Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Biffy Clyro – Opposites

Πέρσυ έκλεισαν μια δεκαετία στην δισκογραφία γεμάτη αρκετούς και πολύ καλούς δίσκους. Έβγαζαν άλμπουμ σχεδόν κάθε χρόνο και έπρεπε να έρθει το τέταρτο άλμπουμ για να τους κάνει ευρέως γνωστούς. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Biffy Clyro ό,τι κυκλοφορούν το κάνουν αυτόματα πλατινένιο στην Μεγάλη Βρετανία ενώ καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στις σχετικές λίστες των charts πολλών χωρών. Φέτος επιστρέφουν με το έκτο τους πόνημα με τον τίτλο “Opposites” και το οποίο έχει αποσπάσει ήδη από τον πρώτο μήνα της κυκλοφορίας του διθυραμβικές κριτικές ενώ έγινε αμέσως «χρυσό» στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι Σκωτσέζοι κυκλοφορούν συνολικά 22 τραγούδια αποδεικνύοντας πως διαθέτουν αστείρευτη έμπνευση. Φυσικά, αυτό φαίνεται και όταν ακούσεις τις συνθέσεις τους αφού δεν πρόκειται για κάτι πρόχειρο. Όπως και στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, τα κομμάτια που ακούμε είναι εμπορικά έχοντας αυτή την μορφή του hit τραγουδιού για να παίζει στο ραδιοφώνο. Όλοι τους οι δίσκοι στην ουσία θεωρούνται εμπορικοί χωρίς φυσικά αυτό να μειώνει το τελικό μουσικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι Biffy Clyro πατούν σε σίγουρα μονοπάτια. Σε δρόμους που γνωρίζουν ήδη πολύ καλά από τα προηγούμενα χρόνια και δείχνουν να μην θέλουν να ξεφύγουν από τα συνηθισμένα επίπεδά τους.
Τα παραπάνω τα συνειδητοποιείς μετά την ακρόαση του δίσκου και έχεις σημαδέψει 2-3 τραγούδια, τα οποία είναι επιτυχίες, ακούγονται στα ραδιόφωνα και είναι πορωτικά. Όμως το διπλό άλμπουμ έτσι πάει στράφι και τα 22 κομμάτια, αν και πολλά, δεν είναι ικανά να γεμίσουν το κενό. Όχι πως η μουσική της βρετανικής μπάντας είναι άσχημη αλλά μετά από πέντε δίσκους περιμένεις πως κάποια στιγμή θα γίνει το ξέσπασμα εκτός ορίων. Ότι θα γίνει ένας παραπάνω πειραματισμός, θα ακούσεις κάτι διαφορετικό. Το “Opposites” αν ήταν ένα άλμπουμ μόνο, τότε θα μιλούσαμε ίσως για κάτι αριστουργηματικό. Τώρα μιλάμε για έναν αρκετά καλό δίσκο που μένει όμως στις σίγουρες – πλην επιτυχημένες – συνταγές των Biffy Clyro.

Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013

Kon-Tiki

Ο Thor Heyerdahl έχει αφιερώσει δέκα χρόνια από την ζωή του στην θεωρία πως οι κάτοικοι της νοτίου Αμερικής είχαν κατοικήσει πρώτοι στην Πολυνησία, πριν φτάσει εκεί ο Κολόμβος. Το εγχείρημά του για να αποδείξει αυτή την θεωρία είναι το ταξίδι από το Περού στην Πολυνησία με ξύλινη σχεδία, δηλαδή όπως ταξίδευαν πριν 1500 χρόνια. Για αυτό το τολμηρό ταξίδι, ο Thor χτυπάει την πόρτα πολλών εκδοτών για να χρηματοδοτήσουν την αποστολή και να γραφτεί ένα βιβλίο σχετικά με την θεωρία που ο ίδιος υποστηρίζει. Μετά από αρκετές προσπάθειες η χρηματοδότηση γίνεται πραγματικότητα και το μεγάλο ταξίδι του Νορβηγού και άλλων πέντε μελών είναι γεγονός.
Το “Kon-Tiki” ήταν η φετινή πρόταση της Νορβηγίας για τα Όσκαρ στην κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Πήγε αρκετά καλά, μιας και μπήκε στη χρυσή πεντάδα των υποψηφίων, ωστόσο δεν μπορούσε να συναγωνιστεί το τρομερό “Amour” του Haneke. Παρόλο αυτά, αποτελεί την ακριβότερη παραγωγή που έχει γίνει στο νορβηγικό κινηματογράφο. Η σκηνοθεσία είναι καταπληκτική με την ταινία να σε κρατάει με την δράση της αλλά και το συναίσθημα. Φυσικά, η φωτογραφία δεν γινόταν να μην είναι φανταστική αφού είναι από τα κυριότερα πράγματα που χρειάζεται ένα τέτοιο φιλμ.
Οι δόσεις δράσης που έχει το “Kon-Tiki” είναι ιδανικές αφού σε συνδυασμό με την εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών του πληρώματος, δεν σε κάνουν να βαρεθείς. Ίσως χρειαζόταν να δοθεί λίγη περισσότερη ώρα σε αυτό το ταξίδι παρουσιάζοντας και άλλες σκηνές αδρεναλίνης. Η ταινία αφήνει στο τέλος την ανθρώπινη θέληση που είναι ανίκητη και φυσικά την δικαίωση του Thor Heyerdahl, αφού μιλάμε για πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν το 1947 και κατά πάσα πιθανότητα αν δεν γυριζόταν το συγκεκριμένο φιλμ, οι περισσότεροι θα είχαμε άγνοια για αυτό το εγχείρημα.
Το “Kon-Tiki” δικαίως απέσπασε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καθώς έιναι μια πολύ καλά στημένη ταινία, που σε τραβάει και δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Κατά καιρούς έχουν βγει ταινίες με παρόμοια ταξίδια αλά Κολόμβος, η φετινή έκπληξη όμως από τη Νορβηγία είναι καταπληκτική και αξίζει.

Τρίτη 5 Μαρτίου 2013

Waxahatchee – Cerulean Salt

Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία με τους P.S Eliot, ένα συγκρότημα που έπαιζε κάτι μεταξύ punk και pop μουσικών. Η εν λόγω μπάντα πραγματοποιεί διάλειμμα και η μία εκ των δίδυμων αδερφών, που συμμετείχαν στην μπάντα, αποφασίζει να ακολουθήσει σόλο πορεία στο μουσικό στερέωμα. Έτσι, η Waxahatchee κλείνεται στο παιδικό της δωμάτιο και ηχογραφεί το “American Weekend”, το οποίο αποτέλεσε και τον πρώτο της δίσκο στις αρχές του 2012. Φυσικά, οι πωλήσεις από ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε εντελώς ανεξάρτητα δεν εκτοξεύθηκαν στα ύψη, ωστόσο η καλλιτέχνις από το Brooklyn εντυπωσίασε αρκετούς και σταδιακά το όνομά της αποκτούσε ένα «βάρος». Για να φτάσουμε ένα χρόνο και ένα μήνα αργότερα για να ξανατρακάρουμε πάνω στην Waxahatchee και την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Cerulean Salt”.
Το Waxahatchee (πραγματικά δεν γράφεται ούτε προφέρεται εύκολα) είναι το καλλιτεχνικό όνομα της Katie Crutchfield, η οποία δείχνει αρκετά ώριμη μουσικά, ήδη από τον δεύτερο δίσκο της. Στην ουσία ακολουθεί παρόμοια πορεία με την μπάντα της. Δηλαδή στο “Cerulean Salt” θα ακούσεις ένα κράμα από punk μελωδίες με χοντροκομμένες pop πινελιές, μπαλάντες αποτελούμενες από γλυκά φωνητικά αλλά και μουσικές στραμμένες προς το folk. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 12 τραγούδια με την συνολική διάρκειά του όμως να είναι κάτι παραπάνω από το μισάωρο. Επομένως, η πρώτη ακρόαση του δίσκου περνάει χωρίς να το καταλάβεις καν αλλά με πολύ καλές εντυπώσεις, με αποτέλεσμα η δεύτερη φορά να είναι αναπόφευκτη.
Η αρχή του δίσκου είναι πολύ καλή με το “Hollow Bedroom” να πραγματοποιεί εισαγωγή με την παρέα της μοναχικής κιθάρας και στο τέλος να κάνει την εμφάνισή της η παραμορφωμένη ηλεκτρική, δίνοντας τον απαραίτητο δυναμισμό. Όπως κλείνει το εναρκτήριο κομμάτι έτσι συνεχίζει το δεύτερο, “Dixie Cups and Jars”, με το σχετικά γρήγορο και μονότονο τέμπο που ακολουθεί η ηλεκτρική κιθάρα. Η «ηλεκτρική» pop συνεχίζεται και στο “Lips and Limbs” ενώ με το “Brother Bryan” η νεαρή τραγουδοποιός ηρεμεί κάπως τα μουσικά κύματα. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το “Tangled Envisioning” μέχρι να έρθει το παραμορφωμένο “Misery Over Dispute” με τον εκπληκτικό ρυθμό του. Στο ίδιο ύφος κυμαίνονται και τα επόμενα κομμάτια που οδηγούν προς το κλείσιμο του δίσκου. Έτσι, τα “Waiting” και “Peace and Quiet”, που εντυπωσίαζουν με την δυναμική τους, φέρνουν το τελευταίο “You’re Damaged”, το οποίο κλείνει το άλμπουμ με την παρουσία μιας ακουστικής κιθάρας μόνο.
Η Waxahatchee ηχογράφησε έναν αρκετά καλό δίσκο. Το μοναδικό άσχημο σημείο είναι πως τα περισσότερα κομμάτια διατηρούν τον ίδιο ρυθμό, χωρίς να είναι πολυεπίπεδα. Πολύ καλός ρυθμός αλλά μονότονος. Παρόλο αυτά, το “Cerulean Salt” είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα, χωρίς να κουράζει και δείχνει πως η Waxahatchee διαθέτει όλα τα φόντα για να συνεχίσει και εξελίξει τις μουσικές της, προσφέροντας κάτι ακόμα παραπάνω από τις μέχρι στιγμής δισκογραφικές της δουλειές.

Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

Atoms for Peace – AMOK

Επιτέλους είναι γεγονός! Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική κυκλοφορία του supergroup είναι γεγονός. Ο λόγος για την μπάντα του Thom Yorke (The Eraser) για την οποία πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, πριν καλά καλά κυκλοφορήσει δίσκο. Λογικό, καθώς το συγκρότημα αποτελείται από πολύ μεγάλα ονομάτα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Για τον μπροστάρη του γκρουπ δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις. Ο Thom Yorke είναι μια αστείρευτη μηχανή έμπνευσης που ό,τι αγγίζει το κάνει χρυσό (πλατινένιο για την ακρίβεια) είτε πίσω από τους Radiohead (The King of Limbs) είτε σε προσωπικό επίπεδο. Ο Flea (Helen Burns), ο γνωστός τρελός μπασίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) προσφέρει πολλά και μόνο με την μουσική του παρουσία. Μαζί βρίσκεται και ο Mauro Refosco, ο οποίος αποτελεί και εκείνος μέλος της μπάντας από την Καλιφόρνια στις συναυλίες ενώ θα τον βρείτε σε αρκετά άλλα μουσικά projects, όπως στο σχήμα του David Byrne (Love This Giant). Επίσης, ο παραγωγός Joey Waronker βρίσκεται πίσω από τα κρουστά και ο – επίσης παραγωγός – Nigel Godrich στις κιθάρες και τα ηλεκτρονικά.
Όλα τα παραπάνω ονόματα συνθέτουν τους Atoms for Peace όπου μας είχαν απασχολήσει κατά καιρούς με κάποια singles, χωρίς όμως να έχουν κυκλοφορήσει κάτι ολοκληρώμενο. Η στιγμή έφτασε και το 5μελές συγκρότημα πραγματοποιεί τιο δισκογραφικό ντεμπούτο του, με τον τίτλο “AMOK”, κάνοντας όλους τους μουσικόφιλους να πάθουν αυτό που δηλώνει το όνομα του άλμπουμ. ΟΙ επιφυλάξεις μου για το άλμπουμ είναι αρκετές. Και αυτό, διότι δεν ξέρω αν ο Thom Yorke μπορεί να ξεκολλήσει από την υπνηλία που έχει πατήσει τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα από την περίοδο του “The King of Limbs”, το οποίο δεν εντυπωσίασε και πολύ. Με την πρώτη ακρόαση συνειδητοποιείς την ακόμα μεγαλύτερη στροφή του καλλιτέχνη προς το ηλεκτρονικό στοιχείο. Οι ηλεκτρονικές μελωδίες των keyboards δίνουν και παίρνουν ανάμεσα στο συνοθύλευμα άπειρων και διαφορετικών beats.
Ομολογώ πως το ξεκίνημα του δίσκου δεν το περίμενα. Το “Before Your Very Eyes…” ακούστηκε στα αυτιά μου κάπως «εξωστρεφές» για τα μουσικά δεδομένα του Yorke και αποτελεί έναν πολύ καλό πρόλογο για την συνέχεια. Το “Default” που ακολουθεί έχει κυκλοφορήσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο και αυτό κινείται σε ίδια μονοπάτια με μια μεγαλύτερη δόση παραμορφωμένης χροιάς. Αφού προσπεράσουμε το αδιάφορο “Ingenue”, πέφτουμε πάνω στο “Dropped”, το οποίο σφυριλατεί μανιωδώς με τον συνδυασμό κρουστών και πλήκτρων ενώ το αμέσως επόμενο “Unless” αποτελεί μία από τις κορυφές του δίσκου. Τα πνευστά που κάνουν την εμφάνισή τους συντελούν στην γενικότερη, όμορφη ψυχεδέλεια. Στην συνέχεια, έρχεται το “Stuck Together Pieces” που κρατιέται από τις γραμμές του μπάσου του Flea και ακούμε και λίγο περισσότερο την ηλεκτρική κιθάρα ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι θυμίζει κάτι από Radiohead.

Όμορφο, χορευτικό τέμπο διατηρεί το “Judge, Jury and Executioner”, την στιγμή που το “Reverse Running” εκρήγνυται στο τέλος του από ηλεκτρονικά πυροτεχνήματα. Με το ομώνυμο τραγούδι κλείνουν το άλμπουμ οι Atoms for Peace, δίνοντάς μας το έναυσμα για πολλές κουβέντες γύρω από το όνομα του Yorke. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως το “AMOK” θα ήταν ρηξικέλευθο. Το ήξερες από την αρχή πως δεν θα είναι «εύπεπτο» ούτε και κάτι γλυκανάλατο. Αφού θες τόσο πολύ να το συγκρίνεις με προηγούμενες δουλειές των Radiohead, τότε σβήνει από τον χάρτη το “The King of Limbs” αλλά μέχρι εκεί. Σίγουρα θα βρεις αυτό που θες ανάμεσα στα 9 κομμάτια του δίσκου, θα σε εντυπωσίασει και θα σε κάνει να στήσεις το αυτί σου απορροφώντας μία προς μία όλες τις μελωδίες. Για άλλη μια φορά ο Thom Yorke αποδεικνύει το μεγαλείο του στην experimental ηλεκτρονική μουσική και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ακολουθήσουμε.

Παρασκευή 1 Μαρτίου 2013

A Hijacking

Στον Ινδικό Ωκεανό πλέει το φορτηγό Rozen με επτά μέλη για πλήρωμα. Ο Mikkel είναι ο μάγειρας του πλοίου ενώ ετοιμάζεται μετά από αρκετούς μήνες να γυρίσει στην γυναίκα του και την μικρή κόρη του. Η μοίρα, όμως, παίζει άσχημο παιχνίδι στον Δανό αλλά και στο υπόλοιπο πλήρωμα καθώς μια ομάδα Σομαλών εισβάλλει στο καράβι πραγματοποιώντας πειρατεία. Ζητούν 15.000.000 δολλάρια και τότε αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ πειρατών και ναυτιλιακής εταιρίας για τα λύτρα, με το συνεχή φόβο να σκοτωθούν τα μέλη του πλοίου.
Το “Kapringen” είναι μια δανέζικη ταινία που παρουσιάζει την ιστορία μιας πειρατείας με πολύ δυνατό τρόπο. Από την αρχή κολλάς ενώ το σασπένς που δημιουργείται είναι αρκετά έντονο. Ο Tobias Lindholm πραγματοποιεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του και καταφέρνει να εντυπωσίασει με τον τρόπο με τον οποίο εξωτερικεύει την σωματική και ψυχολογική κατάσταση του πληρώματος αλλά ταυτόχρονα και των ανθρώπων της εταιρίας. Δεν επικεντρώνεται στην μία πλευρά μονάχα αλλά παρουσιάζει και τις δύο ομάδες ανθρώπων που παλεύουν για τον κοινό στόχο.
Μπορεί για τον Tobias Lindholm να είναι το πρώτο του κινηματογραφικό εγχείρημα, ωστόσο έχει κάνει γνωστή την παρουσία του, από την θέση του σεναριογράφου, από το πολύ επιτυχημένο “The Hunt”. Οι διάλογοι και τα πλάνα είναι αρκετά απλά αλλά ικανά να προσδώσουν το απαραίτητο σασπένς και το κλίμα. Πολλές φορές επικρατούν σιωπηλές εικόνες που φέρνουν την αντίθεση σε σχέση με την κατάσταση που υπάρχει. Ίσως εδώ έγκειται η διαφορά με άλλες παρόμοιες ιστορίες που έχουμε δει κατά καιρούς, διότι ο Lindholm δεν αρχίζει τους εκρηκτικούς διαλόγους και μια πιο περιπετειώδη εικόνα. Η ψυχρή σκοπιά του δημιουργεί την αγωνία που θες.
Το “A Hijacking” είναι μια πολύ καλή ταινία που καταφέρνει να σε κρατήσει χωρίς να βαρεθείς λεπτό. Αν η διάρκειά του ήταν λίγο μεγαλύτερη τότε θα μπορούσε να γίνει καλύτερο, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη αγωνία. Όπως και να έχει, το δανέζικο φιλμ διαθέτει όλα τα στοιχεία για να θεωρηθεί μια άρτια ταινία διαπραγματεύσεων.

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2013

Veronica Falls – Waiting for Something to Happen

Το 2011 είχαν εντυπωσιάσει με το ομώνυμο άλμπουμ τους και την χαρακτηριστική pop – indie μουσική, ορμόμενη από το Λονδίνο. Η μπάντα απέκτησε πάρα πολλούς οπαδούς αμέσως ενώ αρκετά τραγούδια από τον ντεμπούτο της δίσκο έχουν γίνει επιτυχίες. Πριν φτάσουμε στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά, οι Veronica Falls μας χτύπησαν την πόρτα αρκετές φορές με διάφορα singles που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς, μην αφήνοντάς μας σε κάποια ησυχία. Μέχρι που φέτος τον Φεβρουάριο το βρετανικό συγκρότημα επιστρέφει δυναμικά, με έναν ολοκληρωμένο δίσκο.
Το “Waiting for Something to Happen” έχει όλα εκείνα που ένας alternative/indie pop δίσκος είναι υποχρεωμένος να έχει. Και εξηγούμαι, αρχικά τα κιθαριστικά riffακια τα οποία δεν σου λένε κάτι από άποψη πρωτοτυπίας αλλά ειναι άκρως εθιστικά. Η πολύ γλυκιά φωνή της Roxanne Clifford που δίνει το δικό της σημαντικό λιθαράκι στο συνολικό μουσικό αποτέλεσμα. Ο καθαρά pop ρυθμός που δεν σε αφήνει στιγμή και στις πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ είναι ακόμα πιο κολλητικός. Ακούγοντας τα 13 τραγούδια καταλαβαίνεις πως οι Veronica Falls δεν αναμασούν βρετανικές μελωδίες και γενικά την κουλτούρα από το ένδοξο μουσικό παρελθόν. Παρουσιάζουν μια φρεσκάδα στα κομμάτια τους, κάτι το καινούριο, κάτι που θα σε ενθουσιάσει.
Αν ψαχνεις την κορυφή στο συγκεκριμένο άλμπουμ, πιστεύω πως δεν θα την βρεις. Από την αρχή μέχρι το τέλος πηγαίνεις σε ένα καλό τέμπο. Το “Waiting for Something to Happen” σίγουρα δεν θα σου μείνει στο μυαλό για το υπόλοιπο του 2013, ωστόσο δεν θα απογοητευθείς αν τον ακούσεις.

Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2013

Beyond the Hills

Η Alina γυρίζει από την Γερμανία, όπου έμενε σε ένα ορφανοτροφείο από μικρή, στην Ρουμανία. Εκεί βρίσκεται ήδη η αδερφική της φίλη, Voichita, με την οποία γνωρίστηκαν στο ορφανοτροφείο και ήταν αχώριστες. Με το που πατάει το πόδι της η Alina στην Ρουμανία, την υποδέχεται η Voichita με μια αλλαγή. Η τελευταία έχει γίνει καλόγρια και πλέον ζει σε μοναστήρι. Η Alina προσπαθεί να βρει την παλιά φίλη της, εκείνη που δεν φορούσε ράσα, αλλά στην μέση βρίσκεται ένας σκληρός «αντίπαλος», ο Θεός.
Το “Beyond the Hills” είναι ένα δράμα που βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία εξορκισμού που είχε συμβεί σε ένα μοναστήρι στην Ρουμανία. Η ταινία μιλάει για την διαφορά ανάμεσα στην πίστη και την αγάπη από την πραγματική πίστη και αγάπη. Με διάφορα «δεύτερα» πρόσωπα που εμφανίζονται κατά την διάρκεια, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει την αδιαφορία της κοινωνίας σε άτομα που χρειάζονται να πάρουν αλλά και να δώσουν αγάπη και φροντίδα. Οι δυομιση ώρες κυλούν κάπως αργά και με τα γεγονότα να μην ταρακουνούν τόσο πολύ. Αν η διάρκεια ήταν μικρότερη, τότε το φιλμ θα βλεπόταν πολύ πιο άνετα χωρίς να κάνει συνεχώς κοιλιές.
Η πρωταγωνίστρια, Cosmina Stratan, είναι εξαιρετική στον ρόλο της καλόγριας – φίλης με το γαλήνειο και ήρεμο στήσιμό της. Από κει και πέρα, η φίλη της στην ταινία, Cristina Flutur, ο ιερέας και οι λοιπές καλόγριες περνούν κάπως αδιάφορα από την οθόνη. Το “Beyond the Hills” θα μπορούσε να γίνει μια πολύ δυνατή και συγκινησιακά φορτισμένη ταινία, ωστόσο οι «βαριεστημένοι» διάλογοι και η αργή εξέλιξη το χαντακώνουν.

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

Foals – Holy Fire

Εδώ και πέντε χρόνια χτίζουν για τα καλά ένα πολύ καλό όνομα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2008 με το “Antidotes” προκάλεσαν εντύπωση για να έρθει το δεύτερο άλμπουμ δύο χρόνια αργότερα και να εδραιώσει ακόμη περισσότερο το όνομά τους στην indie και alternative rock. Τα τραγούδια τους σε τραβούν αμέσως με την δυναμική που έχουν και ταυτόχρονα την χορευτική διάθεσή τους. Οι Foals, λοιπόν, έχοντας στην πλάτη τους δύο αρκετά καλούς δίσκους και με πολύ υψηλές θέσεις στα charts, επιστρέφουν φέτος με την τρίτη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Holy Fire”.
Το ενδιαφέρον για τους Foals γίνεται μεγαλύτερο καθώς ο frontman της μπάντας είναι ελληνικής καταγωγής. Ο Γιάννης Φιλιππάκης είναι η ψυχή του βρετανικού συγκροτήματος, το οποίο φέτος θέλει να πραγματοποιήσει το επόμενο βήμα που θα το πάει ακόμα πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο. Το “Holy Fire” ξεκινάει πολύ δυνατά με τις ηλεκτρικές κιθάρες να παίρνουν φωτιά και τα κρουστά να βουϊζουν ακόμα στα αυτιά σου. Το ορχηστρικό “Prelude” και το “Inhaler” ανοίγουν την αυλαία με απίστευτο δυναμισμό και γενικά εξαιρετικό τρόπο αφού είναι ένα καλό σημάδι για την συνέχεια. Εκεί, όπου συναντάμε το “My Number”, το οποίο αλλάζει άρδην το μουσικό ύφος των πρώτων λεπτών του άλμπουμ. Μπαίνουμε σε καθαρά πιο χορευτικά μονοπάτια δικαιολογώντας τον όρο dance που χαρακτηρίζει τα κομμάτια του συγκροτήματος.

Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και η συνέχεια του δίσκου. Δηλαδή pop rock μελωδίες και πιο «ήρεμες» κιθάρες. Οι Foals γνωρίζουν πολύ καλά πώς να σε εντυπωσιάσουν με τέτοιες μουσικές. Απλώς γύρισε λίγα χρόνια πίσω και άκου τους προηγούμενους δίσκους τους για να καταλάβεις πως οι τύποι το έχουν. Τραγούδια όπως το “Everytime” και “Milk & Black Spiders” είναι τουλάχιστον κολλητικά. Ωστόσο, είναι απορίας άξιον πώς το 5μελές γκρουπ διάλεξε να ανοίξει και να κλείσει τον δίσκο του με κάτι διαφορετικό από ότι το έχουμε συνηθίσει. Στο κλείσιμο του άλμπουμ επιστρέφουμε στην αρχή, δηλαδή βαριές κιθάρες και δυνατά φωνητικά, με εξαίρεση το “Stepson”. Το “Holy Fire” είναι ένας πολύ καλός δίσκος με κομμάτια που μένουν. Αν βγάλουμε στην άκρη την ακατανόητη κίνηση αλλαγής μουσικού ύφους σε αρχή και τέλος, τότε μιλάμε για μια αρκετά άρτια δισκογραφική δουλειά που αξίζει πολλές ακροάσεις.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More