Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012

Green Day – Dos!

Οι Green Day από τον Σεπτέμβρη μέχρι και τον ερχόμενο Ιανουάριο θα μας απασχολούν συνεχώς με τα καινούρια τους τραγούδια, τα οποία παρουσιάζουν σε τρεις διαφορετικούς δίσκους. Ο πρώτος κυκλοφόρησε στα τέλη του Σεπτεμβρίου με τον τίτλο “Uno!” ενώ τώρα ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με το όνομα “Dos!”. Το “Uno!” δεν εντυπωσίασε πολύ αν και περιελάμβανε ορισμένα καλά (εμπορικά) κομμάτια. Το punk τρίο από την Αμερική φαίνεται να είχε μεγάλο οίστρο τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να ηχογραφήσει αυτά τα τρία άλμπουμ.
Και σε αυτό τον δίσκο οι Green Day δεν παρουσιάζουν κάτι αρκετά διαφορετικό. Οι μελωδίες είναι οι συνηθισμένες που έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια από το συγκρότημα, όπως και οι στίχοι που επαναλαμβάνονται. Με άλλα λόγια, κλασικός ήχος Green Day με τραγούδια να τα σπάνε από ενέργεια και μπαλάντες με μοναχική ηλεκτρική κιθάρα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι το άλμπουμ δεν ακούγεται. Ακούγεται και μάλιστα πολύ εύκολα. Θα ξεκινήσεις να ακούς τον δίσκο και δεν θα καταλάβεις πώς έφυγε ένα 40λεπτο. Στην ουσία, έφυγε γεμάτο με pop punk μελωδίες, με κάποιες ξεσηκωτικές στιγμές και κάποιες άλλες ήρεμες στιγμές. Επίσης, η φωνή του Armstrong φαίνεται ίδια από εκείνη του 2004 χωρίς να έχει αλλάξει πολύ. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα που αποφάσισαν να κάνουν οι Green Day θα μπορούσε να πάει απευθείας στα σκουπίδια και να στείλει το συγκρότημα υπερβολικά κάτω στις προτιμήσεις των οπαδών του. Όμως στην πλειοψηφία, τα τραγούδια μπορούν να σταθούν κάπως σε έναν δίσκο του βεληνεκούς των Green Day.
Εποχές “American Idiot” είναι μάλλον απίθανο να ξαναέρθουν για την αμερικανική μπάντα. Ακόμη και το “21st Century Breakdown” βρίσκεται κάποια σκαλιά πιο πάνω από τις φετινές δουλειές. Το “Dos!” δεν ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις γιατί πολύ απλά θα το βαρεθείς πολύ γρήγορα. Συγκριτικά με το προηγούμενο “Uno!”, το πρώτο άλμπουμ είναι καλύτερο από το δεύτερο και πιστεύω πως θα είναι καλύτερο και από το τρίτο που έρχεται σε δύο μήνες.

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Lana del Rey - Paradise

Αδιαμφισβήτητα είναι από τα πρόσωπα της χρονιάς και που έχει τραβήξει τα περισσότερα βλέμματα φέτος. Η Lana del Rey είναι η νέα ντίβα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής ενώ ό,τι και να κάνει, την ακολουθούν όλοι, από ένα καινούριο τραγούδι ή ένα video clip μέχρι μια φωτογράφιση. Το "Born to Die" έχει πουλήσει πάρα πολλά αντίτυπα, τα κομμάτια της παίζουν ασταμάτητα την στιγμή που πολλοί μιλούν και για το στυλ που ακολουθεί. Δέκα μήνες, λοιπόν, μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου και πλέον πολυπλατινένιου δίσκου της, η στυλάτη Elizabeth Grant επιστρέφει με 9 ολοκαίνουρια τραγούδια και το ΕΡ με τον τίτλο "Paradise".
Το “Paradise” εκτός του ότι διατίθεται ως ένα ΕΡ, αποτελεί και μια (από τις πολλές) editions του “Born to Die”. Στο μουσικό κομμάτι, η Lana del Rey συνεχίζει στο γνωστό της μοτίβο, εκείνο της indie pop και baroque ερμηνείας. Ενώ τα κομμάτια αναβλύζουν μια μελαγχολία και γενικά μια μαυρίλα, όταν τα ακούς μόνο μελαγχολία δεν αισθάνεσαι. Το “Ride” που κάνει την αρχή για τα 9 τραγούδια είναι το πρώτο single από το “Paradise” και συνολικά το έκτο για την Αμερικανίδα μέσα στο 2012. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί την κορυφή για τον δίσκο, με ρυθμικό ρεφρέν να σου κολλάει απευθείας. Με το “Cola” η 26χρονη καλλιτέχνιδα μας οδηγεί στα χαρακτηριστικά της στιχουργικά μονοπάτια, όπως για παράδειγμα το “My pussy tastes like Pepsi Cola”.
Στην συνέχεια, το “Body Electric” κάνει την μικρή διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα καθώς το επόμενο, διασκευασμένο “Blue Velvet” του 1950 είναι η πιο ανιαρή στιγμή μέσα στα 35 λεπτά του δίσκου. Προς το τέλος, αυτό που μένει είναι σίγουρα το “Burning Desire” με το χαμηλό beat του ενώ προηγουμένως τα “Bel Air” και “Yago” δεν αφήνουν κάτι.
Με το “Born to Die” η Lana del Rey εκτοξεύθηκε στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Με το καινούριο ΕΡ συνεχίζει την ανοδική πορεία της. Το “Paradise” από μόνο του μπορεί να χαρακτηριστεί πολύ καλό. Η συνολική έκδοση του “Born to Die: The Paradise Edition” μπορεί να θεωρηθεί απλώς αριστουργηματική.

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Skyfall

Μετά από μία ανεπιτυχή αποστολή στην Τουρκία, ένας σκληρός με πληροφορίες για όλους τους ενεργούς μυστικούς πράκτορες του κόσμου καταλήγει στα χέρια ενός παρανοϊκού τρομοκράτη, του Silva. Η αφοσίωση του Bond στην M κλονίζεται όμως, μετά από μια βομβιστική επίθεση στα γραφεία της MI6, επιλέγει να επιστρέψει και να κυνηγήσει τον μυστήριο Silva, ο οποίος φαίνεται πως έχει παρελθόν με την M. Στην μάχη του αυτή ο Bond θα επιστρέψει στο παρελθόν του για να δώσει εκεί την τελική μάχη με έναν ισότιμο εχθρό.
Είναι καταπληκτικό πως ένα franchise με 50 χρόνια ιστορία στον κινηματογράφο, συνεχίζει να αποδίδει τόσο καλά και να μας προσφέρει τόσο δυνατές ταινίες. Στην 23η ταινία της σειράς ο θρυλικός χαρακτήρας του Bond επαναπροσδιορίζεται και αλλάζει πολλά από τα στοιχεία που τον έχουν κάνει τόσο χαρακτηριστικό. Ο σκηνοθέτης Sam Mendes, μαζί φυσικά με την ομάδα των σεναριογράφων της ταινίας, επιλέγει να δώσει στον Bond ένα νέο, πιο ανθρώπινο απ' όσο είχαμε συνηθίσει, προφίλ, σύμφωνα με το οποίο ο Bond μπορεί να “τσαλακωθεί”. Μέχρι και τα περίφημα gadgets του 007 στο Skyfall λάμπουν δια της απουσίας τους ενώ το σημαντικότερο μηχανοκίνητο της ταινίας δεν είναι άλλο από μία κλασική Άστον Μάρτιν. Με το Skyfall δεν αλλάζει μόνο ο ίδιος ο Bond, αλλά και ο κόσμος του, καθώς η δράση μεταφέρεται σε μια πιο σύγχρονη εποχή, την εποχή των υπολογιστών και του internet. Αυτή η μεταφορά φαίνεται μέχρι και από την επιλογή του Ben Whishaw στον ρόλο του, wannabe hipster/geek, Q.
Ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , Dream House) μετά από τρεις ταινίες ως James Bond μπορεί να χαρακτηριστεί ίσως ο καλύτερος στην ιστορία του χαρακτήρα, μετά φυσικά από τον, τρομερό αλλά και πολύ διαφορετικό, Sean Connery. Συγκινητική και η Judi Dench ως M, με την τρομερή σχέση που έχει αναπτύξει με τον μυστικό πράκτορα, που άλλωστε είναι και στο επίκεντρο του Skyfall. Αποκάλυψη της ταινίας όμως ήταν ο Javier Bardem (Biutiful) στον ρόλο του Silva, ενός χαρακτήρα, ίσως του καλύτερου κακού στην ιστορία του franchise, που κατέχει την ιστορία ενός πράκτορα 00 αλλά και την τρέλα που θυμίζει πολύ τον Joker του Nolan. Το Skyfall κάνει μια επιστροφή στα παλιά, για να ξεκινήσει κάτι καινούριο. Έτσι, για πρώτη φορά βλέπουμε την Naomie Harris στον ρόλο της, πολύ πιο sexy, Eve Moneypenny και τον Ralph Fiennes (The Reader, Harry Potter, Coriolanus) ως Gareth Mallory. Οι σκηνές δράσεις της ταινίας δεν είναι πάρα πολλές αλλά αρκούν καθώς η ένταση μένει αναλλοίωτη καθ' όλη την διάρκειά της, μέχρι την κλιμάκωση στην τεράστια τελική αναμέτρηση στο πατρικό του Bond στην Σκωτία.
Ακόμα και οι φανταστικοί τίτλοι αρχής σου δίνουν να καταλαβαίνεις πως ο Sam Mendes (American Beauty) έχει κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Δίπλα του, με εξίσου σημαντική συμβολή στο θέαμα που αποδίδει η ταινία, βρίσκεται ο Roger Deakins των 9 προτάσεων για Oscar, αναλαμβάνοντας την διεύθυνση φωτογραφίας. Το Skyfall είναι μια ταινία που δεν θα δυσαρεστήσει κανέναν, μάλιστα, θα αρέσει μέχρι και σε αυτούς που απεχθάνονταν την “ψευτιά” που χαρακτήριζε τις παλιότερες ταινίες. Η αληθοφάνεια που βγάζει ο νέος James Bond φέρνει νέο αέρα στο franchise και φυσικά περιμένουμε από τώρα την επόμενη περιπέτεια του διάσημου ήρωα.

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Semen of the Sun – The Walk

Ακούς τα τραγούδια τους που διαρκούν συνολικά περίπου τριάντα λεπτά. Ενθουσιάζεσαι από τις πρώτες μελωδίες καθώς το γρήγορο τέμπο, η ηλεκτρική κιθάρα που παραμορφώνεται και τα «βρώμικα», πολλές φορές, φωνητικά κάπως σα να σε τραβάνε. Στοιχηματίζεις πως η μπάντα προέρχεται από τα βάθη της δυτικής Αμερικής ή από κάποια υπόγεια μουσική σκηνή του Μάντσεστερ. Συνειδητοποιείς, όμως, ότι οι τύποι δεν έρχονται από κάπου μακριά αλλά από την πόλη στην οποία μένεις και εσύ. Τρεις Αθηναίοι εδώ και πέντε χρόνια ενώνουν τις μουσικές δυνάμεις τους, συνθέτοντας rock – grunge – alternative τραγούδια.
Ο λόγος για τους Semen of the Sun, οι οποίοι πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους το 2008 με τον δίσκο “Radio Adult: Slow Songs, cheese and wine” και αντίκρυσαν μεγάλη επιτυχία. Φέτος, λοιπόν, και μετά από μια μικρή, σχηματική αλλαγή επιστρέφουν με δεύτερο άλμπουμ όπου τιτλοφορείται “The Walk”. Ήδη από το εναρκτήριο “Hard to Admit” μπαίνεις σε δρόμους του Seattle και πολύ απλά αφήνεσαι στην πορωτική μελωδία της ηλεκτρικής κιθάρας. Ο ρυθμός δεν πέφτει ποτέ, οι Semen of the Sun συνεχίζουν ακάθεκτοι και δεν καταλαβαίνεις πώς πέρασε ένα μισάωρο τόσο γρήγορα. Ίσως η συνολική διάρκεια του άλμπουμ να είναι μικρή αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν σου αφήνει περιθώρια για κάποια γκρίνια.
Η εγχώρια μουσική σκηνή κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια. Ολοένα ξεπηδούν συγκροτήματα με grunge και heavy rock μελωδίες με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους πολύ καλούς Monovine(Cliché). Το “The Walk” είναι μια καλή ένδειξη για το πού βαδίζει η ελληνική ξενόγλωσση σκηνή και οι Semen of the Sun αποτελούν πλέον ένα από τα αγαπημένα εγχώρια σχήματα.

Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012

Ted

Ο 8χρονος John παίρνει δώρο Χριστουγέννων από τους γονείς του ένα αρκουδάκι. Ο μικρός που δεν έχει φίλους χαίρεται πολύ με το δώρο του και το ίδιο βράδυ κάνει ευχή να μπορούσε να βγάλει μιλιά το αρκουδάκι. Έτσι, ο Ted – όπως τον είχε ονομάσει – ζωντανεύει και, μετά από την φυσιολογική έκπληξη που προξένισε αυτή η πράξη, γίνεται ο καλύτερος φίλος του John. 27 χρόνια αργότερα John και Ted συνεχίζουν να είναι αχώριστοι με την διαφορά πως ο πρώτος διατηρεί μια σχέση τεσσάρων χρόνων με την Lori. Όταν αποφασίζουν να προχωρίσουν πιο σοβαρά την σχέση τους, η παρουσία του Ted θα μπει εμπόδιο.
Κωμωδία με πολύ γέλιο, πετυχημένες ατάκες και έναν αρκούδο διαφορετικό από τους συνηθισμένους. Σίγουρα το συγκεκριμένο αρκουδάκι δεν ενδείκνυται για ανήλικα παιδιά καθώς μέσα στο 2ωρο της ταινίας οι βωμολοχίες από το στόμα του Ted δίνουν και παίρνουν. Το φιλμ ξεκινά καλά, σε κάνει να γελάς ασταμάτητα στην αρχή με τους αστείους διαλόγους μεταξύ John και Ted και τις φάσεις με μεθύσια και ατέλειωτο μαστούρωμα, ωστόσο στην συνέχεια και συγκεκριμένα στο τελευταίο μισάωρο αλλάζει. Κάπου εκεί το αστείο της «κάφρικης» υπόθεσης τελειώνει με την ταινία στρέφεται περισσότερο σε κάτι μεταξύ δράσης και κοινωνικού, αν και οι ατάκες που ξεστομίζει ο αρκούδος που και που σε κάνουν να γελάσεις λίγο.
Το cast αρκετό καλό με τον Mark Wahlberg (Contraband, The Fighter) και την Mila Kunis να είναι ευχάριστοι. Επίσης, ιδανικός για τον ρόλο του psycho οπαδού του Ted είναι ο Giovanni Ribisi (γνωστός από την σειρά “Friends” ως ο μικρός αδερδός της Phoebe). Η φωνή του αρκούδου Ted είναι του Seth MacFarlane, του δημιουργού του Family Guy. Εξού και η σχετική καφρίλα που αναδύεται από τις ποικίλες ατάκες του. Επιπλέον, αστεία εμφάνιση κάνει και η Norah Jones (Little Broken Hearts) ως παλιά γκόμενα του Ted.
Με το “Ted” γελάς αρκετά αλλά αν περιμένεις ότι επί 2 ώρες θα πέφτεις από το κάθισμα λόγω των γέλιων, θα απογοητευτείς. Υπάρχουν πολλές σκηνές με τις οποίες θα ξεκαρδιστείς αλλά η συνέχεια κάπως το χαλάει.

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

The Raveonettes – Observator

Πριν ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησαν τον πέμπτο τους δίσκο, “Raven In The Grave”, ο οποίος, η αλήθεια είναι, πως δεν ενθουσίασε πολύ. Οι Raveonettes έχουν εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως και δικαίως, αφού δίσκοι όπως το “Pretty in Black” και “Lust Lust Lust” δεν παύουν να ακούγονται μέχρι και σήμερα μανιωδώς. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να μην είχαν φανατικό κοινό και στη Ελλάδα, πράγμα που φαίνεται από τις συχνές επισκέψεις τους για συναυλίες και τον αριθμό κόσμου που μαζεύουν. Δεν άργησαν όμως να επιστρέψουν και φέτος το φθινόπωρο έβγαλαν το έκτο άλμπουμ τους με εννέα καινούρια τραγούδια και με τον τίτλο “Observator”.
Ήδη από πολύ νωρίς έχουν βγει τέσσερα singles από τα συνολικά εννέα κομμάτια του δίσκου. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι κάτι θα αξίζει από το άλμπουμ. Όντως... Όχι μονάχα κάτι αλλά από την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως αυτός ο δίσκος αξίζει. Ο ήχος των Raveonettes κυμαίνεται στα συνηθισμένα πλαίσια του ντουέτου από την Δανία, δηλαδή γλυκιά pop που αρκετές φορές σε γυρίζει σε παλιές δεκαετίες συνδυασμένη με μια επίσης γλυκιά «βρωμιά». Με το “Young and Cold” ο δίσκος ανοίγει με μεγάλη χορευτική διάθεση ενώ στην συνέχεια οι τόνοι πέφτουν κάπως με την τριάδα των singles. “Observations”, “Curse The Night” και “The Enemy” ηρεμούν κατά πολύ την κατάσταση με τα απαλά πλήκτρα και φυσικά την πολύ γλυκιά φωνή της Sharin Foo. Έρχεται, όμως, το εκπληκτικό “Sinking With The Sun” να ανεβάσει τον ρυθμό. Η συνέχεια παραμένει ίδια καθώς προς το κλείσιμο τα “Downtown” και “You Hit Me” μας απογειώνουν για να έρθει το τελευταίο “Till The End” με τα δυνατά κρουστά και μαζί του να αναπολύσουμε το μισάωρο που μόλις πέρασε.
Με το προηγούμενο άλμπουμ “Raven In The Grave”, μπορεί να χαλαστήκαμε. Αλλά οι Raveonettes γύρισαν πολύ γρήγορα πίσω για να «επουλώσουν» την άσχημη στιγμή και να κυκλοφορήσουν ένα πολύ καλό δίσκο. Το “Observator” είναι ό,τι πρέπει για τον φθινοπωρινό καιρό και τον ερχόμενο χειμώνα.

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

J.A.C.E.

Ο Jace μένει ορφανός από την πρώτη στιγμή της ζωής του, σε ένα ελληνικό χωριό της Αλβανίας. Στα επτά του θα χάσει κάθε ίχνος αθωότητας και θα μεταφερθεί στην Ελλάδα, μέσω ενός βρώμικου κυκλώματος. Η τραγωδία στην ζωή του δεν τελειώνει, μέχρι να βρει την Μαρία, μια κοπέλα που θα τον κάνει να πιστέψει πως έχει ελπίδα να νιώσει την αγάπη που ζητάει από παιδί. Για να μπορέσει να προστατέψει την Μαρία και τον γιό της όμως, θα αναγκαστεί να βρεθεί αντιμέτωπος με το παρελθόν του, που δεν έχει σταματήσει να τον στοιχειώνει ακόμα.
Τα αρχικά του τίτλου αντιστοιχούν στο Just Another Confused Elephant, το σύνδρομο που περιγράφει την επιθετική συμπεριφορά των ορφανών μικρών ελεφάντων. Κάπως έτσι επιλέγει να παρομοιάσει την ψυχολογία του πρωταγωνιστή του ο σκηνοθέτης της ταινίας, Μενέλαος Καραμαγγιώλης. Η καινούργια ταινία του ταλαντούχου έλληνα σκηνοθέτη, ο οποίος επιστρέφει στον κινηματογράφο με μεγάλου μήκους ταινία μετά το Black Out του 1998, είναι, όπως λέει και ο ίδιος, ένας συνδυασμός του δράματος του Όλιβερ Τουίστ και την διαρκούς αναζήτησης του Οδυσσέα για την προσωπική του Ιθάκη. Ο Καραμαγγιώλης παρουσιάζει ένα τρομακτικό χάος, τόσο με το απίστευτο σενάριό του όσο και με την σκηνοθεσία του, που εναλλάσσει το ύφος του φιλμ από δράμα σε θρίλερ, όπως προστάζει η ζωή του Jace. Η πλοκή της ταινίας προκαλεί σοκ, τόσο με το περιεχόμενό της, όσο και με την δαιδαλώδη δομή της. Είναι τρομερό πως ο Καραμαγγιώλης έφτιαξε μία τόσο περίπλοκη ιστορία που ασχολείται με τόσα διαφορετικά μέτωπα που θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο διαφορετικές ταινίες. Οι ανατροπές είναι πολλές και όσο η ταινία πλησιάζει το φινάλε της είναι απανωτές αλλά, και ρεαλιστικές. Η ιστορία του Jace μπορεί να μην είναι αληθινή, αλλά είναι τόσο καλά γραμμένη, με όλη πολυπλοκότητα που υπάρχει την πραγματική ζωή, που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι.
Οι χαρακτήρες του έργου είναι πολλοί, άλλοι με μικρό και άλλοι με μεγάλο ρόλο στην ζωή του Jace, όμως όλοι χτίζουν σε κάποιο βαθμό τον χαρακτήρα του. Μόνο με μια γρήγορη ματιά χρειάζεται για να καταλάβει κανείς την τρομερή δουλειά που έγινε στην επιλογή των ηθοποιών. Ο Alban Ukaj συναρπάζει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, με μοναδικό εργαλείο την εκφραστικότητα και τους μορφασμούς του προσώπου του, ενώ οι σκηνές που εμφανίζετε ο μοναδικός Ιερώνυμος Καλετσάνος (Wasted Youth) ξεχωρίζουν απίστευτα. Στον ρόλο του μάχιμου αστυνομικού ο Μηνάς Χατζησάββας (Άδικος κόσμος), του βρώμικου μα γεμάτο τύψεις γιατρού ο Ακύλλας Καραζήσης και του αρρωστημένου εγκληματία ο Γιάννης Τσορτέκης. Εξίσου δυνατοί βέβαια στους ρόλους τους ήταν και οι Κόρα Καρβούνη (Tungsten), Αργύρης Ξάφης, Χρήστος Λούλης και η εξαιρετική Στεφανία Γουλιώτη (Δεμένη Κόκκινη Κλωστή). Από κοντά και οι μικρότεροι Σαβίνα Αλιμάνι (Η Kόρη) και Σόμα Μπαντέκας, ενώ την εμφάνισή τους κάνουν και οι Franco Trevisi και Franco Trevisi. Η παραγωγή της ταινίας είναι υψηλού επιπέδου και χωρίζετε ανάμεσα σε Γαλλία, Πορτογαλία, FYROM, Ρουμανία και Τουρκία. Πολύ καλή δουλειά έγινε και στην ηχητική επένδυση της ταινίας, όπως και στο soundtrack της το οποίο ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Με ένα cast που ξεχειλίζει με την ποιότητά του και ένα σενάριο φοβίζει με το λεπτομερέστατο γράψιμο του, το JACE φαντάζει ως ένα αριστούργημα. Το πραγματικό χάος όμως της ζωής του Jace, με τα πολλά “spinoffs” που θα μπορούσε άνετα να έχει, μπορεί να κουράσει την παρακολούθηση των 154 λεπτών της ταινίας. Στην προσπάθεια της ταινίας να ακουστεί, προχωράει με σπασμένα τα φρένα, σταματώντας οριακά πριν γίνει ενοχλητική. Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης δίνει στο στίγμα του και δημιουργεί μια ταινία γροθιά που θα προκαλέσει αλλά και θα μας αφήσει με την ελπίδα πως δεν θα χρειαστεί να περάσουν πάλι τόσα χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του.

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Amanda Palmer & The Grant Theft Orchestra – Theatre is Evil

Στα 36 της χρόνια τα έχει κάνει (σχεδόν) όλα. Εδώ και δέκα χρόνια ασχολείται με τρία διαφορετικά μουσικά projects και το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι να δημιουργεί μουσική. Με τον Brian Viglione συνθέτουν τους Dresden Dolls ενώ από το 2007 έχει σχηματίσει το ντουέτο των Evelyn Evelyn μαζί με τον Jason Webley. Εκτός από όλα αυτά, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις ακολουθεί ταυτόχρονα και μια σόλο πορεία, η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από δύο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Ε λοιπόν, φέτος έφτασε η στιγμή για την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού δίσκου της Amanda Palmer που τιτλοφορείται “Theatre is Evil”.
Σε αυτή την δισκογραφική δουλειά η Amanda Palmer συνεργάζεται με τρεις τύπους όπου μαζί με την ίδια αποτελούν τους The Grant Theft Orchestra. Η Νεοϋορκέζα έχει προκαλέσει με τους στίχους της ουκ ολίγες φορές, όπως και σε αυτό τον δίσκο (αν δώσεις βάση στα λόγια θα βρεις αρκετά που «προκαλούν»). Η Amanda Fucking Palmer, όπως είναι γνωστή, συνδυάζει διαφορετικούς κόσμους με εξαιρετικό τρόπο. Από την μία, η μουσική της αγγίζει την pop των Marina & the Diamonds (“Electra Heart”, “The Family Jewels”) και από την άλλη παρουσιάζει μια πιο rock πλευρά ή και ακόμα μελωδίες βγαλμένες από την baroque εποχή. Από τα προηγούμενα άλμπουμ της η 36χρονη τραγουδοποιός είχε δείξει ότι δεν φοβάται να εκφραστεί και να τραγουδίσει κομμάτια που θεωρεί η ίδια σωστό να τα πει, χωρίς να δίνει σημασία στο αν θα προκαλέσει.
Όσον αφορά το “Theatre is Evil” είναι δισκάρα. Το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι χωρίζεται σε δύο μέρη. Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο άσχημο αλλά ο δίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος κάνει ελεύθερη πτώση σε μια καθαρόαιμη pop και αυτό μπορεί να ξενίσει τον ακροατή, ιδιαίτερα εκείνον που έχει ακούσει προηγούμενες δουλειές της Amanda Palmer. Κάπου από τη μέση και μετά, συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό “Trout Heart Replica” και μετά, το σκηνικό αλλάζει. Εισάγονται όργανα όπως πιάνο, βιολί, πνευστά που σε μεταφέρουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο συγκριτικά με τα πρώτα τραγούδια που άκουγες.
Με κομμάτια όπως τα “The Bed Song” και “Berlin” η Amanda Palmer αποδεικνύει γιατί είναι και μεγάλη ερμηνεύτρια. Ταυτόχρονα, όμως, με τραγούδια σαν τα “Massachusetts Avenue” και “Melody Dean” κάνει τον ρυθμό πολύ ανεβαστικό και χορευτικό. Το “Theatre Evil” απευθύνεται σε διαφορετικούς ακροατές. Περιλαμβάνει ήχους που μπορούν να ικανοποιήσουν αρκετές, δαφορετικές απόψεις και τελικά να κερδίσει τις εντυπώσεις από όλους.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More