Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011

Amador – Η Ζωή που θα Έρθει

Ένα ζευγάρι μεταναστών στην Ισπανία, ο Nelson και η Marcela, προσπαθούν να επιβιώσουν με τα ελάχιστα χρήματα που παίρνει ο άντρας. Ο τελευταίος κλέβοντας παλιά τριαντάφυλλα από τη χωματερή, τα πλένει, τα ραντίζει με αποσμητικό και τα βάζει στο ψυγείο για να διατηρηθούν. Πουλάει τα λουλούδια σε χώρους διασκέδασης και με αυτό το τρόπο βγάζει αυτά τα ελάχιστα χρήματα. Η σύντροφός του, Marcela, παίρνει την απόφαση να χωρίσει το Nelson, όμως σε μια άσχημα χρονική περίοδο, διότι τότε συνηδητοποιεί πως είναι έγκυος. Έτσι, σκέφτεται να αναβάλλει την ανακοίνωσή της στο σύντροφό της και ταυτόχρονα να πιάσει δουλειά.

 Η δουλειά που θα πιάσει η Marcela είναι να φροντίζει έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, όσο η κόρη της με τον άντρα της θα λείπουν για να χτίσουν το καινούριο τους σπίτι. Σε σύντομο διάστημα, ο κατάκοιτος Amador και η Marcela θα αποκτήσουν μια σχέση εμπιστοσύνης. Η τριών μηνών γυναίκα φαίνεται να βρίσκει τον εαυτό της, βγάζοντας τον δικό της μισθό, αλλά πολύ περισσότερο αναπτερώνεται η ψυχολογία της. Κουβεντιάζει με τον Amador ο οποίος σιχαίνεται τις τηλεοπτικές σειρές και φτιάχνει μεγάλα παζλ, του πηγαίνει λουλούδια και χαίρεται που βρίσκεται στο περιβάλλον του ηλικιωμένου. Όλα τα παραπάνω, όμως, θα γκρεμιστούν σε μια στιγμή. Όταν η Marcela, σε μια συνηθισμένη μέρα που θα πάει να τον φροντίσει, θα συναντήσει τον Amador κοκαλομένο πάνω από το παζλ του. Η γη χάνεται μέσα από τα πόδια της. Δεν ξέρει τί να κάνει, να τηλεφωνήσει στη κόρη του ηλικιωμένου ή να όχι; Αν τηλεφωνήσει θα χάσει, προφανώς, τη δουλειά της και δεν θα έχει χρήματα. Με πολλές σκέψεις να στοιχειώνουν το μυαλό της και το σύντροφό της να μην της δίνει καν σημασία, η Marcela πρέπει να να πάριε μια γρήγορη απόφαση για τη ζωή της.
Ο Fernando Leon de Aranoa παρουσιάζει τα πολλαπλά αδιέξοδα των πολύ χαμηλά οικονομικών τάξεων και πώς προσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν. Η ταινία κυμαίνεται στα όρια του δράματος, αποφεύγοντας όμως το άσκοπο μελό. Χωρίς πολύ δυνατές σκηνές αλλά με την πρωταγωνίστρια Magaly Solier να διαθέτει την απαραίτητη αμεσότητα που χρειάζεται. Ηθικά διλήμματα και η θέληση του ανθρώπου να συνεχίσει τη ζωή του και μετά το θάνατο.

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

Coldplay – Mylo Xyloto

Μία από τις πιο λατρεμένες μπάντες της τελευταίας δεκαετίας, με άπειρες επιτυχίες και sold out συναυλίες παγκοσμίως. Από το 2000 και το καταπληκτικό ντεμπούτο τους άλμπουμ, “Parachutes”, και με άλλα τρία άλμπουμ στο ενεργητικό τους, με τελευταίο εκείνο του 2008, “Viva La Vida or Death and All His Friends”, έχουν κατακτήσει την παγκόσμια μουσική σκηνή. Ο Coldplay επιστρέφουν φέτος με τη πέμπτη, ολοκαίνουρια δισκογραφική τους δουλειά. Το 4μελές συγκρότημα κυκλοφορούν το “Mylo Xyloto” με τους εκατομμύρια φαν, να το περιμένουν με μεγάλη ανυπομονεσία από τις αρχές του 2011, όπου και ανακοινώθηκε η κυκλοφορία.
Με το τελευταίο τους δίσκο, οι Βρετανοί ωρίμασαν κατά πολύ τον ήχο τους, ενώ με τα φετινά τους τραγούδια αποδεικνύουν ότι η τεράστια επιτύχια που είχαν δεν είναι τυχαία και επιστρέφουν με ολόφρεσκο ήχο. Ο τίτλος του άλμπουμ, "Mylo Xyloto" σύμφωνα πάντα με το συγκρότημα, σημαίνει τη μοναδικότητα του σύμπαντος. Ο δίσκος ανοίγει με το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο είναι ένα πολύ μικρό ορχηστρικό κομμάτι. Στην ουσία προλογίζει το επόμενο τραγούδι, με τίτλο “Hurts Like Heaven”. Και έρχεται το ένα από τα δύο τραγούδια του δίσκου που ήδη έχουν γίνει γνωστά και ακούγονται πολύ στο ραδιόφωνο. Ο λόγος για το “Paradise”,ένα πολύ όμορφο, ρυθμικά, κομμάτι. Οι στίχοι μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο, ωστόσο τα πολλά φωνητικά από πίσω το κάνουν αρκετά ωραίο και ένα από τα κορυφαία σημεία του δίσκου. Αμέσως μετά βρίσκεται το “Charlie Brown”, το οποίο λογικά θα γίνει single, μια και αποτελεί από τα ωραία σημεία του άλμπουμ.

Έρχεται η στιγμή να ηρεμήσουμε, και γι’ αυτό το λόγο υπάρχει η μπαλάντα “Us Against The World”, με τις ακουστικές κιθάρες. Στη συνέχεια συναντούμε το δεύτερο οργανικό κομμάτι μικρής διάρκειας, με τίτλο “M.M.I.X.”, το οποίο με τη σειρά του και αυτό ανοίγει το “Every Teardrop Is a Waterfall” που ακολουθεί. Το συγκεκριμένο αποτελεί το πρώτο single και video clip για το “Mylo Xyloto”,αν και δεν θα μείνει στην ιστορία του συγκεκριμένου άλμπουμ, κρατώντας το ίδιο τέμπο σε όλη τη διάρκειά του. Από τη λίστα των τραγουδιών που θα κάνουν αίσθηση, δεν γίνεται να λείπει το “Major Minus”. Ένα αρκετά ηλεκτρισμένο κομμάτι που «σηκώνει» τον δίσκο αρκετά ψηλά. Δυνατό σημείο αποτελεί, επίσης, η συνεργασία έκπληξη, για την οποία μίλησε πολύς κόσμος. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι στο χώρο της μουσικής ενώνονται. Έτσι, η 4μελής μπάντα συνεργάζεται με την ποπ τραγουδίστρια Rihanna, και το αποτέλεσμα είναι το “Princess of China”. Το τρίτο και τελευταίο μικρό ορχηστρικό ονομάζεται “A Hopeful Transmission” και ανοίγει το δρόμο στο “Don’t Let It Break Your Heart”, αποτελούμενο από όλους του γνωστούς ήχους των Coldplay.
Αριστουργηματικό, επικό, φανταστικό ίσως να είναι επίθετα με τα οποία μπορεί να «στολιστεί» το “Mylo Xyloto” («Μάϊλο Ζαϊλότοου» προφέρεται !). Εξάλλου, το εμπορικό δε σημαίνει πάντα ότι είναι και άσχημο και οι Βρετανοί μπορούν να θεωρούνται πλέον εμπορικοί. Οι Coldplay δεν ξεφεύγουν πολύ από τον συνηθισμένο ήχο τους και γνωστό, εδώ και χρόνια, ότι οι στίχοι τους δεν αποτελούν κάτι το τρομερό, παρουσιάζουν, ωστόσο, μια αρκετά όμορφη δουλειά, με ελάχιστα κομμάτια να έχουν συμπεριληφθεί μόνο και μόνο για να γεμίσουν το δίσκο. Δε πρόκειται να μείνει στην ιστορία αλλά σίγουρα αποτελεί μεγάλη κυκλοφορία για το 2011.

Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011

Incendies - Μέσα από τις Φλόγες

Τα δίδυμα Simon και Jeanne πάνε στο γραφείο του συμβολαιογράφου για τον οποίο δούλευε η μητέρα τους, Nawal Marwan, πριν πεθάνει για τη διαθήκη που τους έχει αφήσει. Η σχέσεις μεταξύ μάνας και παιδιών δεν ήταν ποτέ καλές ενώ απόσο ξέρανε ο πατέρας τους είχε πεθάνει. Στην διαθήκη η μητέρα τους θα τους αποκαλύψει πως όχι μόνο ο πατέρας τους ζει κάπου στην Μέση Ανατολή, αλλά έχουν και έναν αδερφό, τους οποίους πρέπει να ψάξουν και να βρουν για να τους παραδώσουν δύο φακέλους που έχει αφήσει η μητέρα τους για αυτούς. Μπροστά στο αναπάντεχο σοκ ο γιος αρχικά δεν πιστεύει όσα λέει η μητέρα τους στη διαθήκη της, αλλά αργότερα θα ακολουθήσει την αδερφή του σε ένα ταξίδι που θα ανακαλύψουν πια ήταν τελικά η ιστορία της μητέρας τους.
Ο Denis Villeneuve, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας (βασισμένο πάνω σε θεατρικό έργο), γνωστός από το Maelstrom, δημιουργεί μια σύγχρονη αρχαία τραγωδία που περιλαμβάνει την τραγικότητα του πολέμου, τον παραλογισμό των θρησκειών, το μίσος που χτίζουν μερικοί μέσα στο λαό, αλλά και την αγάπη, την γενναιότητα, την επανάσταση, όλα χαραγμένα στην ζωή της Nawal Marwan. Η πλοκή εξιστορείτε παράλληλα σε στο παρελθόν και στο παρόν, με τον θεατή από την μια να βλέπει το ταξίδι της Jeanne σε έναν τόπο που καλείτε να ανακαλύψει τις τραγωδίες του τόπου αλλά και της οικογένειάς της, και από την άλλη την συνεχή μάχη της Nawal, η οποία παλεύει απέναντι στην τρέλα που περιβάλει τις καταστάσεις γύρω της. Η δουλειά που έχει γίνει στο μοντάζ είναι καταπληκτική αφού, με την τρομερή ομοιότητα που έχουν οι ηθοποιοί που υποδύονται την νεαρή μάνα και την κόρη, πολλές φορές ο θεατής μπορεί να μπερδέψει το παρόν με το παρελθόν, αφού και στην πραγματικότητα υπάρχουν περιοχές που μαστίζονται ακόμα και τώρα από την τρέλα του πολέμου. Το δράμα χτίζετε σταδιακά και όσο οι αποκαλύψεις πληθαίνουν τόσο κορυφώνεται η τραγικότητα της φιγούρας της μάνας αλλά και της ιστορίας ενός πολύπαθους τόπου και λαού. Φανταστική δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας, υπεύθυνος της οποίας είναι ο André Turpin.
Μοναδικό ίσως μειονέκτημα στην διάρκειας 130 λεπτών ταινία του Denis Villeneuve, είναι το casting, και αυτό γιατί, παρότι η Lubna Azabal συγκλονίζει στον ρόλο της μάνας Nawal, η Mélissa Désormeaux-Poulin και περισσότερο ο Maxim Gaudette στους ρόλους των παιδιών, δεν προσδίδουν την ένταση που χρειάζονται οι χαρακτήρες τους.
Το Μέσα από τις Φλόγες προτάθηκε για Oscar στην ίδια κατηγορία με τον Κυνόδοντα του Λάνθιμου, για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία, αλλά παρότι θεωρούταν φαβορί, τελικά έχασε το βραβείο από το In a better World. Πρόκειται για μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς ανεπιφύλακτα.

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011

Foster The People – Torches

Τρεις τύποι, ένα γκρουπ, ένα όμορφο άλμπουμ. Δε χρειάζεται κάτι άλλο για την επιτυχία. Αλλά μόνο την επιτυχία, όχι και την καταξίωση. Οι Foster The People κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους δίσκο φέτος, με τίτλο “Torches”. Το τρίο από την Καλιφόρνια έχει καταφέρει να εντυπωσιάσει με τα pop - rock τραγούδια τους, δείχνοντας πως μπορούν στο μέλλον κάτι πραγματικά καλό.
Ο πρώτος τους δίσκος, λοιπόν, έχει 10 κομμάτια, τα οποία όλα μπορούν να χαρακτηριστούν όμορφα, αλλά όχι για να μείνουν. “Helena Beat” για ξεκίνημα, ένα ωραίο ξεκίνημα για το άλμπουμ που σε προετοιμάζει για την ανάλογη συνέχεια. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει γίνει το δεύτερο single, αφού το πρώτο είναι το αμέσως επόμενο, “Pumped Up Kicks”. Ίσως, το μοναδικό τραγούδι που παίζει λίγο στο ραδιόφωνο και που τους έχει κάνει γνωστούς.
 Λογικό, μια και το κομματάκι είναι ένα αρκετά όμορφο, ρυθμικό κομμάτι, το οποίο δεν θα παραβλέψεις αμέσως. Το ίδιο θα συμβεί και στη συνέχεια, με το “Call It What You Want”, όπου το ρεφρέν θα σου μείνει στο αυτί. Επίσης, ένα από τα καλά σημεία του δίσκου αποτελεί το “Waste”. Αργότερα, πέφτουμε σε μια κοιλιά, και εδώ φαίνεται πως το άλμπουμ γέμισε από κομμάτια, όχι και τόσο ιδιαίτερα, απλά για να υπάρξει ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Έτσι όπως ανοίγει όμορφα ο δίσκος, έτσι και τελειώνει, με το όμορφο “Warrant”.
Το “Torches” μπορεί να χαρακτηριστεί συμπαθητικός δίσκος, αλλά μέχρι εκεί. Κάποια τραγούδια θα τα αγαπήσεις, μέχρι να τα βαρεθείς και να μην τα ξανακούσεις. Ωστόσο, το πρώτο δισκογραφικό βήμα των Foster The People είναι καλό, αναμένοντας τί pop μπορούν να δημιουργήσουν στο μέλλον.

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011

City Island – Οικογένεια σε Παράνοια

Τι συμβαίνει όταν η μυστικοπάθεια επικρατεί μεταξύ των μελών της οικογένειας; Η απάντηση υπάρχει στην ταινία του Raymond de Felitta, “City Island”. Ή μάλλον μια κωμική απάντηση βρίσκεται στο συγκεκριμένο σενάριο. Μια 4μελής οικογένεια «τινάζεται» στον αέρα, εξαιτίας των μυστικών που έχει το κάθε ατομο. Ο Vince Rizzo (Andy Garcia) είναι δεσμοφύλακας και έχει δύο παιδιά με τη γυναίκα του, Joyce (Julianna Margulies), ενώ η καθημερινότητά του μοιάζει κάτι παραπάνω από βαρετή. Μέχρι που μια μέρα, στη λίστα των φυλακισμένων θα βρει ένα γνώριμο όνομα. Πρόκειται για τον Tony (Steven Strait), ο οποίος είναι παιδί του, όπου όμως τον είχε εγκαταλείψει σε μικρή ηλικία. Τότε ο Vince αποφασίζει να τον βάλει στο σπίτι του με μια λεπτομέρεια, να μην πει απολύτως τίποτα στην οικογένεια του για την υπόθεση. Έτσι, ο νεαρός γνωρίζεται με τη γυναίκα και τα δύο παιδιά, με τη πρόφαση ότι βγήκε από τη φυλακή, υπό την επίβλεψη του Vince, για κοινωνική εργασία. Εκτός του συγκεκριμένου θέματος, ο δεσμοφύλακας ζει με ένα ανεκπλήρωτο όνειρο, να γίνει ηθοποιός. Γι’ αυτό, γράφεται σε δραματική σχολή, λέγοντας στην γυναίκα του ότι πηγαίνει σε βραδιά πόκερ.
Ωστόσο, δεν είναι ο μοναδικός που κρατάει μυστικά. Η κόρη (Dominik Garcia-Lorido) χάνει την υποτροφία για τις σπουδές της, αλλά το κρύβει. Για να βγάλει τα έξοδα της φοιτητικής της ζωής, χωρίς να μην καταλάβει κανείς κάτι, εργάζεται ως στριπτιζέρ, ενώ ταυτόχρονα καμαρώνει στους γονείς της για την υποτροφία και για το πόσο καλά πηγαίνει στα μαθήματα της. Από την άλλη, ο γιος (Ezra Miller) περνάει τις περισσότερες ώρες της μέρας του μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του. «Σερφάρει» σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα να ερωτευθεί τη γειτόνισσά του, η οποία είναι πολλά χρόνια μεγαλύτερη και πολλά κιλά βαρύτερη από εκείνον. Και τελευταία η γυναίκα του Vince, η οποία αρχίζει να έχει ερωτικές περιπτύξεις με τον ξένο φυλακισμένο που ήρθε στο σπίτι. Όλα αυτά τα ψέματα οδηγούν σε μια πολύ περίπλοκη ενδοοικογενειακή κατάσταση, με αποτέλεσμα όλο αυτό να εκραγεί και να υπάρξουν μεγάλες εκπλήξεις και ένα τεράστιο μπέρδεμα.
Ο καταπληκτικός Andy Garcia προπορεύεται και μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια δίνουν ένα ρεσιτάλ ερμηνείας γέλιου. Πολύ καλή κωμωδία χωρίς να κουράζει και με τα μηνύματά της. Και εκεί που όλα δείχνουν να τινάζονται στον αέρα και να διαλύεται η οικογένεια, ο Raymond de Felitta μας παρουσιάζει την αισιόδοξη και αστεία πλευρά της ζωής. Από τη μία η εν λόγω οικογένεια φαίνεται να είναι τουλάχιστον παρανοϊκή, από την άλλη, όμως, πόσες ομοιότητες μπορούμε να βρούμε με τους συγκεκριμένους χαρακτήρες;

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011

Leslie Feist – Metals

Τέσσερις δίσκοι με αποκορύφωμα εκείνο του 2007, “The Reminder”, και η Καναδή Leslie Feist επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Ο λόγος για το “Metals” που κάνει πρεμιέρα στην Αμερική στις 4 Οκτωβρίου. Ωστόσο, η 35χρονη τραγουδοποιός προσφέρει για ακρόαση ολόκληρο το άλμπουμ της, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της. Παρά τις εξαιρετικές κριτικές που είχε ο προηγούμενος δίσκος της και την αναγνωρισιμότητα που απόκτησε παγκοσμιως, η Feist δεν επηρεάστηκε από όλα αυτα τα διθυραμβικά λόγια και απομονώθηκε για να δημιουργήσει τα νέα της τραγούδια όπως εκείνη γνωρίζει καλύτερα.
Αίσθηση κάνει αμέσως το “Graveyard” που γίνεται «αρχοντικό» με τα φωνητικά πίσω από τη φωνή της Feist να δίνουν όμορφη τόνα. “How Come You Never Go There?” για τη συνέχεια, ίσως το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου. Λίγο το baroque του τραγουδιού, λίγο τα φωνητικά που ανεβοκατεβαίνουν κάνουν το συγκεκριμένο σημείο το καλύτερο στα 50 λεπτά του “Metals”. Η ποικιλία οργάνων είναι εμφανή σε όλες τις δουλειές της Καναδής, όπως και στο “A Commotion” που ακούμε τα έγχορδα αλλά και τα πνευστά να δίνουν ένα γρήγορο και πιο δυνατό τέμπο. Η συνέχεια παραμένει στα ίδια επίπεδα, με τη Feist να κρατάει μια πιο «ήρεμη» στάση στα τραγούδια της. Προς το κλείσιμο του δίσκου, αίσθηση κάνουν τα “The Undiscovered First” και “Comfort Me”.
Χωρίς πολλές περίπλοκες και «έξυπνες» μελωδίες, αλλά με τη καταπληκτική, βελούδινη φωνή της, η Leslie Feist κυκλοφορεί έναν αρκετά όμορφο δίσκο, δείχνοντας πως δεν σταματάει εκεί που είχε βρεθεί, δηλάδή στη κορυφή. Το “Metals” μπορεί να αποδειχθεί δίσκος διαμάντι για το 2011 της indie pop.

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

The Lookout - Ο Τσιλιαδόρος

Ο Chris Pratt είναι το αστέρι του σχολείου του και αθλητής με μελλοντική καριέρα επαγγελματία στο χόκεϋ. Όλα στη ζωή του είναι όπως τα θέλει, μέχρι που σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα, για το οποίο έφταιγε αυτός, δύο φίλοι του πεθαίνουν και ο ίδιος, από τα σοβαρά τραύματα στο κεφάλι του, αποκτά προβλήματα μνήμης και συνοχής σκέψης. Ανήμπορος πια να κάνει βασικές λειτουργίες, συγκατοικεί με τον Lewis, έναν τυφλό αλλά έξυπνο φίλο του, παρακολουθεί μαθήματα για άτομα με παρόμοια προβλήματα και δουλεύει ως καθαριστής σε μια τοπική τράπεζα. Μια συμμορία ληστών όμως θα εκμεταλλευτεί την κατάσταση του Chris για να ληστέψει την τράπεζα και τότε η ζωή του θα αλλάξει για δεύτερη φορά.
 Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Scott Frank βλέπουμε πως απερισκεψίες μπορούν να διαλύσουν μια ολόκληρη ζωή, όσο πετυχημένη και αν είναι. Το έργο στην αρχή δίνει την εντύπωση πως θα εξελιχθεί σε ένα πιο ελαφρό Memento, αλλά τελικά δεν ξεφεύγει από την κλασσική δομή ενός crime movie. Η σχετική επιτυχία της ταινίας βασίζεται στο πολύ ενδιαφέρον casting της, και ειδικότερα στον ρόλο του Scott, όπου ο Joseph Gordon-Levitt (Inception, (500) Days of Summer) κάνει εμφανέστατο το ταλέντο του. Στον ρόλο του Lewis βλέπουμε τον Jeff Daniels (Dumb & Dumber, Good Night, and Good Luck.) και στον ρόλο του Gary Spargo, αρχηγού της συμμορίας, βλέπουμε τον Matthew Goode (Watchmen, Match Point, A Single Man).
Το The Lookout ξεκινάει και χτίζει δύο ιστορίες παράλληλα, αποφασίζοντας τελικά να δώσει βάρος στην “ευκολότερη” από αυτές. Η διάρκεια της ταινίας είναι οριακή για να μην ενοχλήσει αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, οπότε το The Lookout παραμένει ένα καλό crime thriller με ωραίες ερμηνείες.

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011

Ωχρά Σπειροχαίτη

Ένα από τα πιο αντισυμβατικά συγκροτήματα της χώρας μας. Ποτέ δεν άλλαξε την αρχική στάση του και τις ιδεολογίες των μελών του. Οι Ωχρά Σπειροχαίτη (λοίμωξη που προκαλεί σύφιλη) δημιουργήθηκαν στην Αθήνα του 1987, όπου έβγαλαν και τις πρώτες τους κασέτες. Ακριβώς 10 χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ και 2 χρόνια μετά το δεύτερο, με τίτλο «Πρόβα». Το 2002 έρχεται με τη σειρά του και το τρίτο, με το συγκρότημα να διανέμει τους δίσκους χωρίς αντίτιμο. Πέρσι ήρθε η στιγμή για τη κυκλοφορία της τέταρτης δουλειάς του, ενώ λίγο αργότερα ήρθε η ανακοίνωση απο τη μπάντα ότι δεν θα συνεχίζει να υφίσταται.
Το τελευταίο άλμπουμ ήρθε μέσα στο 2010 και με 8 τραγούδια από το γκρουπ. Δε γνωρίζω αν ο δίσκος δημιουργήθηκε με το σκεπτικό πως θα ήταν και ο τελευταίος. Δυνατές μουσικές, στίχοι που σε αφυπνίζουν, ή έστω προσπαθούν να σου πουν ότι με το να κάθεσαι στο σπίτι σου μη κάνοντας κάτι ουσιαστικό, δεν θα καταφέρει ποτέ αυτή η κοινωνία να πάει μροπστά. Καλό ξεκίνημα με τα «Χρώματα» και η συνέχεια εξίσου καλύτερη με τη «Πομπή».
 Και έρχονται τα προσχέδια για τη Μακρόνησο. Πρόκειται για πέντε ποιήματα του μακρονησιωτη Τίτου Πατρίκιου, τα οποία γράφτηκαν το 1953. Οι Ωχρά Σπειροχαίτη τα μελοποιούν τα τρία από τα πέντε, κάνοντάς μας να αφουγκραστούμε τα μαρτύρια των ανθρώπων που βίωσαν εκείνη την εποχή, επειδή μόνο και μόνο είχαν τα δικά τους «πιστεύω». Τελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το «Του μπαρμπαΓιάννη Τ.». Ο λόγος για έναν πρόσφυγα της Μ.Ασίας, ο οποίος αποτελεί πρωτεργάτη της εξέγερσης στη Θεσσαλονίκη, το 1936. Με αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις, εκδιώχνεται από τη τότε κυβέρνηση (τους Γερμανούς δηλαδή) και συνεχώς πάλευε για τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Η ανακοίνωση της διάλυσης του συγκροτήματος μόνο λύπη μπορεί να προξενήσει, αφού η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί μια από τις απειροελάχιστες περιπτώσεις. Δεν θέλουν να μπουν στο σύστημα, δεν θέλουν να έχουν «πάρε δώσε» με την εμπορευματοποίηση και να δίνουν απλώς τους στίχους και τη μουσική τους. Μπορεί να σταμάτησαν από τη δισκογραφία, ωστόσο σε κάποια συναυλία αλληλεγγύης θα τους συναντήσουμε.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More