Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση. Αναμφισβήτητα ανήκουν στους πρωτεργάτες της εναλλακτικής dance, house και new wave μουσικής με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν τους, συναυλίες στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός από το κοινό και δίσκους που σκαρφαλώνουν με χαρακτηριστική άνεση στις πολύ υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών. Φέτος δυο είναι τα καλά νέα. Το πρώτο είναι πως οι Άγγλοι επιστρέφουν με καινούριο άλμπουμ πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος από την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου τους, “Elysium”. Το δεύτερο καλό νέο είναι πως οι Pet Shop Boys έρχονται στην χώρα μας μετά από αρκετά χρόνια για μια και μοναδική συναυλία στα πλαίσια του Ejekt Festival.
Οι Neil Tennant και Chris Lowe έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές με τις δυνατές pop μελωδίες τους και δείχνουν να το διασκεδάζουν ακόμα αφού τα τραγούδια που συνθέτουν μέχρι και σήμερα μπορούν να θεωρηθούν πρωτοποριακά. Ο καινούριος δίσκος του βρετανικού δίδυμου είναι ο 12ος, φέρει τον τίτλο “Electric”, περιλαμβάνει εννιά κομμάτια, ένα μινιμαλιστικό εξώφυλλο ενώ σε αυτά τα τραγούδια το ένα είναι διασκευή. Το άλμπουμ ανοίγει έτσι όπως αρμόζει να ανοίξει ένα πόνημα των Pet Shop Boys, δηλαδή με τέρμα τα γκάζια και ηλεκτρονικοί ήχοι να σε στροβυλίζουν. Το “Axis” με την πολλή χορευτική διάθεσή του πραγματοποιεί το ξεκίνημα του δίσκου ενώ μπαίνεις αμέσως στο κλίμα του συγκροτήματος. Η συνέχεια είναι ίδια με το “Bolshy” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον ρυθμό και να ακούμε και τους πρώτους στίχους. Ο Chris Lowe κάνει τα μαγικά του πάνω από το συνθεσάιζερ και το λάπτοπ με τις πορωτικές λούπες ενώ τα κρουστά βάζουν και εκείνα με την σειρά τους το λιθαράκι. Τα “Love Is A Bourgeois Construct” και “Fluorescent” ρίχνουν κάπως τους τόνους, ωστόσο δεν μπορείς να πεις πως περνούν απαρατήρητα. Φτάνουμε στο ατμοσφαρικό “Inside Dream”, το οποίο δίνει ένα πιο δυνατό beat ιδανικό για dancefloor, όπως έχει χαρακτηρίσει τις φετινές συνθέσεις του το συγκρότημα.
Η συνέχεια ανήκει στην διασκευή που αυτή δεν είναι άλλη από το “The Last To Die” του Bruce Springsteen (Wrecking Ball). Μια πολύ ενδιαφέρουσα και «γλυκιά» εκτέλεση του γνωστού τραγουδιού ενώ αμέσως μετά πέφτουμε πάνω στο “Shouting In The Evening”, ίσως το πιο ψυχεδελικό κομμάτι του δίσκου με την επαναληπτική «πριονιά» να κολλάει αμέσως στα αυτιά σου αλλά και ο συνδυασμός με τα πλήκτρα να το κάνει μια από τις πιο καλές στιγμές του “Electric”. Με το “Thursday” γυρνάμε σε παλαιότερες μουσικές του τύπου disco ενώ για το τέλος υπάρχει το δεύτερο μέχρι στιγμής single, “Vocal”. Με το συγκεκριμένο κομμάτι μας αποχαιρετούν οι Pet Shop Boys έτσι ακριβώς όπως μας καλωσόρισαν, με χορευτική διάθεση και το τέμπο στα ύψη. Το “Electric” είναι εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που σε κάνουν με την μια να χορέψεις, να ανέβεις και φυσικά να τα ακούς και να τα ξανακούς χωρίς καμία φοβία μήπως και τα βαρεθείς. Οι Pet Shop Boys, μετά το όχι και τόσο εντυπωσιακό, περσινό “Elysium”, επιστρέφουν με τον καλύτερο τρόπο και με εννιά καινούρια τραγούδια ανάμεσα στα οποία θα βρεις σίγουρα τουλάχιστον τρία που θα κολλήσεις πραγματικά μαζί τους.
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης. Το “The Brothel” ήταν το δεύτερο άλμπουμ της και κυκλοφόρησε το 2010 με το οποίο απέκτησε διεθνή φήμη και πήγε την Νορβηγίδα ένα επίπεδο παραπάνω. Πριν λίγους μήνες επέστρεψε με τον καινούριο της δίσκο, “The Silicone Veil”, και μια επιτυχημένη guest εμφάνιση στο soundtrack που έφτιαξαν οι Μ83 για την ταινία “Oblivion”. Η Susanne Sundfor μπορεί πλέον να θεωρείται μια κλασική αξία για ένα διαφορετικό είδος της σκηνής της Νορβηγίας.
Ο δίσκος περιλαμβάνει «εύκολα» και «δύσκολα» τραγούδια. Τα πρώτα είναι συνήθως τα singles τα οποία δε αγγίζουν πιο γρήγορα και σου μένουν πιο εύκολα. Τα δεύτερα είναι τα (ακόμα πιο) «μυστήρια» κομμάτια του άλμπουμ. Και στις δυο περιπτώσεις, όμως, παραδέχεσαι την στιχουργική και την ενορχήστρωση της Susanne Sundfor ενώ το μόνο πράγμα που γίνεται είναι να ακολουθούμε πιστά τη Νορβηγίδα σε όσα μας παρουσιάζει. Η pop που συνθέτει έχει πολλά παρακλάδια. Dream pop, alternative pop είναι μερικά από τα «σίγουρα» πράγματα που θα ακούσεις. Ωστόσο, η 27χρονη τραγουδοποιός προσθέτει στα τραγούδια της και μια σειρά από έγχορδα, όπως βιολιά και βιόλες, τα οποία σε συνδυασμό με τα ηλεκτρονικά που χρησιμοποιεί δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που κατά κύριο λόγο θα συναντήσεις στις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Η Susanne Sundfor έφτασε με το “The Silicone Veil” στο Νο1 της χώρας της και δείχνει να ανεβαίνει θέσεις γενικότερα στην Ευρώπη και δικαίως καθώς με τον δίσκο της θα ενθουσιαστείς.
Τρεις αδερφές από το Los Angeles έχουν εντυπωσιάσει με τις μουσικές τους τα τελευταία δυο χρόνια. Πέρσυ κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους δίσκο, ένα ΕΡ ενθουσιάζοντας όλους τους οπαδούς της indie pop σκηνής. Οι Haim, όπως ονομάζεται το σχήμα των τριών γυναικών, συνθέτουν κάτι μεταξύ pop και r&b προσθέτοντας indie και folk στοιχεία τα οποία θεωρούνται πλέον απαραίτητα για να αρέσει ένα τραγούδι τώρα. Η πρώτη, μικρή δισκογραφική δουλειά τους είχε τον τίτλο “Forever” ενώ φέτος οι Αμερικανίδες επιστρέφουν με ένα καινούριο single το οποίο κυκλοφορούν στην μορφή ενός ακόμα ΕΡ.
Συνολικά, λοιπόν, οι Haim έχουν βγάλει 6 τραγούδια χωρίς να έχουν ακόμα έναν ολοκληρωμένο δίσκο. Η μουσική τους δεν είναι εντυπωσιακή, δεν είναι ξεχωριστή. Έχει, όμως, κάτι που μπορείς να το πεις κολλητικό. Αυτό το indie που θα σε κρατήσει, θα σε κάνει να θέλεις να ακούσεις και παρακάτω, να δεις που το πάνε αυτές οι τρεις αδερφές. Ακούγοντας τα δυο ΕΡ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το πού θέλουν οι τύπισσες να το πάνε το θέμα. Οι συνεχείς λούπες των beats δεν ηχούν και πολύ ευχάριστα αν και κάποιες στιγμές κάνουν την εισαγωγή τους όμορφοι ήχοι από συνθεσάϊζερ και κάπως γλυκαίνει το όλο πράγμα. Στην Αμερική οι Haim θεωρούνται το “next big thing” και πιστεύω πως όχι αδίκως διότι οι μουσικές αυτού του γυναικείου συγκροτήματος παραπέμπουν σε εκείνες των 80’s που όπως φαίνεται αρχίζουν να γίνονται πάλι της μόδας.
Σε λίγους μήνες κλείνουν μια δεκαετία ζωής, έφτασαν αισίως στον τέταρτο δίσκο και συνεχίζουν να αποτελούν ένα προϊόν εξαγωγής της ελληνικής μουσικής. Οι Marsheaux είναι από εκείνα τα μουσικά σχήματα που δεν έμειναν σε ένα πρόωρο «μπαμ» αλλά συνέχισαν – και συνεχίζουν – να δημιουργούν τις μουσικές που ένιωθαν. Το ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αθήνα έχοντας στο πάνθεόν του τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμ και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό επιστρέφουν φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Inhale”.
Η Μαριάνθη και η Σοφία μπορεί να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό από ότι στο εσωτερικό καθώς το ελληνικό κοινό, όπως λένε και οι ίδιες, δεν «αποδέχονται» τόσο εύκολα το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά όσοι τις ακούν κολλάνε με τους ήχους τους. Και πώς να μην κολλήσουν όταν οι Marsheaux συνθέτουν ένα κράμα από κομμάτια επηρεασμένα από τις παλιές εποχές των Depeche Mode (Delta Machine, Sounds of the Universe) και του Moby (Destroyed). Στο “Inhale” ακούμε τις δύο κοπέλες από την Θεσσαλονίκη να έχουν προχωρήσει τον ήχο τους διατηρώντας ωστόσο το κλασικό ύφος με το οποίο μας έχουν συνηθίσει.
Ο δίσκος ανοίγει αμέσως με ανεβαστικό ρυθμό ο οποίος διατηρείται και στην συνέχεια. Αν ανήκεις στην μερίδα των μουσικόφιλων της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής το άλμπουμ των Marsheaux θα το βάλεις πολύ γρήγορα στα αγαπημένα της φετινής χρονιάς. “Come On Now”, “Inhale”, “Self Control” είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το επίπεδο του δίσκου το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά υψηλό. Μια synthpop που δεν συναντάς εύκολα στα μέρη μας, ωστόσο οι Marsheaux έχουν τον τρόπο, την έμπνευση και την διάθεση να μας χαρίσουν εκπληκτικές συνθέσεις. Μετά από τρία χρόνια το ελληνικό, γυναικείο ντουέτο επιστρέφει με το “Inhale”, έναν τουλάχιστον εκπληκτικό και πολύ ανεβαστικό δίσκο.
«Η Αντήχηση μοιάζει με ένα γράμμα, ένα e-mail που στέλνεις σε ένα φίλο σου προσπαθώντας να του εξηγήσεις πώς περνάς αυτό τον καιρό. Είναι ένα ημερολόγιο με σκόρπιες σκέψεις, φευγαλέες εικόνες που μεταφέρουν τον απόηχο των πραγμάτων σήμερα». Αυτά είναι τα λόγια του Κωνσταντίνου Βήτα για το καινούριο του δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε. Ένα χρόνο μετά την «Χρυσαλλίδα» ο Κωνσταντίνος Βήτα επιστρέφει με ολοκαίνουριο υλικό αποδεικνύοντας πως είναι μια αστείρευτη μηχανή σύνθεσης. Δημιουργεί συνεχώς νέες μελωδίες και τραγούδια ικανά να σε συντροφεύουν. Το ιδρυτικό μέλος των Στέρεο Νόβα φτάνει αισίως φέτος στο 8ο προσωπικό του πόνημα σχηματίζοντας μια μεγάλη και πολύ αξιόλογη δισκογραφία.
Η «Αντήχηση», όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, αγγίζει πολλές μουσικές. Η αρχή που γίνεται με τον ορχηστρικό – ψυχεδελικό «Πρωτέα» σου δείχνει τον δρόμο για την επερχόμενη καλή συνέχεια. «Εκεί που Χάθηκαν Όλα τα Αντίο» μας λέει στη συνέχεια ο Βήτα βάζοντάς μας στον χαρακτηριστικό ήχο του. Ένα από τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει ήδη είναι η «Ένδεια», η οποία είναι ένα αμιγώς hip hop τραγούδι ενώ περισσότερο μπορείς να σταθείς στους στίχους. Στον δίσκο θα ακούσεις μελαγχολικά και χαρούμενα τραγούδια, στιχάκια που μιλούν για την σημερινή κοινωνία και για τα συναισθήματα που μπορεί να σου βγάλει ένα βράδυ με την παρέα ή μια μοναχική στιγμή. Ο Κωνσταντίνος Βήτα περπατάει στα συνηθισμένα μονοπάτια του χωρίς να ξεφεύγει από το μοτίβο που τον έχουμε μάθει. Κάποιες μουσικές στιγμές θα σου θυμίσουν την χρυσή εποχή των Στέρεο Νόβα, ωστόσο η «Αντήχηση» δεν είναι αυτό το λυτρωτικό που περίμενες. Απουσιάζει το δυνατό στοιχείο που θα κάνει την διαφορά, που θα αποτελέσει το χαρακτηριστικό του άλμπουμ. Εγώ θα παραμείνω στην περσινή «Χρυσαλλίδα» που είναι πιο εξωστρεφής και χορευτική.
Μπήκε απότομα και για τα καλά στα γνωστά μονοπάτια της δισκογραφίας με την επιτυχία “Je veux”. Το τραγούδι παίζει ακόμα πολύ στα ραδιόφωνα και σε μαγαζιά ενώ έκανε το όνομά της πασίγνωστο ανά την υφήλιο. Η μουσική της είναι άκρως ανεβαστική ενώ η ίδια είχε έρθει πέρσυ στη χώρα μας για συναυλία και εντυπωσίασε με την άνεσή της και την χαρούμενη παρουσία της. Η Zaz με τον πρώτο της ομώνυμο δίσκο ενθουσίασε, έβγαλε αρκετές επιτυχίες και γενικά ένα άλμπουμ πολύ καλό. Φέτος, ήρθε η στιγμή για την δεύτερη δισκογραφική δουλειά της Γαλλίδας ερμηνεύτριας με τον τίτλο “Recto Verso” και φαίνεται πανέτοιμη να μας ξεσηκώσει με τις μελωδίες της.
Ο δίσκος περιλαμβάνει 14 τραγούδια και ο συνολικός χρόνος του είναι περίπου 40 λεπτά. Μικρής διάρκειας κομμάτια αλλά ικανά να τραβήξουν το ενδιαφέρον σου. Το “On Ira” έχει ξεπηδήξει ήδη και έχει γίνει γνωστό. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και τώρα η Zaz με χαρούμενες και εθιστικές μελωδίες. Γρήγορη κιθάρα, «χαρμόσυνο» πιάνο, πιασάρικοι ήχοι και μια γλυκιά φωνή που την ερωτεύεσαι (σε αυτό βοηθάει και η γαλλική γλώσσα μάλλον που ενώ δεν τη γνωρίζω, ηχεί στα αυτιά μου γλυκά). Η αλήθεια είναι πως η ώρα κυλάει ευχάριστα αλλά όχι οτι θα εντυπωσιαστείς αρκετά. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα στήσεις το αυτί σου για να τα προσέξεις αλλα σε γενικές γραμμές αυτό που θα ακούσεις είναι μια ανάλαφρη pop μουσική. Η γλυκιά και ανεβαστική διάθεση είναι τα στοιχεία που σώζουν την παρτίδα και έτσι το “Recto Verso” ακούγεται με ευχαρίστηση.
Το project που είχε ξεκινήσει το 2007 ήταν μια μουσική κολλεκτίβα ή οποία θα είναι μεταβαλλόμενη με εναλλαγές στα μουσικά όργανα. Εγκέφαλος του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι η Κατερίνα Παπαχρήστου – ή αλλιώς Kat – και το όνομα της μπάντας της είναι Tango With Lions. Τους γνωρίσαμε πριν δύο χρόνια με το ντεμπούτο άλμπουμ, “Verba Time”, που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια. Οι Tango With Lions έμειναν τελικώς σταθεροί στα πρόσωπα και συνέχισαν στην ηχογράφηση και δεύτερου δίσκου, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε. Έτσι, το “A Long Walk” συνεχίζει την ανοδική πορεία του ελληνικού συγκροτήματος που πολλοί φίλοι της εγχώριας alternative μουσικής λάτρεψαν μετά το πρώτο άλμπουμ.
Όσοι έχουν ακούσει την πρώτη δισκογραφική απόπειρα της Κατερίνας Παπαχρήστου είναι ψιλιασμένοι ότι και τα καινούρια τραγούδια της κυμαίνονται στο γνωστό ύφος της indie και folk μουσικής. Μόνο που τώρα ακούμε τους Tango With Lions αρκετά πιο δεμένους και με πιο μεστές ενορχηστρώσεις. Ακόμα, αν προσέξει κανείς τους (αγγλικούς) στίχους θα ακούσει αυτοτελείς ιστορίες που σχετίζονται με την αγάπη, τον αποχωρισμό και τα ταξίδια. Και όντως, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ σε ταξιδεύουν άλλοτε σε ονειρικές πεδιάδες και άλλοτε στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αξίζει να σημειωθεί πως η φωνή της Κατερίνας Παπαχρήστου ταιριάζει απίστευτα με το ατμοσφαιρικό φόντο που δημιουργούν οι μελωδίες.
Ωστόσο, τα μελανά σημεία δεν λείπουν από το σύνολο του δίσκου. Ενώ ξεκινάει με τις καλύτερες περγαμηνές και εκπληκτικά τραγούδια στη συνέχεια οι μουσικοί τόνοι δείχνουν να επαναλαμβάνονται ενώ υπάρχει το ενδέχομενο να χαθεί και το ενδιαφέρον κάπου στην πορεία. Όπως και να έχει, η Κατερίνα Παπαχρήστου και η μουσική παρέα της παρουσιάζουν έναν άρτιο και αρκετά προσεγμένο δίσκο με εμπνευσμένα και «φανταζί» κομμάτια. Μετά το ελπιδοφόρο “Verba Time” οι Tango With Lions επιστρέφουν με ένα ακόμα καλύτερο άλμπουμ και μπαίνουν δικαίως στα ελληνικά συγκροτήματα με το μουσικό μέλλον να είναι όλο μπροστά τους.
Σκάει στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο της άλμπουμ και καταφέρνει να ταρακουνήσει τα νερά της pop και όλων το παρακλαδίων της στην Αγγλία. Με έναν αέρα και μια άνεση που θα ζήλευαν αρκετές μεγάλες καλλιτέχνιδες παρουσιάσε μια new wave και synthpop μουσική που ενθουσίασε. Έκτοτε, δεν εμφανίστηκε δισκογραφικά ξανά για να έρθει φέτος με τον δεύτερο δίσκο της και να κάνει περιοδία με την Marina and the Diamonds (The Family Jewels, Electra Heart) αλλά και τους Coldplay (Mylo Xyloto). Το όνομά της είναι Charlotte Aitchison, όμως έχει επικρατήσει το καλλιτεχνικό της Charli XCX. Αν η Marina and the Diamonds είναι του γούστου σου, τότε αυτά που θα ακούσεις από την Charli θα σου φανούν εξαιρετικά.
Φέτος, λοιπόν, η μόλις 20χρονη καλλιτέχνις κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά με τον τίτλο “True Romance”. Το κυριότερο επιχείρημα για το ότι ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα είναι πως από πρόπερσυ τον Μάϊο ξεπηδούν συνεχώς singles και τα οποία σχημάτισαν το άλμπουμ φτάνοντας αισίως στα πέντε. Φυσικά, αυτό το συνειδητοποιείς ακούγοντας τα τραγούδια. Ήχοι ηλεκτρονικοί, με φρεσκάδα και πολλές εκδοχές της pop κουλτούρας. Από πού να αρχίσεις και πού να σταματήσεις. Το εναρκτήριο “Nuclear Seasons” με την ψαρωτική εισαγωγή του δείχνει το δρόμο για τον ηλεκτρονικό χορό που έχει στήσει η Charli XCX. Με το επόμενο, “You (Ha Ha Ha)”, η Αγγλίδα μπαίνει σε κάπως πιο ηλεκτρονική hip hop, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Χαρακτηριστικό των κομματιών είναι πως δύσκολα θα βρεις ρεφρέν από το οποίο να κρατηθείς. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ολόκληρα τα τραγούδια είναι πιασάρικα και χωρίς να έχουν ένα δυνατό ρεφρέν.
Το “What I Like” είναι ένα από τα 13 τραγούδια που θα σου μείνουν αμέσως με τον ρυθμό του. Επίσης, υπάρχουν τα καθαρά pop κομμάτια, όπως το “You’re The One”, που δίνουν ένα πιο εμπορικό τόνο στον ήχο. Από την άλλη, ακούμε και dark wave μελωδίες στο πολύ καλό “How Can I” διαφοροποιώντας έτσι η Charli την μουσική της από ένα κλασικό pop μοτίβο. Το “True Romance” είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, τον οποίο μπορείς να ακούς και να ξανακούς ασταμάτητα. Περιλαμβάνει ένα πανέμορφο συνοθύλευμα από beats προσθέτοντας και άλλες διάφορες pop πινελιές. Σίγουρα με το φετινό της πόνημαη Charli XCX θα μας απασχολήσει φέτος αρκετά και μακάρι το ίδιο να κάνει και τα επόμενα χρόνια.
2013 και στα 37 του χρόνια πραγματοποιεί το ντεμπούτο του δισκογραφικά έχοντας στην πλάτη του ελάχιστα αλλά πολύ δυνατά singles. Ο Vincent Belogrey μετονομάστηκε σε Kavinsky για τον εξής απλό λόγο, να τρελάνει κόσμο με τις beatατες μελωδίες του. Ο Γάλλος dj καταφέρνει από την πρώτη δισκογραφική απόπειρά του να ενθουσιάσει στο έπακρο τους φίλους της house μουσικής. Μια μουσική που σε βάζει σε καινούρια μουσικά μονοπάτια και σε γυρίζει σε μουσικές πιο παλιών δεκαετιών. Ο Kavinsky κυκλοφορεί το “Outrun” φέτος με στόχο να βάλει στα σπίτια μας ένα είδος μουσικής, το οποίο μπορεί να λατρέψεις ή να μισήσεις.
Ο δίσκος δεν αναλώνεται σε «άσκοπα» beats από δω και από κει δημιουργώντας ένα συνοθύλευμα δυνατών ηλεκτρονικών ήχων. Ο Kavinsky προσθέτει πολλές cult μελωδίες και αυτό, ίσως, είναι που κάνει την διαφορά από τα τωρινά «πριόνια». Εξ ου και η τεράστια επιτυχία, “Nightcall”, που παίζει στην cult ταινία Drive με τον Ryan Gosling. Η μουσική του είναι φτιαγμένη για soundtrack ταινιών μια άλλης εποχής, με μπόλικη δράση και γρήγορα αμάξια. Αν μπεις στον κόσμο του dj θα νιώσεις αμέσως πως παίζεις σε μια περιπέτεια της δεκαετίας του ’80. Ο Kavinsky ξεκίνησε ως ηθοποιός αλλά οι φίλοι του – που μάλλον είχαν δει κάτι καλό στον ορίζοντα – τον έπεισαν να το γυρίσει στη μουσική. Για το καλό όλων μας ο Γάλλος ακολούθησε τις φιλικές συμβουλές και τώρα μπορεί να απολαμβάνει τους καρπούς του πολύ καλού “Outrun”. Ο δίσκος ακούγεται μόνο δυνατά ενώ τα highlights του είναι το “Photovision”, το “Roadgame” και φυσικά το άκρως κολλητικό “Nightcall”. Τέλος, ο χαρακτήρας του Kavinsky είναι ένας τύπος που τράκαρε με την Ferrari του το 1986 και «ξαναγεννήθηκε» ακριβώς 20 χρόνια μετά ως ζόμπι.
Τέλη της δεκαετίας του ’90 κάνει την εμφάνισή της στα δισκογραφικά δρώμενα. Με το ντεμπούτο της άλμπουμ είχε ενθουσιάσει ενώ το όνομά της έγινε πασίγνωστο με τη συνεργασία της με τον Eminem (τότε που ο γνωστός ράπερ ήταν στα καλύτερά του). Πολλές οι επιτυχίες για την ερμηνεύτρια, η οποία τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Life for Rent” και πλέον αποτελούσε ένα πολύ «καυτό» όνομα στην παγκόσμια pop κοινότητα. Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν και η καλύτερη καθώς χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια για την επόμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία πέρασε απαρατήρητη. Ο λόγος για την Dido, που φέτος πραγματοποιεί το δισκογραφικό της comeback με τον τέταρτο δίσκο της.
Κατά πόσο μπορεί κάποιος να στοιχηματίζει στην Dido; Δε γνωρίζω αλλά η Αγγλίδα ερμηνεύτρια με το προηγούμενο πόνημά της δεν δείχνει πως μπορεί να γυρίσει στις παλιές καλές εποχές, όπου κυκλοφορούσε ραδιοφωνικά pop hitακια. Παρόλο αυτά, η συχνότητα με την οποία η Dido επανέρχεται στην δισκογραφία δεν είναι μεγάλη και αυτό κάνει την κυκλοφορία πιο «ενδιαφέρουσα». Τα δύο πρώτα singles που έχουν βγει ήδη κάνουν την αρχή για τον δίσκο, με το πρώτο “No Freedom” να μην σου λέει και πολλά ενώ αντιθέτως το “Let Us Move On” διαθέτει το κατιτίς του που θα σε τραβήξει (ίσως να είναι και το hip hop στοιχείο που περιλαμβάνει). Επόμενη στάση που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι το “Blackbird” με το χαμηλό πλην όμως γρήγορο beat του που προς το τέλος ξεσπάει σε ολοένα και πιο γρήγορο.
Στη συνέχεια, η πολύ γλυκιά φωνή της Dido σε συνδυασμό με την μοναχική παρουσία του πιάνου συνθέτουν το “Sitting on the Roof of the World” ενώ αργότερα ξαναμπαίνει το beat στα τραγούδια. Το “End of Night” ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με τον ελαφρύ χορευτικό ρυθμό όπως και το “Loveless Heart”. Με το ίδιο ύφος κινούνται και τα επόμενα κομμάτια με μοναδική διαφορά το “Sex Tonight” με τα πνευστά να δίνουν μια groovy διάθεση. Το “Girl Who Got Away” είναι σίγουρα καλύτερο από τον προηγούμενο δίσκο και αυτό είναι ένα σημάδι πως η Dido μπορεί να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, δεν είναι αρκετό για να επιστρέψουμε σε εποχές του “Life for Rent”, εκεί όπου η Βρετανίδα έβγαζε εξαιρετικά τραγούδια.
Αποτελεί ίσως το πιο «καυτό» όνομα τώρα στην εγχώρια μουσική σκηνή. Ανερχόμενο αστέρι δεν την λες διότι εδώ και πέντε χρόνια έχει κάνει αίσθηση και όλοι μιλούν για εκείνη. Το 2008 πραγματοποιεί το δισκογραφικό της ξεκίνημα με το “Avatar”, το οποίο εντυπωσίασε και έκανε την Μόνικα Χριστοδούλου γνωστή στο ευρύ κοινό. Το τραγούδι “Over The Hill” παίζεται ακόμα φανατικά στα ραδιόφωνα ενώ για όσους ήταν δύσπιστοι η 28χρονη καλλιτέχνις επέστρεψε με τον δεύτερο δίσκο της, “Exit”, ο οποίος ήταν μακράν καλύτερος σε παραγωγή και ενορχήστρωση και ανέβασε την Monika αρκετά σκαλοπάτια ψηλότερα. Φέτος, και με τις ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποιεί στην Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών – για τις οποίες όλοι όσοι έχουν πάει μιλούν με τα καλύτερα λόγια – η τραγουδοποιός, ενώ ετοιμάζει το τρίτο της άλμπουμ, κυκλοφορεί ένα ΕΡ.
Το ΕΡ περιλαμβάνει έξι ολοκαίνουρια τραγούδια και τιτλοφορείται “Primal”. Το στοίχημα είναι αν μπορέσει η Monika να κρατηθεί εκεί που έχει φτάσει διότι ο πήχης είναι ήδη ψηλά για εκείνη. Ο δίσκος ανοίγει με το ερωτικό “Birds” όπου επισημαίνει και την πιο λιτή μουσική της Ελληνίδας τραγουδοποιού. Όχι ότι είναι κάτι φτωχό σε ενορχήστρωση αλλά δεν συναντούμε τα πολυάριθμα πνευστά και έγχορδα. Αντιθέτως βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή της η ηλεκτρική κιθάρα που δεν πολυεμφανιζόταν παλαιότερα. Στην συνέχεια, έρχεται το “Hand in Hand” που κάνει την διαφορά ανάμεσα στα έξι κομμάτια ενώ το “Make Me Fly” που ακολουθεί αποτελεί και το πιο «εξωστρεφές» τραγούδι του ΕΡ με το ηλεκτρονικό στοιχείο και τα πνευστά να κάνουν την εμφάνισή τους.
Τέταρτο κομμάτι είναι το “Moonlight” με το οποίο η τραγουδοποιός κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδά της χωρίς να ξεφεύγει μουσικά ενώ το "Forever Yours", που και αυτό δεν διαφέρει αρκετά, είναι ίσως το κορυφαίο μεταξύ των έξι. Ο δίσκος κλείνει με ένα τραγούδι για τα Χριστούγεννα και με αυτό η Monika μας προετοιμάζει για το τρίτο της επερχόμενο άλμπουμ. Λογικό οι προσδοκίες να είναι μεγάλες καθώς οι μέχρι τώρα αποδείξεις της μαρτυρούν πως η συγκεκριμένη κοπέλα είναι για μεγάλα πράγματα. Ωστόσο, η ελαφρότητα των τραγουδιών της δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Στιχουργικά δεν είναι σε υψηλό σημείο ασχέτως ότι η παραγωγή και οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ καλές (πράγματα που βοηθιούνται από την εμπορικότητα). Δυστυχώς, το “Primal” φανερώνει πως η Monika δεν μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της μπροστά στις προηγούμενες δουλειές της και ότι επαναπαύεται σε συνθέσεις που που την ανέδειξαν.
Είναι ένα μικρό κοριτσάκι που τρελάινεται για παιδικές ιστορίες και παραμύθια με το αγαπημένο της να είναι η «Ωραία Κοιμωμένη». Φαντάζεται την ζωή της σαν ένα όμορφο παραμύθι και να ζει σε φανταστικές πόλεις ενώ όταν μεγαλώσει θα γίνει πριγκίπισσα. Όλα αυτά μπορεί και να τα ζει η Chelsea Nikkel. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έγινε πριγκίπισσα, «μεταμορφώθηκε» σε πριγκίπισσα Chelsea και συνθέτει μουσική για όλα εκείνα τα σκηνικά που ζει, έζησε και θέλει να ζήσει στον δικό της παραμυθένιο κόσμο. Έτσι, κυκλοφορεί το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ με τον τίτλο “Lil’ Golden Book”.
Ολόκληρος ο δίσκος θα μπορούσε άνετα να αποτελεί μουσική επένδυση για μια παιδική παράσταση ενώ το booklet του είναι εξ ολοκλήρου σχεδιασμένο από «παιδικά» χρώματα και χαρακτήρες γνωστών παραμυθιών. Το ότι η μουσική των τραγουδιών παραπέμπει σε κάτι «παιδιαρίστικο» δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι και ελαφρύ στο άκουσμά του. Η Chelsea Nikkel έχει ενορχηστρώσει με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο τα 11 κομμάτια του δίσκου όπου αν συμπεριλαμβάνονταν στο soundtrack μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων θα σάρωναν όλα τα βραβεία. Στιχουργικά τα τραγούδια μιλούν για την παιδική ηλικία της Princess Chelsea και πώς την βίωνε η ίδια μικρή. Αίσθηση έχει προκαλέσει το εξαιρετικό “The Cigarette Duet” όπου αναφέρεται στο παρθενικό της «μπλέξιμο» με το τσιγάρο και που το ερμηνεύει μαζί με τον Jonathan Bree των Brunettes.
Το “Lil’ Golden Book” μπορεί να σου κρατήσει την καλύτερη – μουσική – παρέα. Είναι γλυκό, έχει ζωντάνια, θυμίζει εφηβική ηλικία, είναι ερωτικό. Επιπροσθέτως, όλα τα προηγούμενα σε συνδυασμό με την φανταστική και γλυκιά φωνή της Chelsea συνθέτουν ένα υπέροχο συναίσθημα. Η Princess Chelsea μας καλεί στον μαγικό, μουσικό κόσμο της και αν ανοίξεις το «χρυσό βιβλίο» της σίγουρα θα μαγευτείς.
Το όνομα του καλλιτέχνη ταιριάζει γάντι για την μουσική που συνθέτει διότι πολύ απλά οι ήχοι που βγάζει είναι φανταστικοί. Ο Άγγελος Μπαλτάς μας έχει συστηθεί εδώ και 7 χρόνια έχοντας κυκλοφορήσει έναν δίσκο, το “Masters of The Universe” to 2006. Προτιμά να «κρύβεται» πίσω από το όνομα Φανταστικοί Ήχοι και να δημιουργεί τις μουσικές του πανδαισίες φέροντας τον συγκεκριμένο τίτλο. Λίγο πριν το φύγει το 2012, κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του με το ομώνυμο όνομα.
Ορχηστρικές συνθέσεις, προερχόμενες από την pop παλιών δεκαετιών και συγκεκριμένα εκείνων των 60’s και 70’s. Ωστόσο, το θέμα έγκειται στο γεγονός πως η pop, που διαλέγει να «πειράξει» ο Άγγελος Μπαλτάς, έχει βάση τις ελληνικές pop μελωδίες που κυριαρχούσαν εκείνα τα χρόνια. Μελωδίες που θυμίζουν αρκετά τον παλιό ελληνικό κινηματόγραφο και τις οποίες οι Φανταστικοί Ήχοι μετατρέπουν σε σύγχρονη μουσική πανδαισία. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 instrumental κομμάτια έτοιμα να σε παρασύρουν σε ένα μακρινό ταξίδι. Το άλμπουμ μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναλαμβάνει δράση η pop προ δεκαετιών με στοιχεία και beats που κάνουν τα τραγούδια τρομερά. Στο δεύτερο μέρος, την σκυτάλη παίρνει μια πιο «βρώμικη» μουσική, καθώς εισέρχονται πιο «πειραγμένα» ηλεκτρονικά στοιχεία και κρουστά.
Οι «Φανταστικοί Ήχοι» όντως ειναι φανταστικοί και καταφέρνουν να σε κολλήσουν. Από μια καθαρή pop ως μια ψυχεδελική προσέγγιση, ο δίσκος σε εκπλήσσει θετικά ενώ ο Άγγελος Μπαλτάς δείχνει να κατέχει την σύνθεση από το μηδέν.
Φωτογραφία: Πάνος Μιχαήλ - www.ozonweb.com
Ένα από τα γνωστότερα ελληνικά pop συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι οι Μέντα. Ίσως η φήμη της μπάντας να έχει γίνει μεγαλύτερη σε χώρες του εξωτερικού παρά στο εγχώριο κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως το συγκρότημα δεν έχει τους Έλληνες οπαδούς του, πράγμα που φαίνεται κιόλας από την ανταπόκριση που έχει κάθε καινούριος δίσκος και συναυλία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Μέντα διότι είναι από τις ελάχιστες ελληνόφωνες μπάντες που είναι συνεπείς στην καθαρόαιμη, κιθαριστική pop των 90’s. Το 2010 είχαν επιστρέψει με το «Ποπ» ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο «ΜΕΝΤΑ».
Το ομώνυμο άλμπουμ των Μέντα καταφέρνει να εκπλήξει (όπως συνήθως γίνεται σε κάθε δισκογραφική δουλειά). Ηλεκτρισμένη κιθάρα περασμένη από το κόσκινο της παραμόρφωσης, γρήγορο τέμπο από τα δυνατά κρουστά και φυσικά ένα συνθεσάϊζερ σε φωτιά. Τα πλήκτρα είναι σήμα κατατεθέν για την μουσική που παίζουν οι Μέντα εδώ και χρόνια, κάνοντας τα τραγούδια πολύ πορωτικά. Επίσης, ο συνδυασμός των φωνητικών του πληκτρά Δημήτρη Λαϊνά και του κιθαρίστα Κώστα Βλάχα δίνει έναν «ερωτικό» τόνο στα κομμάτια. Το ομώνυμο άλμπουμ, λοιπόν, είναι ένας ατέλειωτος χορός σε ένα ξέφρενο πάρτυ που καλούν όλους οι Μέντα.
Ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά με το «Δεν Είμαι Εδώ», ένα πολύ δυνατό και γρήγορο τραγούδι ενώ αμέσως μετά έρχεται με την ίδια φόρα το «Με Μισό Εαυτό» που ξεχωρίζει για τα λίγα πνευστά που πετάει αλλά και τον «ανώμαλο» ρυθμό που έχει. Ο ξέφρενος ρυθμός δεν χάνεται σε κανένα απολύτως σημείο του δίσκου και οι Μέντα δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε αυτό το δίχως τελειωμό πάρτυ. Στην συνέχεια, ξεχωρίζει το «Η φθορά» που και αυτό αποτελεί έναν ύμνο στην παλιά pop με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να δίνουν και να παίρνουν. Αν θέλεις να ξεσηκωθείς οι Μέντα είναι εδώ και παρουσιάζουν έναν άκρως χορευτικό δίσκο και αποδεικνύουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες ελληνόφωνες pop μπάντες εδώ και πολλά χρόνια.
Ξεκίνησε από το Σαουθάμπτον με προορισμό το Λονδίνο για να ακολουθήσει το ταλέντο της στην σύνθεση. Η 22χρονη Louisa Rose Allen κυκλοφόρησε πέρσυ το πρώτο της ΕΡ με το όνομα "Youth" και οι καλές κριτικές για τα τραγούδια της δεν άργησαν να εμφανιστούν. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να αποτελεί θέμα χρόνου η επόμενη δισκογραφική δουλειά της Foxes (όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα). Έτσι, πριν λίγους μήνες βγήκε ένα δεύτερο ΕΡ με το οποίο το όνομα της Foxes έγινε γνωστό όχι μόνο στο βρετανικό κοινό αλλά πήρε διάσταση και εκτός βρετανικών συνόρων. Το "Warrior" έχει δεχθεί διθυραμβικά σχόλια ενώ η νεαρή τραγουδοποιός αποτελεί σιγά σιγά το επόμενο μεγάλο όνομα στην indie και pop σκηνή.
Το "Warrior" φτάνει μόλις τα 20 λεπτά συνολικής διάρκειας αλλά είναι ικανό να σε συνεπάρει. Ήδη από το ομώνυμο τραγούδι που κάνει την αρχή καταλαβαίνεις πως κάτι καλό υπάρχει σε αυτό το ΕΡ. Ο ηλεκτρονικός παλμός, το δυνατό τέμπο στο ρεφρέν και η "κολλητική" φωνή της Foxes ενθουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Δεν έχεις συνέλθει καλά καλά από το πρώτο εξαιρετικό κομμάτι και έρχεται με φόρα το "White Coats" το οποίο έχει πάει ένα βήμα παραπέρα την Βρετανή καλλιτέχνιδα. Τα τραγούδια του ΕΡ βγάζουν χαρά, μελαγχολία, φόβο αλλά και αισιοδοξία.
Δεν γίνεται να μην παρασυρθείς από αυτή την "σοβαρή" γλυκύτητα που έχουν τα τραγούδια της Foxes. Στην μέση του δίσκου βρίσκεται μια απαλή παράνοια που βγαίνει από το "In Her Arms" με το οποίο ο ήχος της νεαρής τραγουδοποιού μεταφέρεται και σε μονοπάτια της ambient. Στην συνέχεια, το "Let Go For Tonight" θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδιέται από την Florence Welch (Ceremonials) αφού τα δυνατά φωνητικά της Foxes μας την θυμίζουν αρκετά.
Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το καινούριο single της η Foxes με τον τίτλο "Echo". Το "Warrior" αποτελεί ένα απίστευτο ΕΡ ενώ από ότι φαίνεται έχει έρθει η στιγμή για την 22χρονη να ηχογραφήσει και ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ, αφού τα δύο προηγούμενα ΕΡ της είναι καταπληκτικά.
Αδιαμφισβήτητα είναι από τα πρόσωπα της χρονιάς και που έχει τραβήξει τα περισσότερα βλέμματα φέτος. Η Lana del Rey είναι η νέα ντίβα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής ενώ ό,τι και να κάνει, την ακολουθούν όλοι, από ένα καινούριο τραγούδι ή ένα video clip μέχρι μια φωτογράφιση. Το "Born to Die" έχει πουλήσει πάρα πολλά αντίτυπα, τα κομμάτια της παίζουν ασταμάτητα την στιγμή που πολλοί μιλούν και για το στυλ που ακολουθεί. Δέκα μήνες, λοιπόν, μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου και πλέον πολυπλατινένιου δίσκου της, η στυλάτη Elizabeth Grant επιστρέφει με 9 ολοκαίνουρια τραγούδια και το ΕΡ με τον τίτλο "Paradise".
Το “Paradise” εκτός του ότι διατίθεται ως ένα ΕΡ, αποτελεί και μια (από τις πολλές) editions του “Born to Die”. Στο μουσικό κομμάτι, η Lana del Rey συνεχίζει στο γνωστό της μοτίβο, εκείνο της indie pop και baroque ερμηνείας. Ενώ τα κομμάτια αναβλύζουν μια μελαγχολία και γενικά μια μαυρίλα, όταν τα ακούς μόνο μελαγχολία δεν αισθάνεσαι. Το “Ride” που κάνει την αρχή για τα 9 τραγούδια είναι το πρώτο single από το “Paradise” και συνολικά το έκτο για την Αμερικανίδα μέσα στο 2012. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί την κορυφή για τον δίσκο, με ρυθμικό ρεφρέν να σου κολλάει απευθείας. Με το “Cola” η 26χρονη καλλιτέχνιδα μας οδηγεί στα χαρακτηριστικά της στιχουργικά μονοπάτια, όπως για παράδειγμα το “My pussy tastes like Pepsi Cola”.
Στην συνέχεια, το “Body Electric” κάνει την μικρή διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα καθώς το επόμενο, διασκευασμένο “Blue Velvet” του 1950 είναι η πιο ανιαρή στιγμή μέσα στα 35 λεπτά του δίσκου. Προς το τέλος, αυτό που μένει είναι σίγουρα το “Burning Desire” με το χαμηλό beat του ενώ προηγουμένως τα “Bel Air” και “Yago” δεν αφήνουν κάτι.
Με το “Born to Die” η Lana del Rey εκτοξεύθηκε στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Με το καινούριο ΕΡ συνεχίζει την ανοδική πορεία της. Το “Paradise” από μόνο του μπορεί να χαρακτηριστεί πολύ καλό. Η συνολική έκδοση του “Born to Die: The Paradise Edition” μπορεί να θεωρηθεί απλώς αριστουργηματική.
Πριν ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησαν τον πέμπτο τους δίσκο, “Raven In The Grave”, ο οποίος, η αλήθεια είναι, πως δεν ενθουσίασε πολύ. Οι Raveonettes έχουν εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως και δικαίως, αφού δίσκοι όπως το “Pretty in Black” και “Lust Lust Lust” δεν παύουν να ακούγονται μέχρι και σήμερα μανιωδώς. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να μην είχαν φανατικό κοινό και στη Ελλάδα, πράγμα που φαίνεται από τις συχνές επισκέψεις τους για συναυλίες και τον αριθμό κόσμου που μαζεύουν. Δεν άργησαν όμως να επιστρέψουν και φέτος το φθινόπωρο έβγαλαν το έκτο άλμπουμ τους με εννέα καινούρια τραγούδια και με τον τίτλο “Observator”.
Ήδη από πολύ νωρίς έχουν βγει τέσσερα singles από τα συνολικά εννέα κομμάτια του δίσκου. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι κάτι θα αξίζει από το άλμπουμ. Όντως... Όχι μονάχα κάτι αλλά από την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως αυτός ο δίσκος αξίζει. Ο ήχος των Raveonettes κυμαίνεται στα συνηθισμένα πλαίσια του ντουέτου από την Δανία, δηλαδή γλυκιά pop που αρκετές φορές σε γυρίζει σε παλιές δεκαετίες συνδυασμένη με μια επίσης γλυκιά «βρωμιά». Με το “Young and Cold” ο δίσκος ανοίγει με μεγάλη χορευτική διάθεση ενώ στην συνέχεια οι τόνοι πέφτουν κάπως με την τριάδα των singles. “Observations”, “Curse The Night” και “The Enemy” ηρεμούν κατά πολύ την κατάσταση με τα απαλά πλήκτρα και φυσικά την πολύ γλυκιά φωνή της Sharin Foo. Έρχεται, όμως, το εκπληκτικό “Sinking With The Sun” να ανεβάσει τον ρυθμό. Η συνέχεια παραμένει ίδια καθώς προς το κλείσιμο τα “Downtown” και “You Hit Me” μας απογειώνουν για να έρθει το τελευταίο “Till The End” με τα δυνατά κρουστά και μαζί του να αναπολύσουμε το μισάωρο που μόλις πέρασε.
Με το προηγούμενο άλμπουμ “Raven In The Grave”, μπορεί να χαλαστήκαμε. Αλλά οι Raveonettes γύρισαν πολύ γρήγορα πίσω για να «επουλώσουν» την άσχημη στιγμή και να κυκλοφορήσουν ένα πολύ καλό δίσκο. Το “Observator” είναι ό,τι πρέπει για τον φθινοπωρινό καιρό και τον ερχόμενο χειμώνα.
Στα 36 της χρόνια τα έχει κάνει (σχεδόν) όλα. Εδώ και δέκα χρόνια ασχολείται με τρία διαφορετικά μουσικά projects και το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι να δημιουργεί μουσική. Με τον Brian Viglione συνθέτουν τους Dresden Dolls ενώ από το 2007 έχει σχηματίσει το ντουέτο των Evelyn Evelyn μαζί με τον Jason Webley. Εκτός από όλα αυτά, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις ακολουθεί ταυτόχρονα και μια σόλο πορεία, η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από δύο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Ε λοιπόν, φέτος έφτασε η στιγμή για την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού δίσκου της Amanda Palmer που τιτλοφορείται “Theatre is Evil”.
Σε αυτή την δισκογραφική δουλειά η Amanda Palmer συνεργάζεται με τρεις τύπους όπου μαζί με την ίδια αποτελούν τους The Grant Theft Orchestra. Η Νεοϋορκέζα έχει προκαλέσει με τους στίχους της ουκ ολίγες φορές, όπως και σε αυτό τον δίσκο (αν δώσεις βάση στα λόγια θα βρεις αρκετά που «προκαλούν»). Η Amanda Fucking Palmer, όπως είναι γνωστή, συνδυάζει διαφορετικούς κόσμους με εξαιρετικό τρόπο. Από την μία, η μουσική της αγγίζει την pop των Marina & the Diamonds (“Electra Heart”, “The Family Jewels”) και από την άλλη παρουσιάζει μια πιο rock πλευρά ή και ακόμα μελωδίες βγαλμένες από την baroque εποχή. Από τα προηγούμενα άλμπουμ της η 36χρονη τραγουδοποιός είχε δείξει ότι δεν φοβάται να εκφραστεί και να τραγουδίσει κομμάτια που θεωρεί η ίδια σωστό να τα πει, χωρίς να δίνει σημασία στο αν θα προκαλέσει.
Όσον αφορά το “Theatre is Evil” είναι δισκάρα. Το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι χωρίζεται σε δύο μέρη. Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο άσχημο αλλά ο δίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος κάνει ελεύθερη πτώση σε μια καθαρόαιμη pop και αυτό μπορεί να ξενίσει τον ακροατή, ιδιαίτερα εκείνον που έχει ακούσει προηγούμενες δουλειές της Amanda Palmer. Κάπου από τη μέση και μετά, συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό “Trout Heart Replica” και μετά, το σκηνικό αλλάζει. Εισάγονται όργανα όπως πιάνο, βιολί, πνευστά που σε μεταφέρουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο συγκριτικά με τα πρώτα τραγούδια που άκουγες.
Με κομμάτια όπως τα “The Bed Song” και “Berlin” η Amanda Palmer αποδεικνύει γιατί είναι και μεγάλη ερμηνεύτρια. Ταυτόχρονα, όμως, με τραγούδια σαν τα “Massachusetts Avenue” και “Melody Dean” κάνει τον ρυθμό πολύ ανεβαστικό και χορευτικό. Το “Theatre Evil” απευθύνεται σε διαφορετικούς ακροατές. Περιλαμβάνει ήχους που μπορούν να ικανοποιήσουν αρκετές, δαφορετικές απόψεις και τελικά να κερδίσει τις εντυπώσεις από όλους.
Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία το 2000 με το πρώτο της άλμπουμ και από τότε έχει κυκλοφορήσει πέντε δίσκους, οι οποίοι όλοι έχουν γίνει πλατινένιοι σε πολλές χώρες και έχουν βγάλει αμέτρητες επιτυχίες για την Alecia Beth Moore (όπως είναι το κανονικό όνομά της). Οι στίχοι της πολλές φορές έχουν προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, όπως το ίδιο συνέβαινε και με την εξωτερική της εμφάνιση καθώς τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει κάνει στροφή προς το «σοβαρό» της πρόσωπο μετά την εγκυμοσύνη της. Η Pink – έτσι όπως είναι γνωστή παγκοσμίως – αποτελεί μία από τις καλύτερες στην pop rock μουσική και φέτος επιστρέφει με την έκτη δισκογραφική δουλειά της για να μας εξηγήσει όλη την αλήθεια γύρω από την αγάπη.
Το “The Truth About Love” περιλαμβάνει 13 τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία έχει γράψει η Pink. Και σε αυτό τον δίσκο, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις δεν ξεφεύγει από το γνωστό μουσικό ύφος της με τα κομμάτια να αποτελούνται από δυνατά beats και ηλεκτρικά στοιχεία. Στη μεγαλύτερη διάρκειά του, το άλμπουμ σε σφυροκοπάει από παντού με ρυθμικές μελωδίες και τεράστια χορευτική διάθεση. Μέχρι το ένατο κομμάτι, το “Beam Me Up” που είναι μπαλάντα, η Pink ξεχνάει να πατήσει φρένο στην ξέφρενη πορεία που έχει βάλει και το τέμπο είναι τουλάχιστον ανεβαστικό. Στιχουργικά, η 33χρονη περιστρέφεται γύρω από αγάπες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Επιπλέον, στον δίσκο συναντάμε και τρεις συνεργασίες στα “Just Give Me A Reason”, “True Love” και “Here Comes The Weekend” με τον Nate Ruess (τραγουδιστή των Format και των Fun), την Lily Allen και τον Eminem αντίστοιχα.
Η Pink δεν θα μπορούσε να βγάλει άλμπουμ χωρίς πιασάρικα τραγούδια. Σχεδόν όλα τα κομμάτια σου αφήνουν κάτι. Αυτό το κάτι έιναι σίγουρα ο ρυθμός που μένει μετά το πέρας των τραγουδιών. Το “The Truth About Love” είναι δυνατό, σε αγγίζει, είναι χορευτικό, είναι ένα αρκετά καλό άλμπουμ.
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία άλμπουμ είναι ίσως η μεγαλύτερη για το μήνα του Οκτωβρίου, καθώς μια αγαπημένη καλλιτέχνις της indie σκηνής επιστρέφει δισκογραφικά. Η Natasha Khan κυκλοφορεί τον τρίτο της δίσκο μετά από απουσία τριών χρόνων. Ωστόσο, το ονοματεπώνυμο της Αγγλίδας είναι παντελώς άγνωστο αφού είναι γνωστή με το (καλλιτεχνικό) ψευδώνυμο Bat for Lashes. Η Bat for Lashes, λοιπόν, έχει προταθεί δις για το βραβείο Mercury Prize, το 2007 για το ντεμπούτο της “Fur and Gold” και δυο χρόνια μετά για το “Two Suns”, πράγμα που έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής μονάχα οι Arctic Monkeys (Suck It and See). Το “The Haunted Man” μόλις κυκλοφόρησε και οι απανταχού indie οπαδοί μπορούν πλέον να χαρούν.
Βασικό χαρακτηριστικό των τραγουδιών της Bat for Lashes είναι ότι πολύ απλά περιλαμβάνουν μελωδίες που θα τραβήξουν μονομιάς το ενδιαφέρον σου. Σίγουρα δεν είναι απλές, σίγουρα δεν είναι συνηθισμένες, σίγουρα δεν είναι βαρετές. Τα κομμάτια της δεν χαρακτηρίζονται από μεγάλο αριθμό οργάνων αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία, διότι αυτό το ξεχνάς αμέσως μόλις ακούσεις τις ανατριχιαστικές εκτελέσεις με μόνο πιάνο, όπως το “Laura”. Από την άλλη, το ”Winter Fields” αποδεικνύει περίτρανα πως η Bat for Lashes μπορεί να θεωρηθεί μια μουσική ιδιοφυϊα. Η έμπνευσή της που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα τραγούδια είναι αστείρευτη. Συνθεσάϊζερ, άρπα, ξυλόφωνο είναι μερικοί από τους συνοδηγούς της 32χρονης συνθέτριας, με τους οποίους δημιουργεί μια φανταστική μουσική, λιτή και ουσιώδη. Επιπλέον, το καθαρά pop στοιχείο δεν λείπει από τον δίσκο, με τα (ήρεμα) beat-άκια να ξεπετάγονται που και που δίνοντας στο γενικό πλαίσιο του άλμπουμ ένα πιο ηλεκτρονικό τόνο.
Πολλοί μουσικόφιλοι μπορεί να μην γνωρίζουν καν την Natasha Khan. Αρκετοί φίλοι της indie σκηνής περίμεναν πως και πως αυτή την κυκλοφορία. Όπως και να έχει, είναι μια μεγάλης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσουν πολλοί την Bat for Lashes γιατί πολύ απλά έκανε το μουσικό της θαύμα. Το “ The Haunted Man” είναι ένας δίσκος αποτελούμενος από ολοκληρωμένες, μεστές και τραβηχτικές μελωδίες. Με τις δύο προηγούμενες δουλειές της είχε ενθουσιάσει πολύ. Με το φετινό της άλμπουμ η Bat for Lashes μπαίνει για τα καλά στον χάρτη της παγκόσμιας indie pop, baroque σκηνής και προφανώς δικαίως.
