Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

The National – Trouble Will Find Me

Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.

Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.

Τετάρτη 15 Μαΐου 2013

Le Capital

Ο Marc Tourneuil ανεβαίνει στην προεδρία της Phenix, της μεγαλύτερης τράπεζας της Γαλλίας, μετά το καρδιακό ατύχημα που είχε ο πρηγούμενος πρόεδρος. Το διοικητικό συμβούλιο τον προορίζει για προσωρινό πρόεδρο και πως θα ακολουθεί τα λεγόμενα που εκείνο θα λέει. Ο Marc Tourneuil, όμως, έχει διαφορετική άποψη για την πορεία τόσο της τράπεζας όσο και της δικής του. Έτσι, διοικητικά στελέχη και πρόεδρος θα έρθουν σε συνεχή ρίξη με φόντο τον καπιταλισμό που διογκώνεται με αστραπιαία ταχύτητα.
 Η νέα ταινία του Κώστα Γαβρά έχει τον τίτλο “Le Capital” και μιλάει για το κεφάλαιο, τον καπιταλισμό και το παιχνίδι που στήνεται από τις τράπεζες. Παρακολουθούμε ένα νέο πρόεδρο να γυρίζει με το προσωπικό του τζετ όλη τη γη και να περνούν από τα χέρια του εκατομμύρια. Είναι σκληρός, με φιλοδοξίες, παίρνει αποφάσεις άδικες για τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις αλλά ταυτόχρονα αγωνίζεται, αναγνωρίζει το απεχθές παιχνίδι του καπιταλισμού. Ο Έλληνας σκηνοθέτης καταφέρνει να χτίσει έναν ήρωα που θα τον μισείς αλλά που θα είσαι και μαζί του. Και αυτό, διότι ο πρωταγωνιστής δεν δέχεται να τον υποβιβάζει το σύστημα των τραπεζών και μπαίνει στον ίδιο πόλεμο με τα ίδια όπλα και τον ίδιο χαρακτήρα με εκείνων που μισεί.
Το φιλμ, αν και βυθίζεται για τα καλά στον κόσμο των τραπεζικών, έχει την ικανότητα να σε κρατήσει μέχρι τέλους. Θέλεις να μάθεις που οδηγείται ο πρωταγωνιστής και ποιες αποφάσεις θα πάρει για την τράπεζα – κολοσσό αλλά και για τη ζωή του. Από κάποιο σημείο και μετά, η ταινία παίρνει τη μορφή του θρίλερ με την οικονομική έννοια. Ο Κώστας Γαβράς παρουσιάζει, για μια ακόμη φορά, μια ταινία δυνατή, που θα την δεις με ευχαρίστηση και φυσικά θα σε βάλει σε σκέψεις. Το “Le Capital” είναι πολύ επίκαιρο και μας δείχνει τον καπιταλισμό από τον κόσμο εκείνων που τον δημιουργούν.

Τρίτη 14 Μαΐου 2013

The Great Gatsby – Soundtrack

Μία από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της φετινής άνοιξης είναι το “The Great Gatsby”. Η αναμονή είναι μεγάλη καθώς από την οθόνη θα περάσουν πολύ μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως ο Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar), η Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go), ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) και άλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί. Η ταινία θα ανοίξει την αυλαία του 66ου Φεστιβάλ των Καννών και από κει θα ξεκινήσει τις πρεμιέρες στον υπόλοιπο κόσμο και στην Ελλάδα όπου θα βγει στις αίθουσες στις 16 Μαϊου. Εκτός, όμως, από το κινηματογραφικό ενδιαφέρον, η ταινία είναι ντυμένη και από ένα soundtrack με πολύ δυνατά ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος βάζοντας αυτομάτως μια υποψηφιότητα για το καλύτερο soundtrack της χρονιάς.

Το ενδιαφέρον γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο όταν διαβάζεις τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην μουσική επιμέλεια του «Υπέροχου Γκάτσμπι». Ξεκινάς με hip hop και rap και τον Jay-Z, έναν από τους γνωστότερους στο συγκεκριμένο είδος καλλιτέχνες, σε ένα ανεβαστικό κομμάτι με αλλεπάλληλα beats. Στη συνέχεια, συναντάμε μια ενδιαφέρουσα διασκευή του γνωστού τραγουδιού της Amy Winehouse, “Back to Black”, από την Beyonce και τον Andre 3000 ενώ αμέσως μετά έρχεται το πρώτο single από τον δίσκο, “Young & Beautiful”, ένα μελωδικό κομμάτι από την Lana del Rey (Born to Die, Paradise). Ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ είναι το “Love is Blindness” του Jack White (Blunderbuss) με την πολύ καλή ερμηνεία του. Μια ακόμη διασκευή έχουμε και στη συνέχεια με το pop τραγούδι “Crazy in Love” της Beyonce να ερμηνεύεται σε swing φόντα ενώ ο will.i.am των Black Eyed Peas εμφανίζεται και αυτός στο “Bang Bang” και στα γνωστά μουσικά μονοπάτια που τον έχουμε συνηθίσει. Επίσης, πολύ καλή στιγμή του δίσκου αποτελεί το "Over The Love" των Florence and the Machine (Ceremonials) με την εκπληκτική, για μια ακόμη φορά, ερμηνεία της Florence Welch. Σε γενικές γραμμές, ακούμε αρκετά διαφορετικά μουσικά στυλ με τον κυρίαρχο ρόλο να παίζει η τρομπέτα. Μάλλον πολύ δύσκολα να ανταγωνιστεί κάποιο άλλο soundtrack για το 2013 αφού οι καλλιτέχνες που παρελαύνουν από τον δίσκο είναι πραγματικά δυνατά ονόματα. Στο σύνολό του ίσως να σου φανεί βαρετό αλλά υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου τραβήξουν το ενδιαφέρον. Εν αναμονή, λοιπόν, και για την ταινία για την οποία οι προσδοκίες είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Gangster Squad

Στο Λος Άντζελες του 1949 βασιλεύει ο νόμος του Mickey Cohen, ενός μαφιόζου που ηγείται του μεγαλύτερου κυκλώματος ναρκωτικών και ιερόδουλων. Έχει με το μέρος του τις αστυνομικές αρχές και την πολιτεία και έτσι δεν μπορεί κάποιος να έρθει αντιμέτωπος με το σύστημα που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, ο John O’Mara, αστυφύλακας στο τμήμα του Λος Άντζελες, έχει βαλθεί να διαλύσει το συγκεκριμένο κύκλωμα και γι’ αυτό επιστρετεύει έξι ειδικά άτομα για μυστικές επιχειρήσεις. Έτσι, οι έξι στέκονται απέναντι στον κόσμο του Cohen με στόχο να «καθαρίσουν» την πόλη.
Το “Gangster Squad” δεν είναι μια διαφορετική ταινία. Γνωρίζεις πολύ καλά πριν την δεις πως θα παρακολουθήσεις πιστολίδι, ξύλο, μαφίες και σχετικά. Όμως, όλα αυτά χωρίς ένα καλογραμμένο σενάριο που να έχει μια καλή ροή. Ίσως να βαρεθείς μιας και η δράση που παλεύει τόσο πολύ ο σκηνοθέτης Ruben Fleischer να βάλει δεν είναι ικανή να σε κρατήσει. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών δεν έχουν και πολύ νόημα ενώ οι προσπάθειες που γίνονται από το μέρος των αστυνομικών είναι κάπως «πρόχειρες».
Έτσι, με το μόνο που μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είναι το απίστευτο καστ που παρελαύνει από την οθόνη. Έχουμε και λέμε, ο Ryan Gosling (Drive, The Place Beyond The Pines) προς μεγάλη έκπληξη δεν ενθουσιάζει, ίσως να μην του πηγαίνουν ρόλοι του cool τύπου με το τσιγάρο στο στόμα και πυροβολεί με ένα αυτόματο όπλο. Ο Josh Brolin (Men in Black 3) ως πρωτοστάτης της επιχείρησης είναι αρκετά καλός ενώ την υπόλοιπη παρέα απαρτίζουν οι Robert Patrick, Michael Pena (End of Watch) και Giovanni Ribisi (Ted). Tην κλασική γυναίκα που κάθε μαφιόζος έχει στο πλάι του, υποδύεται – με αδιάφορο τρόπο – η Emma Stone (The Amazing Spider-Man, The Help). Τέλος, ο μαφιόζος είναι ο πάντα εξαιρετικός Sean Penn για τον οποίο τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
To “Gangster Squad” μπορεί να σε κρατήσει μπορεί και όχι. Αν είσαι φαν της δράσης, του εγκλήματος και του πιστολιδιού ίσως θα πρέπει να κρατήσεις μικρό καλάθι. Σεναριακά η ταινιά μπάζει αρκετά. Αν πάλι γουστάρεις να βλέπεις σφαίρες να φεύγουν ανελέητα χωρίς κάποιο τρομερό σκοπό, τότε θα κρατηθείς το 2ωρο.

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

Γιάννης Αγγελάκας – Η Γελαστή Ανηφόρα

Σκέφτεσαι τις δύο εξής λέξεις, «ελληνικό ροκ»... Αν είσαι μεγάλος οπαδός της ροκ μουσικής σκηνής της Ελλάδας, τότε το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο νου, στο άκουσμα αυτών των δύο λέξεων, λογικά είναι οι Τρύπες. Το συγκεκριμένο συγκρότημα άνοιξε το δρόμο για επόμενους καλλιτέχνες ενώ είναι το πρώτο σχήμα που συνδύασε το ροκ με τον ελληνικό στίχο. Φυσικά, μετά το όνομα Τρύπες έρχεται το ονοματεπώνυμο, Γιάννης Αγγελάκας, ο οποίος εδώ και τρεις δεκαετίες καταφέρνει να εντυπωσιάζει με την στιχουργική και την μουσική του. Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια ακολουθεί «μοναχική» δισκογραφική πορεία ξεκινώντας με το soundtrack της ταινίας «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» του Νίκου Νικολαϊδη. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε μαζί με μια παρέα μουσικών, τους Επισκέπτες, το «Απο ‘δω και Πάνω», ένα δίσκο ορόσημο για την εγχώρια μουσική και δύο δίσκους με βιολί και τσέλο αλλά και το τελευταίο "Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος" με μουσικές από την Κρήτη.
Θα μπορούσα να αποφύγω όλα τα παραπάνω, καθώς η πορεία του Αγγελάκα είναι λίγο πολύ γνωστή. Η αναμονή ήταν κάτι παραπάνω από τεράστια για ένα καινούριο υλικό από τον Γιάννη Αγγελάκα. Η στιγμή ήρθε και φέτος ο θεσσαλονικιός τραγουδοποιός επιστρέφει με νέα τραγούδια, μουσικές και στίχους που σε βάζουν σε σκέψεις. Η μουσική συντροφιά δεν αλλάζει πολύ σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, με τους Ντίνο Σαδίκη, Χρήστο Χαρμπίλα, Τίτο Καργιωτάκη, Νίκο Βελιώτη και Στάθη Αραμπατζή να είναι οι βασικοί μουσικοί. Με την πρώτη ακρόαση υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου καρφωθούν με το «έτσι θέλω». Riffακια που μένουν στο μυαλό, στίχοι που θα τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον σου. Στη συνέχεια των ακροάσεων ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος με την ενορχήστρωση των κομματιών, το μπαγλαμαδάκι του Σαδίκη που βγάζει δυναμισμό ηλεκτρικής κιθάρας και τα άγρια ηλεκτρονικά που σε στριφογυρίζουν ανελέητα.
Ορισμένα τραγούδια του δίσκου έχουν γίνει γνωστά από τις συναυλίες, όπως η «Δικαιοσύνη» που κάνει την αρχή για τον χορό των 13 κομματιών με πολλή αγριάδα και ξεσηκωτικούς ήχους. Ο «Άγγελος» που ακολουθεί έχει απίστευτο ρυθμό με την κιθάρα και τα πλήκτρα να συνδυάζονται εξαιρετικά ενώ ενώνεται με την ίδια μουσική και με το «Γλέντι» που διαθέτει ένα δυνατό ρεφρέν που το απομνημονεύεις αμέσως. Η συνέχεια ανήκει σε ένα, αφιερωμένο στον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο, τραγούδι του οποίου ο τίτλος «Μαύρη Νύχτα» χαρακτηρίζει το κόμμα της Χρυσής Αυγής, όπως ο ίδιος ο Μητροπολίτης αποκάλεσε σε ένα κείμενό του. Το ενδιαφέρον εδώ είναι η συνεργασία στα φωνητικά με τον Αργύρη Μπακιρτζή (τραγουδιστή των Χειμερινών Κολυμβητών) που προσωπικά πιστεύω πως είναι ο ιδανικότερος άνθρωπος για να ερμηνεύσει ένα τέτοιο κομμάτι.

Αν μπορούμε να μιλήσουμε για κορυφαίες στιγμές του δίσκου – αν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στα τραγουδια – τότε σίγουρα σε αυτές ανήκει το «Σαράβαλο» που εδώ και λίγους μήνες έχει γνωστό και ενθουσίασε αμέσως. Φοβερός ο στίχος «η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει» ενώ το συναίσθημα που βγάζουν τα φωνητικά του πολυφωνικού σχήματος Διώνη είναι σκέτη ανατριχίλα. Οι «Τηλεντρόγκες» σε βάζουν σε πιο ρεμπέτικα μονοπάτια αλλά με μια διαφορετική (ηλεκτρική) σκοπιά ενώ το συγκεκριμένο τραγούδι στις συναυλίες παρέα με το μπαγλαμαδάκι πιστεύω πως θα είναι απίστευτο. Από τους «Πόθους» μένει το φανταστικό τσέλο του Βελιώτη αλλά και η μακρινή φωνή που ξεπετάγεται δίνοντας μια ηρεμιστική πόρωση στο κομμάτι. Φτάνοντας στο τραγούδι νούμερο 10 ανεβαινούμε όλοι μαζί την «Γελαστή Ανηφόρα» με χαρά, φάλτσα και παραφωνίες τη στιγμή που το ερωτικό «Ποτάμι» μας συνεπάρει. Τέλος, ο «Γιαννάκης» μας αποχαιρετάει χαρίζοντάς μας «Όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού» στο άκουσμα του άλμπουμ.
Εκπληκτική η ενορχήστρωση και η επιλογή των τραγουδιών τα οποία έχουν την ικανότητα να σε ξεσηκώσουν για τα καλά. Οι στίχοι αποδεικνύουν την έμπνευση του Αγγελάκα, που ελάχιστοι διαθέτουν. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Αγγελάκας έκανε το θαύμα του πάλι (δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά) και παρουσιάζει ένα καταπληκτικό δίσκο, ο οποίος ακούγεται ασταμάτητα μιας και οι πέντε ακροάσεις περνούν χωρίς να το καταλάβεις. Η "Γελαστή Ανηφόρα" κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Αγγελάκα και περιλαμβάνει και ένα βιβλίο με κείμενα του ίδιου και του Ψαραντώνη.

Τρίτη 30 Απριλίου 2013

Evil Dead

Η Μία είναι εξαρτημένη από τα ναρκωτικά και ζητά από τους φίλους της να την βοηθήσουν. Έτσι, μαζί με τους 4 φίλους της, αποφασίζει να κλειστεί στο εξοχικό της για μερικές μέρες, μακριά από της καταχρήσεις, με την ελπίδα να αποτοξινωθεί. Το εξοχικό της όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παρατημένη καμπίνα στην καρδιά ενός αφιλόξενου δάσους, μέσα στην οποία μάλιστα ανακαλύπτουν πως είχε τελεστεί κάποια περίεργη τελετή ενώ βρίσκουν και ένα περίεργο βιβλίο. Όταν ένα από τα παιδιά ξεκινήσει να διαβάζει τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, θα καταλάβουν πως πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους.
Ο Sam Raimi είχε φέρει τεράστια αναστάτωση και ουσιαστικά διαμόρφωσε όσο λίγοι το συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου με την ταινία του, The Evil Dead, το μακρινό 1981. Τώρα, παραπάνω από 30 χρόνια μετά, ο ίδιος ο Raimi επιστρέφει και διαλέγει τον Ουρουγουανό ανερχόμενο σκηνοθέτη Fede Alvarez για να μεταφέρει ξανά την ταινία θρύλο στην μεγάλη οθόνη. Το σενάριο παραμένει αρκετά κοντά στο πρωτότυπο, θέτοντάς το κατά τρόπον remake του, ενώ η ποσότητα αίματος παραμένει άφθονη.
Αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς απευθείας είναι η σχετική έλλιψη του χαρακτηριστικού χιούμορ του Sam Raimi, σήμα κατατεθέν όλων των ταινιών του και ειδικά των Evil Dead, από την σκηνοθεσία του Alvarez. Το “καινούριο” Evil Dead είναι πιο σοβαρό και, το περισσότερο γέλιο βγαίνει λόγω της σύγκρισης με το παλιό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς λίγα έργα πια τολμούν τον αυτοσαρκασμό που θυμόμαστε από την παλιά τριλογία. Αντίστοιχα βέβαια, τα εφέ πια είναι πολύ καλύτερα και οι σκηνές πολύ πιο αληθοφανείς. Επίσης, το cast κρίνεται αξιοπρεπές, αν και εξαρχής όλοι ξέρουμε την κατάληξη του καθενός.
Το Evil Dead είναι ένα αξιόλογο κάτι-σαν-remake που τουλάχιστον οικονομικά πέτυχε τον σκοπό του χωρίς να θεωρηθεί “αρπαχτή”. Σίγουρα δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να φτάσει το cult classic πρωτότυπο αλλά κάτι τέτοιο πια θεωρείται πολύ δύσκολο. Με το sequel να έχει ήδη ανακοινωθεί, φαίνεται πως το Evil Dead επέστρεψε για να το γνωρίσει και η νέα γενιά, έστω και σε αυτή την πιο ήπια μορφή.

Δευτέρα 29 Απριλίου 2013

Tango With Lions – A Long Walk

Το project που είχε ξεκινήσει το 2007 ήταν μια μουσική κολλεκτίβα ή οποία θα είναι μεταβαλλόμενη με εναλλαγές στα μουσικά όργανα. Εγκέφαλος του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι η Κατερίνα Παπαχρήστου – ή αλλιώς Kat – και το όνομα της μπάντας της είναι Tango With Lions. Τους γνωρίσαμε πριν δύο χρόνια με το ντεμπούτο άλμπουμ, “Verba Time”, που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια. Οι Tango With Lions έμειναν τελικώς σταθεροί στα πρόσωπα και συνέχισαν στην ηχογράφηση και δεύτερου δίσκου, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε. Έτσι, το “A Long Walk” συνεχίζει την ανοδική πορεία του ελληνικού συγκροτήματος που πολλοί φίλοι της εγχώριας alternative μουσικής λάτρεψαν μετά το πρώτο άλμπουμ.
Όσοι έχουν ακούσει την πρώτη δισκογραφική απόπειρα της Κατερίνας Παπαχρήστου είναι ψιλιασμένοι ότι και τα καινούρια τραγούδια της κυμαίνονται στο γνωστό ύφος της indie και folk μουσικής. Μόνο που τώρα ακούμε τους Tango With Lions αρκετά πιο δεμένους και με πιο μεστές ενορχηστρώσεις. Ακόμα, αν προσέξει κανείς τους (αγγλικούς) στίχους θα ακούσει αυτοτελείς ιστορίες που σχετίζονται με την αγάπη, τον αποχωρισμό και τα ταξίδια. Και όντως, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ σε ταξιδεύουν άλλοτε σε ονειρικές πεδιάδες και άλλοτε στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αξίζει να σημειωθεί πως η φωνή της Κατερίνας Παπαχρήστου ταιριάζει απίστευτα με το ατμοσφαιρικό φόντο που δημιουργούν οι μελωδίες.
Ωστόσο, τα μελανά σημεία δεν λείπουν από το σύνολο του δίσκου. Ενώ ξεκινάει με τις καλύτερες περγαμηνές και εκπληκτικά τραγούδια στη συνέχεια οι μουσικοί τόνοι δείχνουν να επαναλαμβάνονται ενώ υπάρχει το ενδέχομενο να χαθεί και το ενδιαφέρον κάπου στην πορεία. Όπως και να έχει, η Κατερίνα Παπαχρήστου και η μουσική παρέα της παρουσιάζουν έναν άρτιο και αρκετά προσεγμένο δίσκο με εμπνευσμένα και «φανταζί» κομμάτια. Μετά το ελπιδοφόρο “Verba Time” οι Tango With Lions επιστρέφουν με ένα ακόμα καλύτερο άλμπουμ και μπαίνουν δικαίως στα ελληνικά συγκροτήματα με το μουσικό μέλλον να είναι όλο μπροστά τους.

Παρασκευή 26 Απριλίου 2013

Iggy and The Stooges – Ready To Die

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που δεν το βάζουν κάτω και όσο μεγαλώνουν τόσο εύκολα βρίσκουν τη θέληση και την όρεξη να συνεχίσουν αυτό για το οποίο τόσα χρόνια είναι αγαπημένοι. Έτσι και ο Iggy Pop που έφτασε τα 66 χρόνια ζωής συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί νέα τραγούδια. Ο ένας εκ των πρωτοστατών της rock μουσικής στη δεκαετία του ’70 επιστρέφει φέτος με καινούριο δίσκο. Το ευχάριστο νέο, όμως, είναι πως μαζί του επιστρέφει και το θρυλικό συγκρότημά του, οι Stooges. Iggy Pop, Scott Asheton, James Williamson και Mike Watt ενώνουν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν 11 τραγούδια υπό τον τίτλο “Ready To Die” ενώ ο τελευταίος αντικαθιστά την θέση του Ron Asheton, ο οποίος πέθανε το 2009.
Καταρχάς, ο τίτλος του δίσκου μπορεί να θεωρηθεί κάπως «άβολος» από τη στιγμή που ένα σημαντικό μέλος των Stooges έφυγε πριν λίγα χρόνια από τη ζωή. Όπως και να έχει, σημασία πάντα έχει το περιεχόμενο και το φετινό πόνημα του Iggy Pop είναι μια καλή ευκαιρία για να επιστρέψει στις επάλξεις. Και αυτό το συνειδητοποιείς από τις πρώτες νότες που παίζουν στο εναρκτήριο “Burn” που πατάει τα γκάζια αμέσως. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος κινείται στα γνωστά δυνατά σκηνικά που μας έχουν συνηθίσει οι Stooges. «Λυσσασμένες» ηλεκτρικές κιθάρες, άγρια κρουστά και ένας Iggy Pop του οποίου η φωνή μάλλον θα μείνει για πάντα αναλλοίωτη στο χρόνο.
Το “Ready To Die” διαθέτει τα απαραίτητα στοιχεία για να θεωρηθεί ένας άρτιος rock δίσκος. Τραγούδια όπως τα “Job”, “Ready To Die” και “Dirty Deal” είναι αρκετά πορωτικά ενώ σε γυρίζουν σε παλαιότερες ροκιές. Υπάρχουν και οι πιο ήρεμες στιγμές, εκεί όπου η γραμμή του μπάσου παίρνει τα ηνία. Το άλμπουμ κινείται σε υψηλά επίπεδα, δεν σε κουράζει, έχει τις δυαντές στιγμές του που θα σε πορώσουν και θα σε κρατήσουν. Δεν θα μιλήσουμε για κάτι το αριστουργηματικό αλλά ο Iggy Pop και οι Stooges παρουσιάζουν ένα πολύ καλό πόνημα που μπορείς να το ακούσεις ολόκληρο αρκετές φορές.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More