πραγματοποιηθούν δίκαιες εκλογές και τελικά να πέσει το καθεστώς της δικτατορίας μετά από 20 χρόνια. Ο Rene Saavedra είναι ένας διαφημιστής που θα επιλεγεί για να στήσει την καμπάνια του «ΟΧΙ» και μέσω εκείνης να προσπαθήσει να πείσει τον λαό να γυρίσει σελίδα στην ιστορία της Χιλής. Ωστόσο, αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο καθώς τα καθεστωτικά όργανα παρακολουθούν τις προσπάθειές του φτάνοντας σε σημείο να ανησυχεί ακόμα και για την ζωή της οικογένειάς του.
Το «Νο» αποτέλεσε την φετινή επιλογή της Χιλής για τα Όσκαρ και δικαιώθηκε, μιας και η ταινία μπήκε στην τελική πεντάδα των υποψηφιοτητων για το καλύτερο ξενόγλωσσο φιλμ. Ο Pablo Larrain, όπως στην προηγούμενη ταινία του “Post Mortem”, καταπιάνεται και εδώ με την δικτατορία του Penochet που κράτησε πολλά χρόνια στην Χιλή. Βάζοντας αυθεντικά πλάνα από τα γεγονότα της τότε εποχής, ο σκηνοθέτης μας βάζει γρήγορα στο κλίμα της παλιάς Χιλής. Αυτό το κάνει με αριστουργηματικό τρόπο και με την χρησιμοποίηση μιας παλιάς Sony κάμερας που πρωτοβγήκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 θέλοντας να μας γυρίσει αρκετά χρόνια πριν.
Η ταινία είναι πολύ όμορφα σκηνοθετημένη ενώ, εκτός του ότι κάνει ακόμα πιο γνωστή την ιστορία της Χιλής στον παγκόσμιο χάρτη, καταφέρνει ταυτόχρονα να σε κρατήσει. Αρκετές φορές διατηρεί εξαιρετικά το σπασπενς διαφοροποιώντας το φιλμ από ένα κοινότυπο ντοκιμαντέρ. Επίσης, ο Gael Garcia Bernal στο ρόλο του οργανωτή της καμπάνιας είναι πολύ καλός χωρίς πολλές φανφάρες στο παίξιμό του και με αρκετό συναισθηματισμό. Αξίζει να σημειωθεί πως η μουσική επένδυση της ταινίας προφανώς ανήκει σε μια παλαιότερη εποχή αλλά ο Larrain γνωρίζει καλά την τέχνη και παρουσιάζει τις ιδέες του τότε συρμού στο σήμερα χωρίς να γίνεται αντιαισθητικός.
Το «Νο» κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του φεστιβάλ Καννών αλλά και το βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικοποιημένος για να το δεις. Το 2ωρο κυλάει όμορφα και δύσκολα βγάζεις το «Νο» εκτός της λίστας με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Τρίτη 9 Απριλίου 2013

The Men – New Moon

Το όνομά τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το απίστευτο / τρομερό / εξαιρετικό / πορωτικό “Leave Home” που είχαν κυκλοφορήσει το 2011. Όχι μόνο συζητιέται το συγκρότημα για τον συγκεκριμένο δίσκο αλλά ακόμα ακούγονται φανατικά όλα τα κομμάτια του. Τότε οι The Men μας είχαν γυρίσει στα 90’s, τις «βρώμικες» κιθάρες και την όλη ένταση που επικρατούσε εκείνη την περίοδο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά επιστρέφουν με το “Open Your Heart”, με το οποίο έβαλαν την βάση για μια μεγαλύτερη χρονοκάψουλα καθώς με αυτό το πόνημα μας γύρισαν ακόμα πιο παλιά, αφήνοντας κάπως τα παραμορφωνμένα ηλεκτρικά στοιχεία. Για να έρθουν φέτος ξανά και να χωθούν για τα καλά στην δεκαετία του ’70 και να «ηρεμήσουν» για τα καλά τα μουσικά όργανά τους.
Τρόπος του λέγειν να «ηρεμήσουν» τα μουσικά όργανα, μιας και οι Men ούτε τώρα τα αφήνουν σε ησυχία. Το ολόφρεσκο “New Moon”, λοιπόν, κατέφθασε με σκοπό η μπάντα από τη Νέα Υόρκη να μας τρελάνει για μια ακόμη φορά. Τα πρώτα σχόλια για τον δίσκο είναι είτε διθυραμβικά είτε απαξιωτικά. Και αυτό, διότι από την μία τα τραγούδια του άλμπουμ παραπέμπουν – με εξαιρετικό τρόπο κατ’ εμέ – σε μια πολύ αγαπημένη μουσική περίοδο. Από την άλλη, όμως, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του “Leave Home” (και άρα της δεκαετίας του ’90) δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δεχθούν αυτή την μικρή αλλαγή ρότας που πραγματοποιούν οι Men. Μια αλλαγή που έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή στις ρίζες του punk, δηλαδή ενός punk σε αποχρώσεις country και folk.

Ο δίσκος αποτελείται από 12 τραγούδια και χωρίζεται σε 6 και 6. Το πρώτο μισό αναφέρεται στην αλλαγή που πραγματοποιεί το συγκρότημα ενώ στο δεύτερο μισό πατάει λυσασμένα το γκάζι της garage μουσικής. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι τα πρώτα κομμάτια δεν διαθέτουν δυναμισμό. Το “Half Angel Half Light” ροκάρει με την μελωδικότητά του. Το ίδιο πράττουν και τα επόμενα “The Seeds” και “I Saw Her Face”. Και φτάνουμε στο “The Brass” με το οποίο μπαίνουμε στα γνώριμα μονοπάτια των Men. Πολύ γρήγορο τέμπο, παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς που όσο και να τα κυνηγάς δεν πρόκειται να τα φτάσεις. Με ένα διάλειμμα στο “Bird Song”, το οποίο κατευνάζει τους τόνους καπως, τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια αραδιάζουν με μιας τον σκληρό ήχο της garage μουσικής. Το “New Moon” που παρουσίαζει δύο πρόσωπα δικαιώνει τελικά όλους τους οπαδούς των Men. Έχει την όμορφη rock των 60’s και 70’s, ταυτόχρονα όμως έχει και τον γρήγορο punk / garage ήχο που λατρέψαμε από τη Νεοϋρκεζικη μπάντα. Όσο και να το θέλεις, δεν αρκείσαι σε λίγες ακροάσεις του δίσκου.

Σάββατο 6 Απριλίου 2013

Parov Stelar – The Invisible Girl

Ένας από τους πιο γνωστούς στο είδος της ηλεκτρονικής swing είναι ο Parov Stelar. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τραγούδια – σταθμούς στο συγκεκριμένο είδος μουσικής που ενδείκνυνται για ατέλειωτους χορούς. Ο Αυστριακός καλλιτέχνης αποδεικνύει πως αποτελεί αστείρευτη μηχανή έμπνευσης αφού επιστρέφει μόλις ένα χρόνο μετά το εκπληκτικό και φοβερό “The Princess”, με το οποίο κατέλαβε επάξια μία από τις κορυφαίες θέσεις δημιουργών της electroswing. Φέτος, λοιπόν, δεν εμφανίζεται μόνος του αλλά μαζί με δύο συνεργάτες του, τον Jerry di Monza και τον Max Sax, και οι τρεις τους αποτελούν το σχήμα Parov Stelar Trio.
Τα καινούρια τραγούδια των Parov Stelar Trio κυκλοφορούν υπό τον τίτλο “The Invisible Girl” και φυσικά μιλάμε για κομμάτια ξεχειλισμένα από δυναμικές swing μελωδίες που μοναδικό στόχο έχουν να σε ξεσηκώσουν. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι πως, σύμφωνα με τα λεγόμενα των τριών μουσικών, τα ορχηστρικά κομμάτια του δίσκου ηχογραφήθηκαν μόλις σε μια εβδομάδα και αυτό διότι εμπνεύστηκαν από τις διάφορες περιοδείες που πραγματοποίησαν τον προηγούμενο χρόνο και έτσι, θέλησαν να προσδώσουν στα τραγούδια το κλίμα του κοινού που υπήρχε στις συναυλίες. Στο “The Invisible Girl” ακούμε έναν καθαρά χορευτικό ήχο καθώς ο Stelar μας είχε συνηθίσε σε προηγούμενες δισκογραφικές του δουλειές να αφήνει το όλο μουσικό θέμα κάπως μετέωρο. Δηλαδή ηχογραφούσε γρήγορους ρυθμούς αλλά ηχογραφούσε και πιο «μελαγχολικά» τραγούδια.
Στον φετινό δίσκο όλα τα κομμάτια είναι ρυθμικά και με πολύ χορευτικό τέμπο. Με αυτο το τρόπο γίνονται πιο «εξωστρεφή» και ευκόλως αποδεκτά από ένα αυτί που δεν έχει μυηθεί σε swing νότες. Το άλμπουμ σε ολόκληρη τη διάρκειά του ανεβάζει την διάθεσή σου. Από τα πολύ καλά, εναρκτήρια “La Calatrava” και “The Invisible Girl” μέχρι το φουλ beatατο “The Fireface” και το jazzy “At The Flamingo Bar” ο δίσκος κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδα που ακούμε κάθε φορά τον Parov Stelar, δηλαδή πολύ υψηλά. Το “The Invsible Girl” αποδεικνύει ότι για άλλη μια φορά – αυτή τη φορά με την βοήθεια άλλων δύο μουσικών – ο Parov Stelar διεκδικεί επάξια το θρόνο της electroswing. Το περσινό "The Princess" ακούγεται ακόμα φανατικά.

Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Jimi Hendrix – People, Hell & Angels

70 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση ενός από τους καλύτερους κιθαρίστες της ροκ ιστορίας. Τι να πρωτοπεί κάποιος για τον Jimi Hendrix. Αποτελεί το έναυσμα για την blues rock και πρωτοστάτη γενικότερα της rock επιρροής ενώ μέχρι και σήμερα τα κιθαριστικά riffακια του ενθουσιάζουν. Εξάλλου, είναι εντυπωσιακό πως έχουν κυκλοφορήσει, μετά το θάνατό του, δέκα δίσκοι ενώ ο ίδιος είχε προλάβει να ηχογραφήσει μόλις τρεις. Φέτος, λοιπόν, και με αφορμή την 70η επέτειο από την γέννηση του θρύλου της rock, κυκλοφορούν ολοκαίνουρια τραγούδια από τον Jimi Hendrix, τα οποία δεν ακούστηκαν ποτέ. Πρόκειται για ηχογραφήσεις που έγιναν την περίοδο 1968-1969 και αποτελούσαν την συνέχεια του “Electric Ladyland”.
Ήδη ήταν γνωστό ότι ο Hendrix είχε αρχίσει να ασχολείται με νέους ήχους και πειραματιζόταν πάνω σε αυτούς. Έτσι, σχηματίστηκε το “People, Hell & Angels” από το οποίο – εκτός δύο κομματιών – όλα τα τραγούδια είναι ενορχηστρωμένα από τον ίδιο τον Jimi Hendrix. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος αποτελείται από τον κλασικό, κιθαριστικό ήχο με τα σολαρίσματα να σε πορώνουν, σολαρίσματα που είναι αξιοζήλευτα και τώρα ενώ σκέφτεσαι, αν συνέχιζε ο Hendrix να βρίσκεται ανάμεσά μας, τί περισσότερο θα μπορούσε να είχε ηχογραφήσει. Το καινούριο που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο άλμπουμ, που κυκλοφορεί τόσες δεκαετίες αργότερα, είναι η εμφάνιση που πραγματοποιούν τα πνευστά και γενικότερα η «μπλουζιά» που δεν υπήρχε στις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του «Θεού της κιθάρας». Σε αυτό, φυσικά, υπεύθυνοι είναι οι Billy Cox και Buddy Miles οι οποίοι έβαλαν το χεράκι τους για να βγει ένα πιο blues αποτέλεσμα.
Το “People, Hell & Angels” σε γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που ο Hendrix μάθαινε στον υπόλοιπο κόσμο τι εστί ηλεκτρική κιθάρα. Ο δίσκος κυμαίνεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα με τραγούδια που θα ξαναβάλεις να ακούσεις αλλά και θα σε κάνει να ψάξεις περαιτέρω την δισκογραφία του Hendrix. Αν δεν είσαι συνηθισμένος στα συνεχή κιθαριστικά σολαρίσματα, τότε ο Jimi Hendrix δεν είναι για σένα διότι θα σε κουράσει η ηλεκτρική κιθάρα που παίρνει φωτιά ασταμάτητα.

Τετάρτη 3 Απριλίου 2013

Populaire

Η Rose ζει σε ένα μικρό χωριό της Νορμανδίας, δουλεύει στο παντοπωλείο του πατέρα της ενώ λατρεύει την δακτυλογραφία. Παρόλο που ο πατέρας της την προορίζει για γυναίκα ενός πλούσιου συγχωριανού της, εκείνη παίρνει την απόφαση να ταξιδέψει στο Lisieux και να δώσει συνέντευξη για μια δουλειά γραμματέας. Ο ασφαλιστής, Louis, τη στιγμή που είναι έτοιμος να κλείσει την πόρτα στη νεαρή, εντυπωσιάζεται από την ταχύτητα που δακτυλογραφεί. Έτσι, θα της προσφέρει την θέση της γραμματέας αλλά με έναν όρο. Να δεχτεί να λάβει μέρος σε διαγωνισμό δακτυλογράφησης. Έκτοτε, Louis και Rose θα έρθουν πιο κοντά, με τον πρώτο να οραματίζεται στο πρόσωπο της δεύτερης τη νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια στην δακτυλογραφία.
Το “Populaire” είναι αυτό ακριβώς που ονομάζουμε «γαλλικός κινηματογράφος». Μια κομεντί με τα στοιχεία του χιούμορ και του ρομαντισμού να βρίσκονται στα ύψη. Ο Regis Roinsard πραγματοποιεί την πρώτη του – μεγάλου μήκους – απόπειρα και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτικό. Υπάρχει η μερίδα ταινιόφιλων που θεωρούν πως όλες οι γαλλικές ρομαντικές κωμωδίες είναι βαρετές και αναμενόμενες. Όσον αφορά το δεύτερο δεν έχουν και άδικο. Όσον αφορά το πρώτο, όμως, δεν μπορούμε να πούμε πως όλες είναι βαρετές. Ναι, το “Populaire” έχει ένα αναμενόμενο σενάριο και εσύ έχεις 99% πιθανότητες να πετύχεις το τέλος και την ροή της πλοκής από πολύ νωρίς.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως η ταινία δεν βλέπεται. Αντιθέτως, διαθέτει τόσο έξυπνο χιούμορ ώστε να γελάσεις αρκετά κατά την διάρκειά της. Οι ξεκαρδιστικοί διάλογοι και οι ακόμα πιο αστείοι μορφασμοί των ηθοποιών σε κερδίζουν αμέσως. Romain Duris και Deborah Francois (Le Premier Jour du Reste de ta Vie) συνθέτουν εκπληκτικά το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Ο Γάλλος σκηνοθέτης μας γυρίζει στην δεκαετία του ’50, σε μια πολύ όμορφη εποχή, ενώ μας παρουσιάζει με ρετρό διάθεση τα συναισθήματα που γεννιούνται μεταξύ αφεντικού και υπαλλήλου. Επίσης, υπενθυμίζει το πόσο σημαντικό είναι ο άνθρωπος να βρίσκεται προσγειωμένος όταν από χαμηλά φτάσει στην κορυφή.
Το “Populaire” είναι γλυκιά, ρομαντική, αστεία ταινία. Αν δεν κολλήσεις στο θέμα του «αναμενόμενου σεναρίου», τότε οι 2 παρά κάτι ώρες θα κυλήσουν πολύ ευχάριστα και με φουλ ρετρό αισθητική. Αν, όμως, δεν αντέχεις τις «γαλλικούρες» τότε το φιλμ δεν ενδείκνυται για σένα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More