Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012

Pieds Nus sur les Limaces – Ατίθαση Λίλι

Δύο αδερφές, η Λίλι και η Κλάρα, χάνουν τη μητέρα τους από καρδιακή προσβολή. Έχοντας πεθάνει και ο πατέρας τους πριν χρόνια, οι δύο κοπέλες βρίσκονται σε αδιέξοδο στη ζωή τους. Η Κλάρα (Diane Kruger), όπου είναι και η μεγαλύτερη, έχει παντρευτεί ένα δικηγόρο, έχει τη δική της δουλειά και έχει χτίσει το μέλλον της καλές περγαμηνές. Ωστόσο, το πρόβλημα που της παρουσιάζεται είναι η ίδια η αδερφή της, η οποία μέχρι πρότεινος ζούσε με τη μητέρα της και δείχνει να μην μπορεί να επιβιώσει μοναχή της.
Η Λίλι (Ludivine Sagnier) είναι μια κοπέλα εντελώς διαφορετική από τις υπόλοιπες. Μη μπορώντας να βάλει όρια και περιορισμούς στη ζωή της, προτιμά να μένει στην εξοχή μακριά από την πόλη ενώ οι καλύτεροί της φίλοι είναι τα ζώα. Από την άλλη, ο «κοινωνικός εξευτελισμός» που περνάει από τους άλλους ανθρώπους, που την παρουσιάζουν ως τρελή, την αποδιοργανώνει και την κάνει να γίνεται ακόμα πιο εσωστρεφής και «παράξενη» για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Βλέποντας την αδυναμία της Λίλι να ανταπεξέλθει, η Κλάρα αποφασίζει να γυρίσει στο πατρικό της σπίτι, ώστε να βοηθήσει την μικρή της αδερφή να «ορθοποδήσει». Βέβαια, αυτό κάθε άλλο εύκολο δεν είναι , αφού η Κλάρα έχει μάθει σε μια ζωή στρωμένη και γεμάτη λογική.
Έτσι, δεν αργούν να ξεσπάσουν οι κόντρες μεταξύ των δύο αδερφών. Η Κλάρα αδυνατεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της Λίλι, η οποία συνεχίζει την αντισυμβατική της ζωή. Ο άντρας της Κλάρα επισκέπτεται το πατρικό κάποιες μέρες της εβδομάδας για να βλέπει τη γυναίκα του, ωστόσο μετά από λίγο καιρό η επαφή μεταξύ του ζευγαριού ολοένα και σβήνει. Τότε, η μεγάλη αδερφή έρχεται αντιμέτωπη με το εξής δίλημμα. Να σώσει τη ζωή της και το γάμο της ή την αδερφή της;
Η Fabienne Berthaud σκηνοθετεί μια πραγματική ιστορία μιας κοπέλας, κερδίζοντας πολύ καλές κριτικές. Παρουσιάζει τον αγώνα που γίνεται μεταξύ των δύο αδερφών και πολύ περισσότερο την ελεύθερη σκέψη της Λίλι. Οι φανταστικές ερμηνείες από τις δύο ηθοποϊούς και η όμορφη φωτογραφία δίνουν έναν ακόμη ομορφότερο τόνο στην ταινία, η οποία θα ταρακουνήσει λίγο το νου μας για το αν τελικά πρέπει να περιορίζουμε τη ζωή μας.

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012

Lykke Li – Wounded Rhymes

Το ντεμπούτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2008, δημιουργώντας ένα κύμα συζητήσεων που αφορούσε την ίδια και τη μουσική της. Τα γνωστά που κουβεντιάζονται όταν ένας νέος καλλιτέχνης κάνει το «μπαμ» στη διεθνή δισκογραφία, δηλαδή αν θα μπορέσει να φτάσει ή και να ξεπεράσει τον πήχη που έβαλε κιόλας από το πρώτο του καλλιτεχνικό βήμα. Όλα αυτά, όμως, η Lykke Li τα κατέρριψε καθώς το 2011 κυκλοφόρησε έναν καταπληκτικό δίσκο, που αν μη τι άλλο την ανέβασε στις κορυφαίες θέσεις της μουσικής βιομηχανίας για τη χρονιά που πέρασε.
Το “Wounded Rhymes” κυκλοφόρησε και χρειάστηκε λίγο καιρό για να κάνει τον πάταγο που, ομολογουμένως, δημιούργησε. Και τα 10 κομμάτια του δίσκου δεν τα λες άσχημα, με το ένα να αλληλοσυμπληρώνει το άλλο και στο κλείσιμο του άλμπουμ να έχεις ακούσει έναν ευχάριστο δίσκο. Φυσικά, η ξαφνική διασημότητα που πήρε η συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά οφείλεται στο “I Follow Rivers”, το οποίο δεν σταματάει να παίζει στα ραδιόφωνα και στα μαγαζιά. Ιδιαίτερα μια διασκευή του τραγουδιού, αρκετά πιο beat-ατη και γνωστή ως “ I Follow Rivers - The Magician Remix”, έκανε το συγκεκριμένο κομμάτι να το ακούσει ο καθένας. Ωστόσο, εκτός της μεγάλης επιτυχίας αυτού του single, το “Wounded Rhymes” απαρτίζεται και από άλλα εξίσου όμορφα τραγούδια. Από το γλυκό και «αγαπισιάρικο» “Love Out of Lust” μέχρι το δεύτερο single “Get Some”, το οποίο θα σε πάρει από το χέρι και θα σε κάνει οπωσδήποτε να χορέψεις. Επίσης, απαρατήρητο δεν περνάει το “Sadness is a Blessing” όπου, ίσως, να αποτελεί και την κορυφή του δίσκου. Προς το κλείσιμο, συναντούμε το εξαιρετικό “Jerome” και το “Silent My Song” που μας δίνει μεγάλες ελπίδες για το επόμενο και τρίτο δισκογραφικό βήμα της Σουηδέζας τραγουδοποιού.
Το “Wounded Rhymes” δεν μπορεί παρά να είναι ένας καταπληκτικός δίσκος. Η σκοτεινιά που είχε η Lykke Li στο “Youth Novels” σα να φεύγει και τη θέση της να παίρνουν τα ντραμς που δίνουν ένα πιο beat στοιχείο και η ηλεκτρική κιθάρα. Όλα αυτά, όμως, δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχε και η φωνή της 25χρονης, η οποία απογειώνει τα τραγούδια με τα φοβερά φωνητικά της. Απλώς, ένας εμπορικός pop δίσκος που αξίζει πολλών ακράσεων.

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012

A Torinoi Lo - Το Άλογο του Τορίνο

«Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην Οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου, και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το άλογο.»
Με αυτά τα λόγια ο Bela Tarr ανοίγει την ιστορία λύπης και δράματος, με τίτλο "Το Άλογο του Τορίνο". Μια ιστορία του οδηγού του κάρου, της κόρης του και του αλόγου. Ζώντας στη μέση του πουθενά, σε ένα παλιό έρημο πετρόσπιτο και με τον άνεμο να φυσάει λυσσασμένα, πατέρας και κόρη ζουν την καθημερινότητά τους με τον δικό τους καταθλιπτικό ύφος. Κάθε μέρα βγάζουν το άλογο έξω για να μαζέψουν ξύλα μέσα στον ανελέητο θυμό του ανέμου, ενώ αργότερα κλείνονται μέσα στο σπίτι για να φάνε τις καθημερινές τους βραστές πατάτες και τελικώς να κοιμηθούν. Κάποια μέρα, όμως, το άλογο αρνείται πεισματικά να βγει έξω από το στάβλο του, με αποτέλεσμα το "αφεντικό" του να εξοργιστεί και να το μαστιγώνει. Η κόρη του, σαφώς πιο ήρεμη και ψύχραιμη, ηρεμεί το ζώο και χωρίς να το πιέζει το οδηγεί πίσω στο σπίτι του. Ωστόσο, η κατάσταση δεν άλλαξε με το άλογο να συνεχίζει να μην θέλει να βγει έξω. Από την άλλη, η νεαρή κοπέλα συνειδητοποιεί ότι το νερό στο πηγάδι έχει τελειώσει, έχοντας ως αντίκτυπο την χειροτέρεψη των βασάνων.
Στο "Άλογο του Τορίνο" παρακολουθούμε 6 μέρες από την καθημερινότητα του πατέρα, της κόρης και του αλόγου. Σταδιακά, όμως, τα πράγματα και οι καταστάσεις χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα, βλέποντας τους δύο ανθρώπους να χάνουν την υπομονή τους και τη δύναμή τους. Προς την έκτη μέρα θα προσπαθήσουν να μετακομίσουν, αφού πλέον δεν έχουν απολύτως τίποτα, αλλά μάταια. Μέχρι που την τελευταία μέρα θα παραδώσουν σώμα και ψυχή στο έλεος του Θεού, χωρίς να τους νοιάζει η ανάγκη για ζωή και επιβίωση. 
Με ελάχιστους διαλόγους και ασπρόμαυρη εικόνα, ο σκηνοθέτης Bela Tarr παρουσιάζει ένα αριστουργηματικό φιλμ, μέσα από την καθημερινή ρουτίνα του ανθρώπου. Χωρίς πολλά πολλά φέρνει το δράμα μπροστά μας, κάνοντάς μας να το ζούμε και εμείς κανονικά. Ίσως, μοναδική αστοχία να αποτελούν οι 2.5 ώρες της ταινίας, καθώς αυτό που θέλει να δώσει ο Tarr θα μπορούσε να το έκανε και σε μικρότερο χρόνο, έτσι ώστε να μην κουράζει. Και πάλι, όμως, το "Άλογο του Τορίνο" είναι μια τρομερή σινεφίλ ταινία.

Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012

The Boy – When You Grow Up Your Heart Dies

Όταν η έμπνευση δεν τελειώνει ποτέ... Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει στον Αλέξανδρο Βούλγαρη, ο οποίος κυκλοφορεί δύο δίσκους μέσα στο 2011. Το καλοκαίρι μάς παρουσίασε την «Ηλιοθεραπεία», ένα από τα ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφορεί ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “When You Grow Up Your Heart Dies”, σε αγγλικούς στίχους. Ο The Boy αποδεικνύει πόσο παραγωγικός αλλά και πόσο δημιουργικός είναι, καθώς είναι πολύ δύσκολο να κυκλοφορήσει καλλιτέχνης 2 δίσκους μέσα σε λίγους μήνες, και οι δύο δίσκοι να είναι καταπληκτικοί.
 Στο “When You Grow Up Your Heart Dies” ο νεαρός τραγουδοποιός «πιάνει» ένα ευρύτερο ακροατήριο συγκριτικά με την «Ηλιοθεραπεία», η οποία ήταν αρκετά πιο δύσπεπτο άλμπουμ. Εδώ, λοιπόν, αφήνει για λίγο την ηλεκτρική κιθάρα και επικεντρώνεται περισσότερα στον ηλεκτρονικό ήχο και στα πλήκτρα. Μία επίσης στροφή του Βούλγαρη είναι ο στίχος, όπου από ελληνικός έγινε αγγλικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι καλλιτέχνες που ερμηνεύουν ξένο στίχο έχουν τη δυνατότητα να πουν και μια «βλακεία» παραπάνω, πράγμα που στον ελληνικό στίχο δεν γίνεται καθώς θα φανεί πολύ «βλακεία». Αυτό έχει ως αντίκτυπο να μην έρχεται ο ακροατής κόντρα με τις, κατά πολλούς, προσβλητικές λέξεις που έβαζε ο Αθηναίος τραγουδοποιός στα λόγια του. Όσον αφορά τωρα το δίσκο, το “Stroke My Dick A Bit” έχει εντυπωσιάσει αμέσως με τον υπόλοιπο δίσκο να πλαισιώνεται από εμπνευσμένες συνθέσεις.
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έχει καταφέρει ήδη να αφήσει το στίγμα του, πηγαίνοντας κιόλας κόντρα στη ροή των πραγμάτων αλλά και της μόδας. Και φαίνεται πως δεν επηρεάζεται από καμία δάφνη και ότι θα κάνει αυτό που γνωρίζει και που τον κάνει, πάνω απ’ όλα, ευτυχισμένο. Να συνθέτει όπως εκείνος θεωρεί σωστά.

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

La Piel que Habito - Το Δέρμα που Κατοικώ

Μια μεγάλη συνεργασία πραγματοποιείται και δεν είναι άλλη από τη συνεργασία ενός μεγάλου
σκηνοθέτη και ενός μεγάλου ηθοποιού. Pedro Almodovar και Antonio Banderas ενώνουν τις δυνάμεις
τους σε κηνοθεσία και ηθοποιία αντίστοιχα, έχοντας ως αποτέλεσμα άλλη μια ταινία που θα
συζητηθεί αρκετά. "Το Δέρμα που Κατοικώ", λοιπόν, αποτελεί ένα σινεφίλ δραματικό φιλμ, με τις
χοντροκομμένες πινελιές σουρεαλισμού.
Ο Robert Ledgard (Antonio Banderas) είναι ένας μεγάλος πλαστικός χειρούργος που προσπαθεί
με πολλαπές και συνεχείς πλαστικές επεμβάσεις να αναπλάσει το σώμα μιας γυναίκας, της
γυναίκας που θα καλύψει το κενό που άφησε η σύζυγός του, που πέθανε σε αυτοκινητιστικό
δυστύχημα. Η Vera (Elena Anaya) αποτελεί στην ουσία το πειραματόζωο του χειρούργου, ενώ
ζει έγκλειστη σε ένα δωμάτιο, το οποίο παρακολουθείται με κάμερες από τον Robert. Ωστόσο,
μετά από καιρό η νεαρή κοπέλα θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του άνδρα που την διαμόρφωσε σωματικά και θα έχει την ευκαιρία να βγαίνει έξω για ψώνια. Ο Robert Ledgard με την σύζυγό του είχαν μια κόρη, η οποία αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα μετά τον θάνατο της μητέρας της. Τότε, σε ένα πάρτυ δέχθηκε επίθεση από έναν νεαρό αλκοολικό, με αποτέλεσμα να τη βιάσει. Το συγκεκριμένο γεγονός είχε ως αντίκτυπο την ολική κατάρρευση της ψυχολογίας της και στο τέλος να αυτοκτονήσει. Τότε, ο πατέρας της αποφασίζει να πάρει εκδίκηση μέσω του νυστεριού του.
Μετά τις "αποτυχημένες" - κατά την πλειοψηφία - "Ραγισμένες Αγκαλιές", ο Almodovar επιστρέφει
εκεί που βρισκόταν πραγματικά, στην κορυφή δηλαδή. Στο "Δέρμα που Κατοικώ" θα συναντήσουμε ρομάντζο, σασπένς και μυστήριο, ένα θρίλερ. Μέσα από το πρόσωπο του πρωταγωνιστή χτίζει τη δική του  πραγματικότητα, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής με τον τρόπο του να δημιουργήσει τη δική του ζωή, όπως εκείνος θέλει. Άλλο ένα αριστουργήμα από τον μετρ των σουρεαλιστικών ταινιών.

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Nicole Atkins – Mondo Amore

Η Nicole Atkins ξεκίνησε να γράφει στίχους και μουσική το 2002 και συνεχίζει με την ίδια μαεστρία μέχρι και σήμερα. Έκανε αίσθηση για πρώτη φορά το 2007 με το σχήμα της, Nicole Atkins & the Sea, όπου και κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο “Neptune City”. Κάπου εκεί άρχισε να γίνεται το όνομά της γνωστό σε ευρυ κοινό, με τους φαν να γίνονται ολοένα και περισσότεροι σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι που κυκλοφορεί φέτος τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά της, παρέα με το λίγο διαφοροποιημένο συγκρότημα, Nicole Atkins & the Black Sea.
 Στο προηγούμενο δίσκο της, η τραγουδοποιός απο το New Jersey κινήθηκε σε μουσικά μονοπάτια της δεκαετίας του ’50. Τώρα προχωράει λίγο χρονικά και τη συναντούμε 2 δεκαετίες μετά, αυτή του ’70, με περισσότερα ηλεκτρικά στοιχεία και φυσικά πολύ πιο σύγχρονο ήχο. Άνοιγμα με το καταπληκτικό “Vultures”, με αρκετές ανακατατάξεις από την ηρεμία στην ένταση και αντίθετα, με το τέλος να είναι εκρηκτικό. Αμέσως μετά, με το “Cry Cry Cry” γίνεται πιο ποπ, ενώ πάλι αλλάζει διάθεση και γίνεται μελαγχολική στο “Hotel Plaster”. Με τα “You Come To Me” και “My Baby Don’t Lie” δίνει ένα χαρούμενο τόσο στον δίσκο, χωρίς βέβαια να αποτελούν σημεία αναφοράς του άλμπουμ. Το δέυτερο μισό του “Mondo Amore” δεν ικανοποιεί όσο το πρωτο μισό, με μεγαλύτερη στιγμή του να είναι το “The Tower”, όπου κλείνει και τον δίσκο.
Όχι κάτι το τρομερό, αλλά το “Mondo Amore” ακούγεται εύκολα. Με αρκετά όμορφα τραγούδια, θα αποδείξει πως η Nicole Atkins γνωρίζει πολύ καλά αυτό που κάνει και το κάνει με χαρά. Χωρίς να θέλει να εντυπωσιάσει φτιάχνει μελωδίες και στίχους με το δικό της τρόπο, τον όμορφο τρόπο.

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012

Martha Marcy May Marlene

Ένα αληθινό δράμα υπαρξιακού χαρακτήρα που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως κινηματογραφικό διαμάντι. Το "Martha Marcy May Marlene" κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες σήμερα. Η Martha (Elizabeth Olsen) είναι μια νεαρή κοπέλα που ζει σε μια θρησκευτική οργάνωση, όπου τα μέλη της μοιράζονται όλα τα αγαθά ισάξια και έχουν τον ηγέτη τους. Ωστόσο, η Martha στα δύο χρόνια παραμονής της αρχίζει να αντιστρέφεται σε όλο αυτό το σκηνικό της κοινότητας και αποφασίζει να το σκάσει χωρίς την άδεια κανενός.
Μη έχοντας αρκετά χρήματα στην τσέπη της αποφασίζει να τηλεφωνήσει στον μοναδικό της συγγενή που έχει απομείνει, την αδερφή της. Έτσι, η Lucy (Sarah Paulson) χωρίς να καθυστερήσει καθόλου, και ενώ είχε να ακούσει νέα από την μικρή της αδερφή 2 χρόνια, πηγαίνει αμέσως και την παίρνει. Η Lucy, παντρεμένη και έχοντας έναν ορθολογικό τρόπο σκέψης, θα φιλοξενήσει στο σπίτι του άνδρα της την Martha. Όμως, κάπου εκεί η νεαρή κοπέλα θα μπερδευτεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο της οργάνωσης όπου συζούσε με αρκετά άτομα και τον κόσμο στον οποίο πρέπει να ορθολογήσει και να εισαχθεί ομαλά στο κοινωνικό σύνολο. Αρχίζει να φαντασιώνεται πρόσωπα της θρησκευτικής κοινότητας με αποτέλεσμα να χάνει τον προσανατολισμό της αλλά και να δημιουργεί προβλήματα στην προσωπική ζωή της Lucy. Όσο και να προσπαθεί η μεγάλη αδερφή να βοηθήσει την μικρή της αδερφή, η τελευταία με τις παραισθήσεις της καταφέρνει να χάνεται η επικοινωνία μεταξύ τους. Το μέλλον της Martha είναι απρόβλεπτο όσο και αν η Lucy προσπαθεί για το καλύτερο.
Εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Sean Durkin με μοναδικό, ίσως, ψεγάδι να αποτελούν τα αρκετά αργά πλάνα. Όμορφη φωτογραφία και μια Elizabeth Olsen καταπληκτική και καθηλωτική στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το "Martha Marcy May Marlene" κινείται ανάμεσα στον φόβο και την προσπάθεια του ανθρώπου να βρει την «δική του Αμερική» στον βίο του, χωρίς όμως (και μάλλον καλύτερα) να σου υποδείχνει κάποιον δρόμο.

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Birdy – Birdy

Συνήθως οι καλοί δίσκοι έρχονται από μουσικά ώριμους καλλιτέχνες που βρίσκονται χρόνια στο μουσικό στερέωμα και έχοντας ένα δισκογραφικό παρελθόν. Η Jasmine Van den Bogaerde, ή αλλιώς Birdy όπως είναι γνωστή, έρχεται να καταρρίψει αυτή τη θεωρία, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο της δίσκο από διασκευές στα 15 της χρόνια κιόλας. Ακούγοντας το “Birdy” ακούς ένα καλοδουλεμένο και δεμένο σύνολο από διάφορες μουσικές επιλογές – παλιές και νέες - , το οποίο σε συνδυασμό με την μελωδική φωνή της μικρής Βρετανίδας, κάνει το δίσκο το λιγότερο εξαιρετικό.
 Στις αρχές του “Birdy” συναντούμε το “1901” των Phoenix σε μια πολύ όμορφη διασκευή. Δικαίως το συγκεκριμένο κομμάτι (αν και διασκευή) αποτελεί το πρώτο single του δίσκου, όπως δικαίως αποτελεί single και το αμέσως επόμενο τραγούδι, “People Help the People”. Το τελευταίο ανήκει στο βρετανικό συγκρότημα Cherry Ghost. Οι διασκευές από τη 15χρονη Birdy συνεχίζουν, με τη σειρά να έχει το “White Winter Hymnal” των Fleet Foxes από το Seattle. Επιπλέον, τη τιμητική του έχει και το ντουέτο των “The Postal Service” με το “The District Sleeps Alone Tonight” να διασκευάζεται από τη πανέμορφη φωνή της Birdy παρέα με το πιάνο της. “I’ll Never Forget You” για τη συνέχεια σε μια αρκετά διαφορετική διασκευή του τραγουδιού των Francis and The Lights. Στον δίσκο θα συναντήσουμε και τους Νεοζηλανδούς “The Naked and Famous” μέσω από το τραγούδι τους “Young Blood”, εκτελεσμένο πάντα από την μικρη βρετανίδα ερμηνεύτρια. Η συνέχεια ανήκει στο τρίτο single του άλμπουμ, “Shelter” των The xx. Λογικό να διακριθεί, μιας και το αυθεντικό κομμάτι αποτελεί μια ομορφιά. Επίσης, πετυχαίνουμε και δεκαετία ’70, με το “Fire and Rain” του James Taylor. Το χορό των διασκευών κλείνει το “High Violet” των The National που αποτελεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια της περσινής χρονιάς.
 Εξαιρετική αρχή για την 15χρονη Birdy, που παρόλο τα λίγα της χρόνια δείχνει μεγάλη μουσική ωριμότητα. Και εκείνος που δεν θα πειστεί με την ερμηνεία της, μιας και υπάρχουν μονάχα διασκευές, η Birdy είναι εδώ πάλι για να παρουσιάσει και τη δική της και αρκετά όμορφη σύνθεση με τίτλο “Without a Word”. Δεν μένει τίποτα άλλο, μόνο από το χρόνο, να αποδείξει αν η μικρή Jasmine μπορεί να εξελιχθεί – με τον κατάλληλο και όμορφο τρόπο - σε μουσικό διαμάντι. Μέχρι τότε, απολαμβάνουμε τις μελωδικές διασκευές της.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More