Marsheaux – Inhale

Σε λίγους μήνες κλείνουν μια δεκαετία ζωής, έφτασαν αισίως στον τέταρτο δίσκο και συνεχίζουν να αποτελούν ένα προϊόν εξαγωγής της ελληνικής μουσικής. Οι Marsheaux είναι από εκείνα τα μουσικά σχήματα που δεν έμειναν σε ένα πρόωρο «μπαμ» αλλά συνέχισαν – και συνεχίζουν – να δημιουργούν τις μουσικές που ένιωθαν. Το ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αθήνα έχοντας στο πάνθεόν του τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμ και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό επιστρέφουν φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Inhale”.

Η Μαριάνθη και η Σοφία μπορεί να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό από ότι στο εσωτερικό καθώς το ελληνικό κοινό, όπως λένε και οι ίδιες, δεν «αποδέχονται» τόσο εύκολα το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά όσοι τις ακούν κολλάνε με τους ήχους τους. Και πώς να μην κολλήσουν όταν οι Marsheaux συνθέτουν ένα κράμα από κομμάτια επηρεασμένα από τις παλιές εποχές των Depeche Mode (Delta Machine, Sounds of the Universe) και του Moby (Destroyed). Στο “Inhale” ακούμε τις δύο κοπέλες από την Θεσσαλονίκη να έχουν προχωρήσει τον ήχο τους διατηρώντας ωστόσο το κλασικό ύφος με το οποίο μας έχουν συνηθίσει.

Ο δίσκος ανοίγει αμέσως με ανεβαστικό ρυθμό ο οποίος διατηρείται και στην συνέχεια. Αν ανήκεις στην μερίδα των μουσικόφιλων της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής το άλμπουμ των Marsheaux θα το βάλεις πολύ γρήγορα στα αγαπημένα της φετινής χρονιάς. “Come On Now”, “Inhale”, “Self Control” είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το επίπεδο του δίσκου το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά υψηλό. Μια synthpop που δεν συναντάς εύκολα στα μέρη μας, ωστόσο οι Marsheaux έχουν τον τρόπο, την έμπνευση και την διάθεση να μας χαρίσουν εκπληκτικές συνθέσεις. Μετά από τρία χρόνια το ελληνικό, γυναικείο ντουέτο επιστρέφει με το “Inhale”, έναν τουλάχιστον εκπληκτικό και πολύ ανεβαστικό δίσκο.

Read More

Charli XCX – True Romance

Σκάει στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο της άλμπουμ και καταφέρνει να ταρακουνήσει τα νερά της pop και όλων το παρακλαδίων της στην Αγγλία. Με έναν αέρα και μια άνεση που θα ζήλευαν αρκετές μεγάλες καλλιτέχνιδες παρουσιάσε μια new wave και synthpop μουσική που ενθουσίασε. Έκτοτε, δεν εμφανίστηκε δισκογραφικά ξανά για να έρθει φέτος με τον δεύτερο δίσκο της και να κάνει περιοδία με την Marina and the Diamonds (The Family Jewels, Electra Heart) αλλά και τους Coldplay (Mylo Xyloto). Το όνομά της είναι Charlotte Aitchison, όμως έχει επικρατήσει το καλλιτεχνικό της Charli XCX. Αν η Marina and the Diamonds είναι του γούστου σου, τότε αυτά που θα ακούσεις από την Charli θα σου φανούν εξαιρετικά.

Φέτος, λοιπόν, η μόλις 20χρονη καλλιτέχνις κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά με τον τίτλο “True Romance”. Το κυριότερο επιχείρημα για το ότι ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα είναι πως από πρόπερσυ τον Μάϊο ξεπηδούν συνεχώς singles και τα οποία σχημάτισαν το άλμπουμ φτάνοντας αισίως στα πέντε. Φυσικά, αυτό το συνειδητοποιείς ακούγοντας τα τραγούδια. Ήχοι ηλεκτρονικοί, με φρεσκάδα και πολλές εκδοχές της pop κουλτούρας. Από πού να αρχίσεις και πού να σταματήσεις. Το εναρκτήριο “Nuclear Seasons” με την ψαρωτική εισαγωγή του δείχνει το δρόμο για τον ηλεκτρονικό χορό που έχει στήσει η Charli XCX. Με το επόμενο, “You (Ha Ha Ha)”, η Αγγλίδα μπαίνει σε κάπως πιο ηλεκτρονική hip hop, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Χαρακτηριστικό των κομματιών είναι πως δύσκολα θα βρεις ρεφρέν από το οποίο να κρατηθείς. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ολόκληρα τα τραγούδια είναι πιασάρικα και χωρίς να έχουν ένα δυνατό ρεφρέν.

Το “What I Like” είναι ένα από τα 13 τραγούδια που θα σου μείνουν αμέσως με τον ρυθμό του. Επίσης, υπάρχουν τα καθαρά pop κομμάτια, όπως το “You’re The One”, που δίνουν ένα πιο εμπορικό τόνο στον ήχο. Από την άλλη, ακούμε και dark wave μελωδίες στο πολύ καλό “How Can I” διαφοροποιώντας έτσι η Charli την μουσική της από ένα κλασικό pop μοτίβο. Το “True Romance” είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, τον οποίο μπορείς να ακούς και να ξανακούς ασταμάτητα. Περιλαμβάνει ένα πανέμορφο συνοθύλευμα από beats προσθέτοντας και άλλες διάφορες pop πινελιές. Σίγουρα με το φετινό της πόνημαη Charli XCX θα μας απασχολήσει φέτος αρκετά και μακάρι το ίδιο να κάνει και τα επόμενα χρόνια.

Read More

Depeche Mode – Delta Machine

Είχε ανακοινωθεί η ημερομηνία κυκλοφορίας ενώ μαζί ανακοινώθηκε και η συναυλία στη χώρα μας, με αφορμή το νέο άλμπουμ. Η αναμονή πολύ μεγάλη για την καινούρια κυκλοφορία αφού οι συγκεκριμένοι ανήκουν στην λίστα με τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες, όσον αφορά τους Έλληνες μουσικόφιλους. Το 2009 φάγαμε δύο ξενέρες από αυτούς. Η πρώτη ήταν ο δίσκος τους, “Sounds of the Universe”, ο οποίος δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών, συγκριτικά με όλα τα προηγούμενα που μας είχαν συνηθίσει. Η δεύτερη ήταν η ακύρωση της συναυλίας τους μισή ώρα πριν την έναρξή της (εδώ δικαιολογούνται λόγω σοβαρής αρρώστιας του τραγουδιστή). Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν και οι Depeche Mode επιστρέφουν για 13η φορά έχοντας συμπληρώσει τρεις γεμάτες δεκαετίες στην δισκογραφία και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Έτσι, το “Delta Machine”, που μόλις κυκλοφόρησε, είναι έτοιμο να μας συνεπάρει με τις alternative ηλεκτρονικές μελωδίες του.

Κατά πόσο, όμως, οι Depeche Mode είναι «διατεθειμένοι» να μας εκπλήξουν; Τα τελευταία χρόνια, η αλήθεια είναι πως, οι Άγγλοι δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι αξιόλογο που να μπορεί να συγκριθεί με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους, με αποτέλεσμα πολλοί φαν να αρχίζουν να απομακρύνονται από τις νέες μουσικές της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει με το “Welcome to my World”, το οποίο δίνει μια ήρεμη techno αισθητική με ένα αρκετά πιασάρικο ρεφρέν. Η συνέχεια ανήκει στο πολύ καλό “Angel” που θυμίζει κάτι από τους παλιούς Depeche Mode. Γρήγορο τέμπο και αρκετή παραμόρφωση συνθέτουν ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του άλμπουμ. Σειρά έχει το γνωστό, πλέον, “Heaven” που αποτελεί το πρώτο single και ακούγεται στο ραδιοφώνο με μεγάλη συχνότητα. Στην αρχή δεν το δέχεσαι με άνεση, ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση αρχίζεις να λατρεύεις το συναίσθημα που βγάζει. Βέβαια, δεν σημαίνει πως είναι αυτό που περίμενες από την τριμελή μπάντα και γι’ αυτό συμβιβάζεσαι με το ίσως καλύτερο τραγούδι του “Delta Machine”.

Στην συνέχεια, το ηλεκτρονικό τέμπο ανεβαίνει πάλι καθώς το “Secret to the End” έχει ένα δυνατό ρεφρέν και ξεσηκωτικό φινάλε με τα αλλεπάλληλα φωνητικά του κιθαρίστα Martin Gore να χτίζουν μια δυναμική ατμόσφαιρα στην ερμηνεία του Dave Gahan. Η κιθάρα του πρώτου, μετά από τα συνεχή χτυπήματα του συνθεσάϊζερ, δίνει τον ηλεκτρικό τόνο ενός blues κομματιού στο αρκετά καλό “Slow” ενώ το αμέσως επόμενο “Broken” επαναφέρει την ισορροπία στα ηλεκτρονικά στοιχεία των Depeche Mode, χωρίς ωστόσο να σου μένει. Σε αντίθεση με το “Soft Touch / Raw Nerve” που εκρήγνυται με τα ηλεκτρονικά του πυροτεχνήματα, θυμίζει κάτι από παλιούς DM και σίγουρα ανήκει στα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου. Επιπροσθέτως, πολύ καλή σύνθεση αποτελεί και το “Should Be Higher”, το οποίο συνεχίζει στο κλασικό φόντο του συγκροτήματος που μας αρέσει. Η βρετανική μπάντα μας επιφύλασσε το καλό για το τέλος αφού το κλείσιμο του άλμπουμ είναι αρκετά όμορφο. “Alone” και “Soothe My Soul” ανεβάζουν κατά πολύ τον δίσκο διότι είναι κομμάτια με εκρηκτική και χορευτική μελωδία, με τον τρόπο που οι Mode γνωρίζουν να μας πορώνουν. Το τελευταίο δε, σου καρφώνει στο μυαλό αμέσως το ρεφρέν του που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, για να μας αποχαιρετήσει το τρίο τραγουδώντας μας “Goodbye” και να μας αφήσει μια γλυκιά αίσθηση στο τέλος της ακρόασης.

Άλλη μια μεγάλη μουσική κυκλοφορία για το 2013 είναι γεγονός. Καινούριο υλικό από τους Depeche Mode είναι από μόνο του σημαντικό συμβάν για τα μουσικά δρώμενα. Ωστόσο, οι Dave Gahan, Martin Gore και Andy Fletcher έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια. Το “Delta Machine” είναι ανώτερο από το προηγούμενο “Sounds of Universe” αλλά δεν φτάνει σε ουδεμία περίπτωση τους δίσκους που αγαπήσαμε την δεκαετία του ’90. Στο άλμπουμ θα βρεις κάποιες καλές στιγμές, τις οποίες θα ξαναβάλεις να ακούσεις. Το συνολικό αποτέλεσμα, όμως, δεν σε χαροποιεί αφού δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σε ξεσηκώσει, με εξαίρεση τα τελευταία κομμάτια. Πάντως αν δώσεις αρκετές ευκαιρίες στο “Delta Machine”, ίσως να σε εκπλήξει σε ορισμένα σημεία.

Read More

Princess Chelsea – Lil’ Golden Book

Είναι ένα μικρό κοριτσάκι που τρελάινεται για παιδικές ιστορίες και παραμύθια με το αγαπημένο της να είναι η «Ωραία Κοιμωμένη». Φαντάζεται την ζωή της σαν ένα όμορφο παραμύθι και να ζει σε φανταστικές πόλεις ενώ όταν μεγαλώσει θα γίνει πριγκίπισσα. Όλα αυτά μπορεί και να τα ζει η Chelsea Nikkel. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έγινε πριγκίπισσα, «μεταμορφώθηκε» σε πριγκίπισσα Chelsea και συνθέτει μουσική για όλα εκείνα τα σκηνικά που ζει, έζησε και θέλει να ζήσει στον δικό της παραμυθένιο κόσμο. Έτσι, κυκλοφορεί το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ με τον τίτλο “Lil’ Golden Book”.

Ολόκληρος ο δίσκος θα μπορούσε άνετα να αποτελεί μουσική επένδυση για μια παιδική παράσταση ενώ το booklet του είναι εξ ολοκλήρου σχεδιασμένο από «παιδικά» χρώματα και χαρακτήρες γνωστών παραμυθιών. Το ότι η μουσική των τραγουδιών παραπέμπει σε κάτι «παιδιαρίστικο» δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι και ελαφρύ στο άκουσμά του. Η Chelsea Nikkel έχει ενορχηστρώσει με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο τα 11 κομμάτια του δίσκου όπου αν συμπεριλαμβάνονταν στο soundtrack μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων θα σάρωναν όλα τα βραβεία. Στιχουργικά τα τραγούδια μιλούν για την παιδική ηλικία της Princess Chelsea και πώς την βίωνε η ίδια μικρή. Αίσθηση έχει προκαλέσει το εξαιρετικό “The Cigarette Duet” όπου αναφέρεται στο παρθενικό της «μπλέξιμο» με το τσιγάρο και που το ερμηνεύει μαζί με τον Jonathan Bree των Brunettes.
Το “Lil’ Golden Book” μπορεί να σου κρατήσει την καλύτερη – μουσική – παρέα. Είναι γλυκό, έχει ζωντάνια, θυμίζει εφηβική ηλικία, είναι ερωτικό. Επιπροσθέτως, όλα τα προηγούμενα σε συνδυασμό με την φανταστική και γλυκιά φωνή της Chelsea συνθέτουν ένα υπέροχο συναίσθημα. Η Princess Chelsea μας καλεί στον μαγικό, μουσικό κόσμο της και αν ανοίξεις το «χρυσό βιβλίο» της σίγουρα θα μαγευτείς.

Read More

Μέντα – ΜΕΝΤΑ

Ένα από τα γνωστότερα ελληνικά pop συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι οι Μέντα. Ίσως η φήμη της μπάντας να έχει γίνει μεγαλύτερη σε χώρες του εξωτερικού παρά στο εγχώριο κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως το συγκρότημα δεν έχει τους Έλληνες οπαδούς του, πράγμα που φαίνεται κιόλας από την ανταπόκριση που έχει κάθε καινούριος δίσκος και συναυλία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Μέντα διότι είναι από τις ελάχιστες ελληνόφωνες μπάντες που είναι συνεπείς στην καθαρόαιμη, κιθαριστική pop των 90’s. Το 2010 είχαν επιστρέψει με το «Ποπ» ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο «ΜΕΝΤΑ».

Το ομώνυμο άλμπουμ των Μέντα καταφέρνει να εκπλήξει (όπως συνήθως γίνεται σε κάθε δισκογραφική δουλειά). Ηλεκτρισμένη κιθάρα περασμένη από το κόσκινο της παραμόρφωσης, γρήγορο τέμπο από τα δυνατά κρουστά και φυσικά ένα συνθεσάϊζερ σε φωτιά. Τα πλήκτρα είναι σήμα κατατεθέν για την μουσική που παίζουν οι Μέντα εδώ και χρόνια, κάνοντας τα τραγούδια πολύ πορωτικά. Επίσης, ο συνδυασμός των φωνητικών του πληκτρά Δημήτρη Λαϊνά και του κιθαρίστα Κώστα Βλάχα δίνει έναν «ερωτικό» τόνο στα κομμάτια. Το ομώνυμο άλμπουμ, λοιπόν, είναι ένας ατέλειωτος χορός σε ένα ξέφρενο πάρτυ που καλούν όλους οι Μέντα.

Ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά με το «Δεν Είμαι Εδώ», ένα πολύ δυνατό και γρήγορο τραγούδι ενώ αμέσως μετά έρχεται με την ίδια φόρα το «Με Μισό Εαυτό» που ξεχωρίζει για τα λίγα πνευστά που πετάει αλλά και τον «ανώμαλο» ρυθμό που έχει. Ο ξέφρενος ρυθμός δεν χάνεται σε κανένα απολύτως σημείο του δίσκου και οι Μέντα δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε αυτό το δίχως τελειωμό πάρτυ. Στην συνέχεια, ξεχωρίζει το «Η φθορά» που και αυτό αποτελεί έναν ύμνο στην παλιά pop με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να δίνουν και να παίρνουν. Αν θέλεις να ξεσηκωθείς οι Μέντα είναι εδώ και παρουσιάζουν έναν άκρως χορευτικό δίσκο και αποδεικνύουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες ελληνόφωνες pop μπάντες εδώ και πολλά χρόνια.

Read More

John Frusciante – PBX Funicular Intaglio Zone

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το τέταρτο ΕΡ του με τον τίτλο “Letur Lefr”, το οποίο προξένησε μια δυσαρέσκεια στις τάξεις των οπαδών του. Με τα έξι κομμάτια που κυκλοφόρησε θέλησε να κάνει μια στροφή στην μουσική του, βάζοντας την ηλεκτρονική μουσική και το hip hop περισσότερο στα τραγούδια του σε σύγκριση με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του που χαρακτηρίζονταν από εξαιρετικούς ροκ ήχους. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το εγχείρημά του δεν πέτυχε αφού στην ουσία το ΕΡ ήταν ένα άσχημο συνοθύλευμα μεταξύ ανισόρροπων ηλεκτρονικών μελωδιών και beats. Δύο μήνες αργότερα, ο John Frusciante κυκλοφορεί ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ που τιτλοφορείται “PBX Funicular Intaglio Zone”.

Και σε αυτό τον δίσκο, ο Νεοϋορκέζος καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πολύ το συνθεσάϊζερ και αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία εμμένοντας σε αυτή την κίνησή του να στραφεί προς άλλα μουσικά μονοπάτια. Όπως και στο artwork του άλμπουμ, που έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Frusciante, το οποίο και εδώ θυμίζει ζωγραφιά μικρού παιδιού, όπως και στο προηγούμενο δίσκο του. Η πρώτη ακρόαση έχει καλά και κακά αποτελέσματα. Τα καλά είναι ότι ο δίσκος δεν θυμίζει τόσο πολύ το προηγούμενο ΕΡ και οι μελωδίες του είναι αρκετά πιο «εύπεπτες». Τα κακά είναι ότι και πάλι ο συνδυασμός διαφορετικών ήχων δημιουργούν αναπόφευκτα μια κάποια σύγχυση σε αυτόν που το ακούει. Εδώ ο πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) έβαλε περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και κρουστά, γι’ αυτό ίσως τα 10 τραγούδια του δίσκου ακούγονται με ευχαρίστηση χωρίς να ξενίζουν, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων όπου πραγματικά χάνεις την μπάλα με τις κάπως άστοχες εναλλαγές των πολλών διαφορετικών μελωδιών. Άλλο ένα «πλεονέκτημα» της συγκεκριμένης κυκλοφορίας – πάντα σε σύγκριση με την προηγούμενη δουλειά – είναι ο στίχος που έχουν τα περισσότερα κομμάτια και έτσι δεν κουράζει η πολύπλοκη μουσική.
Το “PBX Funicular Intaglio Zone” είναι σαφώς το καλύτερο δείγμα που έχει να επιδείξει ο John Frusciante από τότε που ξεκίνησε να κάνει την αλλαγή στις μουσικές του. Το ότι ο ίδιος παίζει όλα τα όργανα του άλμπουμ, ο ίδιος έχει επιμεληθεί την συσκευασία του δίσκου, ο ίδιος είναι παραγωγός και φυσικά ο ίδιος έχει γράψει όλα τα τραγούδια σημαίνει πως ο συγκεκριμένος δίσκος μόνο πρόχειρος δεν μπορεί να θεωρηθεί. Με λίγο κόπο και πίεση, ίσως βρεις κάποια σημεία μέσα από το άλμπουμ που θα σε ενθουσιάσουν και θα σε κάνουν να τα ξανακούσεις. Μάλλον πολλοί θα αναπολούν κάποιες προηγούμενες δουλειές του Frusciante, όπως το εξαιρετικό “The Empyrean”.

Read More

Grimes – Visions

Δραστηριοποιείται τα τελευταία 3 χρόνια και έχει καταφέρει ήδη να κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών κριτικών της μουσικής αλλά και να αποκτήσει πολλούς φαν. Η Claire Boucher, ή κατά κόσμο Grimes, έχει κυκλοφορήσει τρεις δίσκους με τους δύο πρώτους να βγαίνουν το 2010 ενώ το τρίτο και καινούριο της άλμπουμ να κυκλοφορεί στις αρχές του 2012. Αμέσως από τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε, η 24χρονη Καναδή εντυπωσίασε πολλούς ακροατές με το ιδιαίτερο στυλ των κομματιών της. Μετά τα “Geidi Primes” και “Haflaxa”, η Grimes επιστρέφει φέτος με 13 τραγούδια και το “Visions”.

Αξιοπερίεργοι στίχοι και μουσικές από έναν άλλο πλανήτη συνθέτουν το μουσικό σκηνικό του δίσκου. Τα beat-άκια δίνουν και παίρνουν δημιουργώντας πολλές φορές, σε συνδυασμό με τα φωνητικά της Grimes, ένα συνοθύλευμα διαφορετικών ειδών μουσικής και γενικά μιας ηλεκτρονικής pop που περνάει από πολλές μουσικές στάσεις. Αυτό άλλοτε κουράζει και άλλοτε εντυπωσιάζει. Στην προκειμένη περίπτωση γίνονται και τα δύο. Όντως είναι κάπως εντυπωσιακό να ακούς μελωδίες που θεωρούνται περίεργες αλλά που έχουν να δώσουν κάτι στον ακροατή την στιγμή που φτάνεις στην τρίτη ακρόαση του δίσκου και λες πως δεν αντέχεις. Ανάμεσα στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις κάποια «εύπεπτα», όπως το πρώτο single “Oblivion”, και κάποια άλλα με τα οποία χάνεις λίγο την μπάλα, όπως το “Circumambient”.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Grimes δεν συνθέτει αυτές τις μελωδίες στην τύχη ή απλώς για να πει πως δημιούργησε κάτι. Αυτά θέλει να πει και αυτά λέει. Πολύ απλά ως μια άλλη Bjork (Biophilia) της οποίας φαίνεται να ακολουθεί τα δισκογραφικά βήματα. Το “Visions” είναι μια καλή δισκογραφική δουλειά από εκείνες που δεν βγαίνουν και συχνά. Οπότε τα 50 λεπτά της συνολικής διάρκειάς του αξίζουν να ακουστούν.

Read More

Two Door Cinema Club – Beacon

Το 2010 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο και κατάφεραν να γίνουν «χρυσοί» στα charts της Μεγάλης Βρετανίας ενώ τα περισσότερα τραγούδια του άλμπουμ έγιναν επιτυχίες. Επομένως, χωρίς καμία αμφιβολία φαινόταν πως το μέλλον τους θα ήταν πλήρως επιτυχημένο, αν συνέχιζαν να συνθέτουν όμορφες μελωδίες με γνώμονα την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά. Οι Two Door Cinema Club έρχονται από την Βόρεια Ιρλανδία και δείχνουν μεγάλη διάθεση για να εντυπωσιάσουν τους οπαδούς της indie μουσικής σκηνής με τις συνθέσεις τους. Δύο χρόνια μετά την πρώτη τους δισκογραφική επιτυχία επιστρέφουν με φρέσκα κομμάτια και έναν δίσκο με τον τίτλο “Beacon”.

Η τριμελής μπάντα ηχογραφεί και παρουσιάζει 11 τραγούδια με τους απαραίτητους ήχους που χρειάζονται. Ηλεκτρική κιθάρα με την παραμόρφωση που παίρνει ενίοτε, το μπάσο που δίνει τον ρυθμό χωρίς όμως να εντυπωσιάζει και τα beat-άκια, τα οποία οφείλονται για αυτή την dance διάθεση που αναδύει από τα κομμάτια. Με την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως τα τραγούδια του δίσκου μόνο αδιάφορα δεν είναι. Αυτό, διότι το “Next Year” που κάνει την αρχή αποτελεί ένα πολύ πιασάρικο κομμάτι. Με το “Handshake” τα ηλεκτρονικά στοιχεία μπαίνουν για τα καλά στο παιχνίδι ενώ το χορευτικό τέμπο αρχίζει να γίνεται ολοένα και γρηγορότερο με το αμέσως επόμενο “Wake Up”. Οι Two Door Cinema Club καταφέρνουν με εξαιρετικό τρόπο να ενώσουν την dance με την indie rock μουσική.

Στην συνέχεια έρχεται το “Someday” και ταυτόχρονα ένα post punk να απογειώσει την ήδη ανεβασμένη διάθεση. Από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου είναι το “The World Is Watching” με το συνθεσάϊζερ να δίνει μια γεύση από Hot Chip (In Our Heads) στα pop – rock τραγούδια της Ιρλανδικής μπάντας. Οι Two Door Cinema Club πολύ απλά μπορούν να έχουν ένα λαμπρό μουσικό μέλλον. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια συγκροτημένη παρουσία στην δισκογραφία και τραγούδια όπως εκείνα του ντεμπούτου τους αλλά και αυτά του φετινού τους δίσκου. Με το “Beacon” οι Alex Trimble, Kevin Baird και Sam Halliday αποτελούν αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα ανερχόμενα συγκροτήματα της indie σκηνής της Ευρώπης.

Read More

Passion Pit – Gossamer

Το 2009 το debut άλμπουμ τους έφτασε μέχρι και στην 8η θέση των αμερικανικών charts ενώ βρέθηκε σε πολύ αξιόλογες θέσεις στα charts αρκετών χωρών. Το “Manners”, όπως είναι ο τίτλος του, έβγαλε τρία singles και ακούστηκε πολύ ενώ κατάφερε να χτίσει γερά τα θεμέλια για το τότε νεοσύστατο συγκρότημα. Ο λόγος για τους Passion Pit, οι οποίοι φέτος το καλοκαίρι επιστρέφουν δυναμικά με τον δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος αναμένεται με τον πρώτο. Ήδη από τις αρχές του Μαϊου έχει ξεκινήσει η κυκλοφορία των singles του άλμπουμ, όπου αμέσως έφτασαν τα τρία και αποτελούν τον καλύτερο πρόλογο για την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου.

Ο δίσκος ανοίγει με τα τρία singles, πράγμα που σημαίνει ότι το ξεκίνημα είναι σίγουρα δυνατό. Το “Take A Walk” σε βάζει αμέσως στον κόσμο της ηλεκτρονικής ποπ και του συνθεσάϊζερ. Η πιασάρικη μελωδία του σου μένει, μια μελωδία η οποία χαρακτηρίζεται και από πολλά indie στοιχεία. Η ανεβαστική διάθεση παραμένει και με το επόμενο “I’ll Be Alright”, το οποίο κρατάει ένα γρήγορο και χορευτικό τέμπο, με σημεία που θυμίζουν πολύ τους Βρετανούς MGMT. Στη συνέχεια, με το “Constant Conversations” πέφτει κάπως ο ρυθμός, πράγμα που συμβαίνει και μέχρι το τέλος του άλμπουμ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως τα επόμενα κομμάτια δεν αξίζουν. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού τα “Hideaway” και “It’s Not My Fault, I’m Happy” κλέβουν την παράσταση.
Το “Gossamer” κινείται λίγο πιο πάνω του μετρίου. Κάποια τραγούδια σίγουρα θα σου μείνουν για το χορευτικό ύφος που έχουν, ωστόσο από το σύνολο του δίσκου δεν κρατάς κάτι σημαντικό. Οι Passion Pit – με τον ελληνικής καταγωγής τραγουδιστή Michael Angelakos – αρχίζουν σιγά σιγά να αποτελούν ένα ελπιδοφόρο γκρουπ για την σκηνή της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής

Read More

Hot Chip – In Our Heads

Οι Hot Chip αποτελούν ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της ηλεκτρονικής, χορευτικής μουσικής αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Από το 2004 που σχηματίστηκαν έχουν κυκλοφορήσει πολλές επιτυχίες και με τους 4 δίσκους τους να έχουν καθιερωθεί στην ελίτ της dance μουσικής. Όμορφοι συνδυασμοί ποπ μελωδιών με το ηλεκτρονικό στοιχείο και το παραμορφωμένο συνθεσάϊζερ συνθέτουν το ανεβαστικό σκηνικό των Hot Chip. Η βρετανική μπάντα πραγματοποιεί την επιστροφή της φέτος με το πέμπτο της άλμπουμ, με τον τίτλο “In Our Heads”.

Με τον συγκεκριμένο τίτλο δίσκου, το 7μελές συγκρότημα μας προ(σ)καλεί να μπούμε στον κόσμο του ηλεκτρονικού και των beats και να ανακαλύψουμε τις μουσικές που μπορεί να κρύβουν στα κεφάλια τους οι 7 Βρετανοί. Το “How Do You Do”, στην αρχή του δίσκου, προμηνύει το τί πρόκειται να συναντήσουμε στην συνέχεια του άλμπουμ. Δηλαδή, μια πλήρως χορευτική δουλειά, γεμάτη beat-άκια και διαφορετικά είδη dance μουσικής πιάνοντας και μελωδίες δεκαετίας ’80. Καταπληκτικό σημείο αποτελεί το “Look At Where We Are” με το πιασάρικο ρεφρέν ενώ το, μέχρι στιγμής μοναδικό single “Night and Day”, παραπέμπει σε πιο «σκληροπυρηνικό» beat. Στη συνέχεια και προς το κλείσιμο του άλμπουμ το τέμπο χαλαρώνει κάπως με την χορευτική διάθεση, όμως, να μην λείπει.
Πλέον οι Hot Chip δεν πρέπει να έχουν καμία αμφιβολία για την διασημότητά τους. Και αυτό το γεγονός οφείλεται στο ότι κάθε δίσκος που κυκλοφορούν περιέχει και επιτυχίες που μένουν. Τώρα η electropop μουσική σκηνή δεν έχει παράπονο, έχει τους Hot Chip!

Read More