Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011

Melancholia

Η Justine παντρεύεται τον αγαπημένο της σε μια μεγαλοπρεπή γαμήλια δεξίωση στην έπαυλη της αδερφής της, Claire. Η Claire έχει στήσει μια καταπληκτική και πανάκριβη βραδιά για την αγαπημένη της αδερφή αλλά γρήγορα, τα ψυχολογικά προβλήματα της Justine θα καταστρέψουν την βραδιά και τον γάμο. Η κατάσταση της Justine χειροτερεύει αλλά μαζί εμφανίζετε και μια απειλή για όλη την ανθρωπότητα, ο πλανήτης Melancholia, ο οποίος κατευθύνετε προς την Γη με τους “αληθινούς” επιστήμονες να καθησυχάζουν τον κόσμο πως θα μας προσπεράσει αλλά την Claire να πιστεύει πως ο κίνδυνος είναι πραγματικός.
Ο Lars Von Trier έχει παραδεχτεί πως έχει υποφέρει στο παρελθόν και ο ίδιος από μελαγχολία, μια μάστιγα του σύγχρονου κόσμου. Στη νέα του ταινία η μελαγχολία και τα ψυχολογικά προβλήματα καταστρέφουν την ζωή της Justine ενώ η Melancholia κατασπαράζει όλον τον πλανήτη. Η ταινία χωρίζετε σε δύο μέρη, το πρώτο με τίτλο το όνομα της Justine έχει να κάνει με τα γεγονότα κατά την διάρκεια του γάμου της και την σταδιακή κατάρρευση της ίδιας και τις υγιούς εικόνας που είχε προς τα έξω, αλλά και της δεξίωσης που με πολύ κόπο, και χρήμα, έχει οργανώσει η αδερφή της Claire. Στο δεύτερο μέρος με τίτλο το όνομα της Clair,η “φυσιολογική” αδερφή προσπαθεί να κάνει το καλύτερο για την Justine αλλά και να παλέψει με τους φόβους της για την επικίνδυνη προσέγγιση του πλανήτη Melancholia, παρόλη την σιγουριά που δείχνει ο πλούσιος και μελετητής άντρας της.
Η Melancholia είναι η πιο εμπορική ταινία του Trier χωρίς όμως να κάνει συμβιβασμούς στην τεχνοτροπία του, με τον αργό ρυθμό του έργου να δίνει έμφαση στους χαρακτήρες του και την τόσο επιτυχημένα διαλεγμένη μουσική του Wagner να βγάζει έναν τρομερό ρομαντισμό από μια, καταπληκτικά φωτογραφημένη, σκηνή απόλυτης καταστροφής. Στους δύο εξίσου πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε την Kirsten Dunst (Spider-Man,Eternal Sunshine of the Spotless Mind) στον ρόλο της προβληματικής Justine και την Charlotte Gainsbourg (The Tree, Antichrist) στον ρόλο της Clair. Το cast ακόμα περιλαμβάνει τον Kiefer Sutherland (24, Dark City), την Charlotte Rampling (Never Let Me Go, The Duchess) , τον John Hurt(The Elephant Man, V for Vendetta ) και τους πατέρα Stellan (Good Will Hunting, Pirates of the Caribbean, Thor ) και γιό Alexander Skarsgård (True Blood).
Η νέα ταινία του Lars Von Trier ακολουθεί τα ψυχολογικά μονοπάτια των προηγούμενων δουλειών του, έχοντας αφήσει πίσω όμως την πρόκληση που έβγαζε με το Antichrist, ίσως γιατί πήρε πιο σοβαρά το πρόβλημα της κατάθλιψης και των ψυχολογικών ασθενειών. Όση προκλητικότητα όμως άφησε έξω από την ταινία του, τόση αποφάσισε να επιδείξει ο ίδιος στην διάρκεια του φεστιβάλ των Καννών όπου και παιζόταν η ταινία του. Το Melancholia είναι ένα ρομαντικό αλλά και πεσιμιστικό έπος που θα το λατρέψουν κάποιοι και θα μισήσουν κάποιοι άλλοι, όπως ακριβώς γίνετε και με τον εκκεντρικό σκηνοθέτη του άλλωστε.

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011

R.E.M. – Collapse Into Now


Έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές ακούγοντας τραγούδια τους. Τρεις ολόκληρες δεκαετίες βρίσκονται στο μουσικό στερέωμα της ροκ σκηνης και συνεχίζουν απτόητοι και για την τέταρτη δεκαετία. Πολλά χρόνια με αμέτρητους δίσκους, πάρα πολλές επιτυχίες και τραγούδια που έχουν αφήσει ιστορία. Οι R.E.M. βρίσκονται εδώ και μας παρουσιάζουν το 15ο άλμπουμ τους, με τίτλο “Collapse Into Now”. Οι Peter Buck, Mike Mills και Michael Stipe γνωρίζουν πολύ καλά τι εστί ροκ, μια και το εχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, και φέτος δείχνουν πως δεν ξέχασαν να κυκλοφορούν όμορφα τραγούδια. Πολλοί θα πίστευαν οτι το αμερικανικο συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην Γεωργία δεν θα αντέξει να κυκλοφορεί άλλους δίσκους, πόσω μάλλον όμορφους δίσκους. Το τρίο, όμως, κυκλοφόρησε στα μέσα του 2011 ένα ακόμη άλμπουμ.
Το “Collapse Into Now” είναι ένας από τους ομορφότερους δίσκους που έχουν βγει φέτος. Και αυτό γιατί καταλαβαίνεις αμέσως τον ώριμο ήχο του συγκροτήματος, χωρίς κάτι εξιζητημένο στις μελωδίες. Ο δίσκος ανοίγει με ένα ωραίο τραγούδι, το “Discoverer”, όπου ξεχωρίζει αμέσως γιατί τα ηλεκτρικά στοιχεία του. Ένα δυνατό κομμάτι για έναν δυαντό δίσκο. 
 Ο ρυθμός γίνεται ακόμη «πορωτικός» με το “All The Best”, ενώ το “Uberlin” έρχεται να απογειώσει το άνοιγμα του άλμπουμ. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί και το πρώτο single του “Collapse Into Now”, και όχι άδικα, καθώς ξεχωρίζει με την πρώτη ακρόαση. Το “Oh My Heart” είναι η ήρεμη στιγμή με τα πνευστά να παίρνουν την σκυτάλη και τα δεύτερα φωνητικά να του δίνουν άλλη διάσταση. Στα μέσα του δίσκου συναντούμε τη μπαλάντα “Walk It Back”, ενώ αμέσως μετά μας ξαναγυρνούν στις ηλεκτρικές κιθάρες και τα δυνατά κρουστά με το “Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter”. Το κλείσιμο του άλμπουμ δεν χάνει καθόλου από το ρυθμό των προηγούμενων κομματιών, όπως θα παρατηρήσουμε στο “That Someone Is You”.
Χαίρεσαι να βλέπεις και προπαντός να ακούς τους R.E.M. γιατί ξέρεις ότι δεν κυκλοφορούν κάτι χωρίς να είναι πραγαμτικά έτοιμο, απλώς για να έχουν ένα παραπάνω δίσκο στο ενεργητικό τους. Και να σταματήσουν στη παρούσα χρονική περίοδο, το «καθήκον» τους το έχουν πράξει και με το παραπάνω. Γιατί πολύ απλά έχουν βγάλει τραγούδια που τραγουδήθηκαν, τραγουδιούνται, θα τραγουδιούνται και έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους στη μουσική ιστορία της ροκ.


Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011

Biutiful

Ο Uxbal έχει δύο παιδιά και μια σύζυγο που τον απατάει με τον αδερφό του. Μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και πως του μένουν δύο μήνες ζωής. Σε αυτούς τους δύο μήνες θα προσπαθήσει να βάλει την ζωή του σε τάξη, γιατί ξέρει πως τα παιδιά του μετά τον θάνατό του θα είναι απροστάτευτα. Τα προβλήματα όμως αντί να μειωθούν θα πολλαπλασιαστούν στη ζωή του Uxbal, καθώς στην ζωή του οι δύο μήνες δεν είναι αρκετοί για να διορθώσει όλους τους προηγούμενους.
Η νέα ταινία του Alejandro Gonzalez Inarritu (Amores Perros, 21 Grams, Babel) δεν ξεφεύγει καθόλου από το γνωστό καταθλιπτικό, καταστροφικό ύφος τους σκηνοθέτη, αντιθέτως στο Biutiful ο σκηνοθέτης αναδεικνύει την ανορθόγραφη “ομορφιά” της δυστυχίας περισσότερο από κάθε άλλη του ταινία. Ο Uxbal, ως κλασικός ήρωας του σκηνοθέτη, θα βιώσει ένα τραγικό δράμα με απανωτές συμφορές που φαίνονται υπερβολικές αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Μέσα από το προσωπικό δράμα του Uxbal όμως, ο Inarritu μας εμφανίζει μια άλλη Βαρκελώνη, πολύ διαφορετική, πιο σκοτεινή από αυτή που βλέπουμε στους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Τα προβλήματα της λαθρομετανάστευσης, της διάλυσης του θεσμού της οικογένειας και την προβληματικής παιδικής ζωής είναι μερικά μόνο από αυτά που ο Uxbal θα υποστεί και ο θεατής θα κληθεί να αναγνωρίσει γύρω του.
Ανατριχιαστικός στο ρόλο του Uxbal είναι ο Javier Bardem (No Country for Old Men, Vicky Cristina Barcelona), στην καλύτερη ίσως δουλειά της καριέρας του. Η ταινία βασίζετε πολύ στην εκφραστικότητα και τον πόνο που εμφανίζει στο πρόσωπό του ο Javier Bardem και γιαυτό μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας της ταινίας ανήκει στον ηθοποιό. Πολύ επιτυχημένη επιλογή κρίνεται και η Maricel Álvarez στον ρόλο της αυτοκαταστροφικής Marambra, συζύγου του Uxbal.
Τα 148 λεπτά ασταμάτητου δράματος, πολλοί μπορεί να τα θεωρήσουν υπερβολικά, ίσως σε κάποια σημεία και ανούσια, καθώς η τελευταία δουλεία του Inarritou κρίθηκε από πολλούς ως υπερβολική. Αν όμως ξέρεις τι να περιμένεις από την δουλειά αυτού του καταπληκτικού σκηνοθέτη, τότε το Biutiful δεν θα σε απογοητεύσει.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2011

Beirut – The Rip Tide


Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του “The Flying Club Cup”, οι Beirut επιστρέφουν με το τρίτο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “The Rip Tide”. Ένα “The Flying Club Cup” που έκανε το συγκρότημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες γνωστό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι Beirut χαρακτηρίζονται για την πολυπολιτισμικότητα στη μουσική τους και ιδιαίτερα για τα πνευστά τους. Έτσι, ο τρίτος δίσκος, όπου αν και αναμενόταν με ανυπομονεσία από τους φαν της μπάντας, ήρθε εντελώς ξαφνικά στα μέσα του καλοκαιριού.
Το “The Rip Tide” δεν ξεφεύγει πολύ από το μουσικό φάσμα που μας είχε συνηθίσει το 6μελές γκρουπ. Τα 9 τραγούδια του δίσκου δένουν όμορφα μεταξύ τους, ωστόσο δεν σε κουράζουν, αφού η συνολική διάρκεια είναι μονάχα μισή ώρα. Για τη συγκεκριμένη μουσική, τέτοια διάρκεια δεν είναι άσχημη διότι υπάρχει ο κίνδυνος κούρασης και βαρεμάρας. Πρέπει να είσαι μεγάλος φαν της Balkan και folk μουσικής για να μην κουραστείς να ακούς συνεχώς ένα χαλαρό τέμπο, όπως και αυτό που παρουσιάζουν οι Beirut. 
 Ελάχιστα κομμάτια σου μένουν, με τα υπόλοιπα να υποστηρίζουν τον δίσκο μεν, αλλά να μην μπορούν να ξεχωρίσουν δε. Πρώτη στάση στο άλμπουμ είναι το “East Harlem”, ένα όμορφο κομμάτι το οποίο, φυσικά, απογειώνεται με την απαλή φωνή του Zach Condon. Στη συνέχεια, ακούμε το “Goshen”, όπου ξεκινάει ήρεμα και συνεχίζει με το όμορφο τέμπο που δίνουν τα κρουστά. Ίσως, το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι, που ειναι και το μεγαλύτερης διάρκειας. Συνεχείς εναλλαγές με τα πνευστά να μπαίνουν, να βγαίνουν και να ξαναμπαίνουν, ενώ τα κρουστά κράτανε τον όμορφο ρυθμό που είχαν από το “East Harlem”. Το “Vagabond” είναι το πιο ευχάριστο τραγούδι και είναι ένα από τα λίγα κομμάτια που ξεχωρίζουν.

Οι Beirut ειναι παντός καιρού. Τους ακούς μες στο κατακαλόκαιρο και τη ζέστη. Τους ακούς, όμως, και τον χειμώνα, με τη μουσική τους να σε παρασέρνει. Το “The Rip Tide” δεν είναι ο δίσκος που θα μείνει στην ιστορία της μουσικής για το 2011, ωστόσο δεν είναι κακός. Είναι ένα ευχάριστο μισάωρο όμορφης και ατμοσφαιρικής μουσικής. Και μελωδίες σαν αυτές των Beirut δεν βρίσκουμε συνέχεια.

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011

Les Petits Mouchoirs – Μικρά αθώα ψέματα

Πότε μια παρέα βρίσκεται χαρούμενη και δεμένη; Όταν όλοι είναι βολεμένοι στα ψέματά τους και φοβούνται να εκφράσουν ό,τι αισθάνονται ή όταν υπάρχει ειλικρίνεια μεταξύ των ανθρώπων; Μια παρέα Γάλλων μαζεύεται για τις καθιερωμένες διακοπές σε ένα εξοχικό για να γιορτάσουν τα γενέθλια του φίλου τους Αντουάν. Όμως, φέτος ξεκινούν από το Παρίσι για το Μπορντώ με μια απώλεια. Ο Λούντο τρακάρει με το μηχανάκι με αποτέλεσμα να νοσηλεύεται στην εντατική, σε κρίσιμη κατάσταση.
Παρά το αναπάντεχο ατύχημα, η παρέα μαζεύεται στο εξοχικό, όπως κάνει κάθε χρόνο. Οι τύψεις αρχίζουν να «τρώνε» τις ψυχές των φίλων του Λούντο,μιας και περνούν ξέγνοιαστα την ώρα που εκείνος δίνει μάχη με τη ζωή. Έτσι, αρχίζει κάθε μέλος της παρέας να τον απασχολεί κάτι μέσα του και να θέλει να το εξωτερικεύσει. Οι διακοπές συνεχίζουν φυσιολογικά, όμως δεν λείπουν οι μπιχτές και οι μικροκαυγάδες μεταξύ των φίλων. Μέχρι που τα συναισθήματα φορτίζονται και οι μάσκες πέφτουν. Ολόκληρη η παρέα φτάνει στο σημείο να μην μιλιέται.
 Ο σκηνοθέτης Γκιγιόμ Κανέ καταφέρνει να εστιάσει στο καθένα πρόσωπο της παρέας και τα προβλήματα που τον απασχολουν. Επί 2.5 ώρες σε βάζει στον ρόλο των φίλων,να σε κάνει να σκεφτείς και τις δικές σου συναναστροφές. Πολύ δυνατή ταινία δεν την λες, ωστόσο έχει αυτή την ανθρώπινη πλευρά που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Είναι καιρός να απεγκλωβιστούμε από τα ψέματα και από όλα αυτά που μας πιέζουν και να κοιτάξουμε λίγο πιο δίπλα μας,στην πραγματική φιλία.

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011

The Heavy – The House That Dirt Built

Ο κιθαρίστας Dan Taylor και ο τραγουδιστής Kelvin Swaby, έχοντας στη πλάτη τους πολλά χρόνια φιλίας μεταξύ τους και αγάπη για τη μουσική, αποφασίζουν κάπου στα μέσα του 2007 να σχηματίσουν ένα συγκρότημα. Στο σχήμα ενσωματώνονται και ο ντραμίστας Chris Ellul και ο μπασίστας Spencer Page. Έτσι, δημιουργούνται στην Μεγάλη Βρετανία οι Heavy, παίζοντας λίγο από funk, soul και indie rock. Την ιδια χρονιά που σχηματίζεται το γκρουπ, κυκλοφορεί και ένα single με τίτλο “That Kind of Man”. Επίσης, τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί και το ντεμπούτο τους άλμπουμ, “Great Vangeance and Furious Fire”. Κάπου εκεί αρχίζουν να γίνονται οι Heavy να γίνονται γνωστοί, καθώς το άλμπουμ αγαπήθηκε αρκετά από τον κόσμο. Η μπάντα δεν έμεινε εκεί, όμως, και το 2009 κυκλοφορεί το “The House That Dirt Built”.
Στο άνοιγμα του δίσκου μας υποδέχεται μια βαριά φωνή που μας «προειδοποιεί» να μην εισέλθουμε στο «σπίτι που χτίστηκε βρώμικα» και αμέσως μπαίνει το πολύ δυνατό και ξεσαλωτικό “Oh No! Not You Again”. Δεν προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις τί άκουσες, και πριν καλά καλά πατήσεις το repeat να το ξανακούσιες, έρχεται το “How You Like Me Now?”. Η επιτυχία του δίσκου και όχι άδικα, αφού αποτελεί ένα πανέμορφο χορευτικό κομμάτι και παίζεται παντού (σε ραδιόφωνα και μπαρ εννοώ). Το “No Time” σε κρατάει σε αυτό τον χορευτικό ρυθμό που δίνει το συγκρότημα, ενώ οι φίλοι των ηλεκτρονικών παιχνιδιών μπορεί να το έχουν πετύχει στο Grand Tourismo 5. Στη συνέχεια, θα γυρίσεις λίγες δεκαετίες πίσω, εξ αιτίας του “Love Like That”, ενώ ακολουθεί το “What You Want Me To Do?”. Το συγκεκριμένο τραγούδι συναγωνίζεται άνετα για το ομορφότερο του δίσκου, το οποίο, επίσης, «ντύνει» και το τρέιλερ της ταινίας “The Green Hornet”.
Οι Heavy κάνουν ενα μονάχα πράγμα. Καταφέρνουν να σε βάλουν στο ρυθμό τους και ας μην είσαι φαν τους. Όλες οι δεκαετίες βρίσκονται σε αυτό το άλμπουμ και τα είδη μουσικής μπλεγμένα. Soul, rock, blues, ακόμη και στοιχεία country, όλα αναμειγνύονται και δημιουργούν ένα από τα ωραιότερα ακούσματα. Το “The House That Dirt Built” όχι μόνο αξίζει προσοχή, αλλά αξίζει μια υπόκλιση στους δημιουργούς του.

Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2011

Thor

Ο Thor είναι ο μελλοντικός βασιλιάς της χώρας του Asgard, αλλά ο πατέρας του, Odin, αντιλαμβάνεται πως ο γιος του δεν είναι έτοιμος ακόμα να αναλάβει τον θρόνο, αφού πέρα από τρομερός μαχητής είναι και απίστευτα αλαζόνας. Σε μια προσπάθεια να του δείξει τον σωστό δρόμο, ο Odin αφαιρεί τις δυνάμεις του Thor και τον στέλνει στη Γη να ζήσει σαν θνητός. Εκεί ο Thor θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί μια νεαρή αστροφυσικό, αλλά γρήγορα θα τον χρειαστεί να αποδείξει πως είναι γεννημένος ήρωας, αφού τα προβλήματα που έχει ο κόσμος του θα τον κυνηγήσουν στην Γη.
 Ο Kenneth Branagh είναι ευρύτερα γνωστός για την συμμετοχή του σε πολλά έργα του Shakespeare. Λόγω των προηγούμενων κλασσικών δουλειών του σκηνοθέτη της νέας ταινίας της Marvel, πολλοί περίμεναν πως το Thor θα ήταν μια επαναστατική ταινία στον χώρο των ταινιών βασισμένων σε κόμικς. Αυτό προφανώς δεν το κατάφερε και γιαυτό αρκετές κριτικές δεν ήταν τόσο καλές. Παρόλα αυτά όμως, το Thor δεν παύει να είναι μια διασκεδαστική ταινία με πολύ ωραία γραφικά και σε σημεία ωραίο χιούμορ, που ίσως αν ήταν εκτενέστερο να μην ενοχλούσε τόσο το αρκετά προβλεπόμενο σενάριο. Το cast της ταινίας είναι αρκετά ιδιόρρυθμο, που πιθανόν αν το σενάριο βοηθούσε λίγο περισσότερο να μην θεωρούνταν αποτυχημένο. Ο Chris Hemsworth ως Thor δίνει στην ταινία μόνο τρομερή εξωτερική εμφάνιση αλα-Βίκινγκ, η Natalie Portman (V for Vendetta , Black Swan, Star Wars) ως η αστροφυσικός Jane Foster δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα γλυκό πρόσωπο, ο μεγάλος Stellan Skarsgard (A Somewhat Gentle Man, The Simple-Minded Murderer, Dogville) στον ρόλο του συναδέλφου της Jane μένει μακριά από τις μεγάλες ερμηνείες που μας έχει συνηθίσει ενώ, ο τρομερός Anthony Hopkins(The Remains of the Day, The Silence of the Lambs, Dracula) προσθέτει άλλον έναν ρόλο στο βιογραφικό του, μετά το The Rite, διόλου αντάξιο της μεγάλης του καριέρας.
 Το μεγάλο πρόβλημα του Thor είναι η έλλειψη βάθους στο σενάριό του. Καθώς μιλάμε πάντα για superhero movie, δεν γίνετε να ζητάμε απίστευτα πράγματα από ένα αντίστοιχο σενάριο, αλλά τουλάχιστον, λίγο βάθος στους χαρακτήρες καθώς και λίγο περισσότερο βάρος στους δεύτερους ρόλους, θα κάνανε την ταινία πολύ καλύτερη.

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2011

Σωκράτης Μάλαμας – Πέρασμα

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που περιμένεις πως και πως να ακούσεις μια καινούρια δισκογραφική τους δουλειά. Δεν ανησυχείς για το αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά ξέρεις ότι δεν θα απογοητευτείς. Και επιτέλους ήρθε η σειρά για τον 12ο στούντιο δίσκο του Σωκράτη Μάλαμα, με τίτλο «Πέρασμα». Η απομονεσία μεγάλη, καθώς έχοντας χιλιοακούσει δεκάδες προηγούμενα, τρομερά τραγούδια του Σωκράτη, περιμένεις με λαχτάρα τους νεους στίχους και τις μελωδίες, πόσω μάλλον αν γνωρίζεις απο πριν την συμμετοχή στον δίσκο της Μελίνας Κανά.
Στο "Πέρασμα", σε στίχους Άλκη Αλκαίου, μουσική Σωκράτη Μάλαμα – ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός παρουσιάζει τον πιο απλό δίσκο του. Έχοντας μονάχα μια κιθάρα ερμηνεύει με το μοναδικό του τρόπο τα μισά τραγούδια του άλμπουμ, καθώς τα άλλα μισά ερμηνεύει η Μελίνα Κανά. Μας αποδεικνύει, όμως, πώς ένα κομμάτι με τρομερούς στίχους και με μια κιθάρα, μπορεί να σε κανει να ανατριχιάσεις. Τα 14 τραγούδια δένουν μεταξύ τους και δεν υπάρχουν σημεία κοιλιάς. Οι εναλλαγές των ερμηνειών μεταξύ Σωκράτη και Μελίνας δεν σε κουράζουν και η ακρόαση του δίσκου γίνεται όμορφη. Πολύ καλό ξεκίνημα με τις «Βραδινές περιπολίες» και το «Καράβι στον τοίχο», ενώ η συνέχεια γίνεται ακόμα καλύτερη με τα καταπληκτικά «Οι μύστες της ερήμου» και «Το πιθάρι και το λυχνάρι».
«Θέλει απόσταση η αγάπη για να κρατιέται ζωντανή» ακούμε στον «Ακροβάτη» και απογειωνόμαστε με το γρηγορο τεμπο στης κιθάρας στον «Ίλιγγο».
Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Τολμώ να μιλήσω από τώρα για τον καλύτερο ελληνικό δίσκο της χρονιάς. Ένα άλμπουμ που ακούς με ευχαρίστηση απο την αρχή μέχρι το τέλος. Ερμηνείες σαν του Σωκράτη έχουν πλέον χαθεί, και σε τέτοιες εποχές γεμάτες κοινωνική κρίση έχουμε ανάγκη από τέτοιους καλλιτέχνες. Ευτυχώς που κυκλοφορούν ακόμα τέτοιοι δίσκοι γιατί από αυτά τα cd κερδίζει το ελληνικό τραγούδι και όλοι εμείς που τα χαιρόμαστε.


Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More