Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Dido – Girl Who Got Away

Τέλη της δεκαετίας του ’90 κάνει την εμφάνισή της στα δισκογραφικά δρώμενα. Με το ντεμπούτο της άλμπουμ είχε ενθουσιάσει ενώ το όνομά της έγινε πασίγνωστο με τη συνεργασία της με τον Eminem (τότε που ο γνωστός ράπερ ήταν στα καλύτερά του). Πολλές οι επιτυχίες για την ερμηνεύτρια, η οποία τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Life for Rent” και πλέον αποτελούσε ένα πολύ «καυτό» όνομα στην παγκόσμια pop κοινότητα. Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν και η καλύτερη καθώς χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια για την επόμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία πέρασε απαρατήρητη. Ο λόγος για την Dido, που φέτος πραγματοποιεί το δισκογραφικό της comeback με τον τέταρτο δίσκο της.
Κατά πόσο μπορεί κάποιος να στοιχηματίζει στην Dido; Δε γνωρίζω αλλά η Αγγλίδα ερμηνεύτρια με το προηγούμενο πόνημά της δεν δείχνει πως μπορεί να γυρίσει στις παλιές καλές εποχές, όπου κυκλοφορούσε ραδιοφωνικά pop hitακια. Παρόλο αυτά, η συχνότητα με την οποία η Dido επανέρχεται στην δισκογραφία δεν είναι μεγάλη και αυτό κάνει την κυκλοφορία πιο «ενδιαφέρουσα». Τα δύο πρώτα singles που έχουν βγει ήδη κάνουν την αρχή για τον δίσκο, με το πρώτο “No Freedom” να μην σου λέει και πολλά ενώ αντιθέτως το “Let Us Move On” διαθέτει το κατιτίς του που θα σε τραβήξει (ίσως να είναι και το hip hop στοιχείο που περιλαμβάνει). Επόμενη στάση που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι το “Blackbird” με το χαμηλό πλην όμως γρήγορο beat του που προς το τέλος ξεσπάει σε ολοένα και πιο γρήγορο.
Στη συνέχεια, η πολύ γλυκιά φωνή της Dido σε συνδυασμό με την μοναχική παρουσία του πιάνου συνθέτουν το “Sitting on the Roof of the World” ενώ αργότερα ξαναμπαίνει το beat στα τραγούδια. Το “End of Night” ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με τον ελαφρύ χορευτικό ρυθμό όπως και το “Loveless Heart”. Με το ίδιο ύφος κινούνται και τα επόμενα κομμάτια με μοναδική διαφορά το “Sex Tonight” με τα πνευστά να δίνουν μια groovy διάθεση. Το “Girl Who Got Away” είναι σίγουρα καλύτερο από τον προηγούμενο δίσκο και αυτό είναι ένα σημάδι πως η Dido μπορεί να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, δεν είναι αρκετό για να επιστρέψουμε σε εποχές του “Life for Rent”, εκεί όπου η Βρετανίδα έβγαζε εξαιρετικά τραγούδια.

Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

David Bowie – The Next Day

Ορισμένες φορές τα λόγια είναι περιττά για κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική και για καλλιτέχνες των οποίων το όνομα είναι με χρυσά γράμματα στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη και πάρα πολλοί μεταγενέστεροι καλλιτέχνες οφείλουν πολλά σε αυτούς. Έτσι, τα πολλά λόγια είναι φτώχια για τον David Bowie, ο οποίος εδώ και πέντε δεκαετίες σχεδόν προσφέρει όχι μόνο απίστευτες συνθέσεις αλλά δίσκους που μένουν αναλείωτοι στον χρόνο. Ο Άγγλος καλλιτέχνης είχε εξαφανιστεί από το 2003 και το “Reality” και από τότε δεν είχε δώσει μουσικά σημάδια ζωής. Επειδή, όμως, πιθανότατα υπάρχει θεός της μουσικής, έβαλε το χεράκι του και ο μέγιστος Bowie επιστρέφει φέτος με το 24ο πόνημα και για το οποίο δεν είχε κινήσει καμία υποψία. Ένα πρωϊνό αποφασίζει με μια λιτή ανακοίνωση να δημοσιοποιήσει την ολοκαίνουρια δισκογραφική του δουλειά, η οποία τιτλοφορείται “The Next Day”.
Ο δίσκος καταφέρνει με την πρώτη κιόλας ακρόαση να σε εντυπωσιάσει, να σε ενθουσιάσει και με λίγα λόγια να ευγνωμονείς για την επιστροφή του David Bowie. Δεν χάνει σε καμία στιγμή τον δυναμισμό του ενώ κάθε τραγούδι ξεχωριστά καρφώνεται αυτομάτως στο μυαλό σου. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον χορό των τραγουδιών σε βάζει αμέσως στο παιχνίδι με τον γρήγορο ρυθμό του για να συνεχίσουμε με την απίστευτη σύνθεση που ονομάζεται “Dirty Boys”, έχοντας το σαξόφωνο που μας γυρνάει σε παλαιότερες, όμορφες εποχές. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single, “The Stars (Are Out Tonight)”, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο και αυτό, το τρελό και χορευτικό τέμπο. Αξίζει να σημειωθεί πως το video clip του συγκεκριμένου κομματιού είναι από τα ομορφότερα που έχουν βγει και με πρωταγωνίστρια την τρομερή Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin, Moonrise Kingdom). Το “Love is Lost” δίνει ένα πιο ηλεκτρικό τόνο με το ρεφρέν να σου μένει απευθείας ενώ το αμέσως επόμενο “Where Are We Now?”, που ήταν το πρώτο δείγμα από το άλμπουμ, δεν εντυπωσιάζει και πολύ. Αντιθέτως με το “Valentine’s Day” που δίνει μια ακόμη εθιστική, χορευτική διάθεση.
Ο David Bowie σε καθηλώνει με το καινούριο του δίσκο, από τον οποίο ρουφάς κάθε μελωδία του μη καταλαβαίνοντας πως η ώρα περνάει τόσο γρήγορα και φτάνεις προς το τέλος. Δεν γίνεται να μην τον προσκυνήσεις όταν ακούς κομμάτια όπως το “If You Can See Me” και τα κιθαριστικά riffακια που έχουν ξεπηδήσει από μια παλιά εποχή και έχουν προσαρμοστεί με απίστευτη άνεση στο σήμερα. Συνεχίζοντας προς τα τελευταία τραγούδια του δίσκου η rock ‘n’ roll δυναμική δεν χάνεται λεπτό με το “(You Will) Set the World on Fire” να αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα σημεία του δίσκου και να παλεύεις να συνειδητοποιήσεις πως αυτό που ακούς είναι ηχογραφημένο εν έτει 2012. Το “Heat” που κλείνει το άλμπουμ δείχνει χωρίς κανένα δισταγμό το δρόμο για την δεύτερη ακρόασή του, η οποία αποδεικνύεται ακόμα πιο κολλητική (για την τρίτη μην μιλήσουμε, ερωτεύεσαι).

Να πούμε ότι το είχαμε δεδομένο πως ο David Bowie θα κυκλοφορούσε κάτι το εξαιρετικό; Πρέπει να είσαι πολύ δύσπιστος για να μην είσαι σίγουρος εξ αρχής. Ο 66χρονος καλλιτέχνης όμως δεν ηχογράφησε απλώς κάτι όμορφο. Το “The Next Day” είναι ένας αριστουργηματικός δίσκος που σε γυρνάει στα 70’s ενώ από την αρχή μέχρι το τέλος σε γυρνάει σαν διαολεμένη σβούρα και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις απίστευτες, πραγματικά rock μελωδίες. Εκείνοι που μεγάλωσαν με τον Bowie ενώνονται με τους πιο πιτσιρικάδες και αμφότεροι πρέπει να είναι πλήρως ενθουσιασμένοι με την επιτυχημένη δισκογραφική επιστροφή του. Διανύουμε τον τρίτο μήνα του 2013 και ήδη γνωρίζουμε πως το “The Next Day” θα φιγουράρει στις υψηλές θέσεις με τους καλύτερους δίσκους στο τέλος της χρονιάς.

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013

The Paperboy

Ο Ward είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα Miami Times και αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση ενός καταδικασμένου σε θάνατο φυλακισμένου, ο οποίος κατηγορείται πως δολοφόνησε τον πρόεδρο της γενέτειρας του δημοσιογράφου. Έτσι, ο Ward επιστρέφει στην μικρή πόλη της Φλόριντα για να λύσει το κουβάρι της υπόθεσης. Σε αυτή την δουλειά μπαίνει και ο μικρός του αδερφός, Jack, που ζει στην επαρχιακή πόλη αλλά μπλέκει και η Charlotte, η οποία διατηρούσε επαφές με τον φυλακισμένο μέσω αλληλογραφίας. Κάπου εκεί οι σχέσεις μεταξύ των τριών θα μπλεχτούν και ανάμεσα στα μυστικά που κρύβει ο ένοχος σε θάνατο, θα αναδυθούν και τα μυστικά των τριών.
Ο Lee Daniels μετά το οσκαρικό και πολύ δυνατό “Precious” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη με την διασκευή του μυθιστορήματος “The Paperboy” του Pete Dexter όπου κυκλοφόρησε το 1995, κερδίζοντας αρκετά βραβεία. Ωστόσο, η ταινία κάπου το χάνει το πράγμα. Ένα συνοθύλευμα κιτς και σεξουαλικών χαρακτήρων κάνει παρέλαση από την οθόνη, την στιγμή που η υπόθεση για τον φυλακισμένο και η προσπάθεια αθώωσής του έχει πάει περίπατο. Ενώ περιμένεις μια τροπή στην όλη υπόθεση με το απαραίτητο σασπένς, παρακολουθείς τις επιφανειακές διαπροσωπικές σχέσεις ενός επαγγελματία δημοσιογράφου, ενός γόη και μιας πουτάνας.
Από την άλλη, δεν μπορείς να προσάψεις κάτι στην Nicole Kidman, η οποία εκτελεί τον χαρακτήρα της πόρνης με τρόπο γλαφυρό και ταυτοχρόνως δίνει μια «αγαπισιάρικη» εικόνα στο πρόσωπό της. Ο Matthew McConaughey (Bernie) στα γνωστά του επίπεδα χωρίς να εντυπωσιάζει ενώ ο μικρός Zac Efron φαίνεται να μεταμορφώνεται σε χολιγουντιανό είδωλο (περισσότερο για το καλοδιατηρημένο σώμα του). Επομένως, την παρτίδα σώζει η – κι όμως – πολύ καλή Kidman και φυσικά ο John Cusack (The Raven) στον ρόλο του φυλακισμένου, η παρουσία του οποίου πάντα προσδίδει ένα κύρος στην ταινία.
Αν θες να δεις μια Kidman να σκίζει το καλσόν της και να παίζει το αιδοίο της, τότε μην χάσεις. Αν, από την άλλη, περιμένεις μια καλογυρισμένη ταινία με συνεχείς τροπές στο θέμα του κατηγορουμένου, έχεις χάσει. Το “Paperboy” δεν σου δίνει αυτό που περιμένεις στην ουσία και αναλώνεται σε κιτς καταστάσεις χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα.

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Biffy Clyro – Opposites

Πέρσυ έκλεισαν μια δεκαετία στην δισκογραφία γεμάτη αρκετούς και πολύ καλούς δίσκους. Έβγαζαν άλμπουμ σχεδόν κάθε χρόνο και έπρεπε να έρθει το τέταρτο άλμπουμ για να τους κάνει ευρέως γνωστούς. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Biffy Clyro ό,τι κυκλοφορούν το κάνουν αυτόματα πλατινένιο στην Μεγάλη Βρετανία ενώ καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στις σχετικές λίστες των charts πολλών χωρών. Φέτος επιστρέφουν με το έκτο τους πόνημα με τον τίτλο “Opposites” και το οποίο έχει αποσπάσει ήδη από τον πρώτο μήνα της κυκλοφορίας του διθυραμβικές κριτικές ενώ έγινε αμέσως «χρυσό» στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι Σκωτσέζοι κυκλοφορούν συνολικά 22 τραγούδια αποδεικνύοντας πως διαθέτουν αστείρευτη έμπνευση. Φυσικά, αυτό φαίνεται και όταν ακούσεις τις συνθέσεις τους αφού δεν πρόκειται για κάτι πρόχειρο. Όπως και στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, τα κομμάτια που ακούμε είναι εμπορικά έχοντας αυτή την μορφή του hit τραγουδιού για να παίζει στο ραδιοφώνο. Όλοι τους οι δίσκοι στην ουσία θεωρούνται εμπορικοί χωρίς φυσικά αυτό να μειώνει το τελικό μουσικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι Biffy Clyro πατούν σε σίγουρα μονοπάτια. Σε δρόμους που γνωρίζουν ήδη πολύ καλά από τα προηγούμενα χρόνια και δείχνουν να μην θέλουν να ξεφύγουν από τα συνηθισμένα επίπεδά τους.
Τα παραπάνω τα συνειδητοποιείς μετά την ακρόαση του δίσκου και έχεις σημαδέψει 2-3 τραγούδια, τα οποία είναι επιτυχίες, ακούγονται στα ραδιόφωνα και είναι πορωτικά. Όμως το διπλό άλμπουμ έτσι πάει στράφι και τα 22 κομμάτια, αν και πολλά, δεν είναι ικανά να γεμίσουν το κενό. Όχι πως η μουσική της βρετανικής μπάντας είναι άσχημη αλλά μετά από πέντε δίσκους περιμένεις πως κάποια στιγμή θα γίνει το ξέσπασμα εκτός ορίων. Ότι θα γίνει ένας παραπάνω πειραματισμός, θα ακούσεις κάτι διαφορετικό. Το “Opposites” αν ήταν ένα άλμπουμ μόνο, τότε θα μιλούσαμε ίσως για κάτι αριστουργηματικό. Τώρα μιλάμε για έναν αρκετά καλό δίσκο που μένει όμως στις σίγουρες – πλην επιτυχημένες – συνταγές των Biffy Clyro.

Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013

Kon-Tiki

Ο Thor Heyerdahl έχει αφιερώσει δέκα χρόνια από την ζωή του στην θεωρία πως οι κάτοικοι της νοτίου Αμερικής είχαν κατοικήσει πρώτοι στην Πολυνησία, πριν φτάσει εκεί ο Κολόμβος. Το εγχείρημά του για να αποδείξει αυτή την θεωρία είναι το ταξίδι από το Περού στην Πολυνησία με ξύλινη σχεδία, δηλαδή όπως ταξίδευαν πριν 1500 χρόνια. Για αυτό το τολμηρό ταξίδι, ο Thor χτυπάει την πόρτα πολλών εκδοτών για να χρηματοδοτήσουν την αποστολή και να γραφτεί ένα βιβλίο σχετικά με την θεωρία που ο ίδιος υποστηρίζει. Μετά από αρκετές προσπάθειες η χρηματοδότηση γίνεται πραγματικότητα και το μεγάλο ταξίδι του Νορβηγού και άλλων πέντε μελών είναι γεγονός.
Το “Kon-Tiki” ήταν η φετινή πρόταση της Νορβηγίας για τα Όσκαρ στην κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Πήγε αρκετά καλά, μιας και μπήκε στη χρυσή πεντάδα των υποψηφίων, ωστόσο δεν μπορούσε να συναγωνιστεί το τρομερό “Amour” του Haneke. Παρόλο αυτά, αποτελεί την ακριβότερη παραγωγή που έχει γίνει στο νορβηγικό κινηματογράφο. Η σκηνοθεσία είναι καταπληκτική με την ταινία να σε κρατάει με την δράση της αλλά και το συναίσθημα. Φυσικά, η φωτογραφία δεν γινόταν να μην είναι φανταστική αφού είναι από τα κυριότερα πράγματα που χρειάζεται ένα τέτοιο φιλμ.
Οι δόσεις δράσης που έχει το “Kon-Tiki” είναι ιδανικές αφού σε συνδυασμό με την εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών του πληρώματος, δεν σε κάνουν να βαρεθείς. Ίσως χρειαζόταν να δοθεί λίγη περισσότερη ώρα σε αυτό το ταξίδι παρουσιάζοντας και άλλες σκηνές αδρεναλίνης. Η ταινία αφήνει στο τέλος την ανθρώπινη θέληση που είναι ανίκητη και φυσικά την δικαίωση του Thor Heyerdahl, αφού μιλάμε για πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν το 1947 και κατά πάσα πιθανότητα αν δεν γυριζόταν το συγκεκριμένο φιλμ, οι περισσότεροι θα είχαμε άγνοια για αυτό το εγχείρημα.
Το “Kon-Tiki” δικαίως απέσπασε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καθώς έιναι μια πολύ καλά στημένη ταινία, που σε τραβάει και δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Κατά καιρούς έχουν βγει ταινίες με παρόμοια ταξίδια αλά Κολόμβος, η φετινή έκπληξη όμως από τη Νορβηγία είναι καταπληκτική και αξίζει.

Τρίτη 5 Μαρτίου 2013

Waxahatchee – Cerulean Salt

Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία με τους P.S Eliot, ένα συγκρότημα που έπαιζε κάτι μεταξύ punk και pop μουσικών. Η εν λόγω μπάντα πραγματοποιεί διάλειμμα και η μία εκ των δίδυμων αδερφών, που συμμετείχαν στην μπάντα, αποφασίζει να ακολουθήσει σόλο πορεία στο μουσικό στερέωμα. Έτσι, η Waxahatchee κλείνεται στο παιδικό της δωμάτιο και ηχογραφεί το “American Weekend”, το οποίο αποτέλεσε και τον πρώτο της δίσκο στις αρχές του 2012. Φυσικά, οι πωλήσεις από ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε εντελώς ανεξάρτητα δεν εκτοξεύθηκαν στα ύψη, ωστόσο η καλλιτέχνις από το Brooklyn εντυπωσίασε αρκετούς και σταδιακά το όνομά της αποκτούσε ένα «βάρος». Για να φτάσουμε ένα χρόνο και ένα μήνα αργότερα για να ξανατρακάρουμε πάνω στην Waxahatchee και την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Cerulean Salt”.
Το Waxahatchee (πραγματικά δεν γράφεται ούτε προφέρεται εύκολα) είναι το καλλιτεχνικό όνομα της Katie Crutchfield, η οποία δείχνει αρκετά ώριμη μουσικά, ήδη από τον δεύτερο δίσκο της. Στην ουσία ακολουθεί παρόμοια πορεία με την μπάντα της. Δηλαδή στο “Cerulean Salt” θα ακούσεις ένα κράμα από punk μελωδίες με χοντροκομμένες pop πινελιές, μπαλάντες αποτελούμενες από γλυκά φωνητικά αλλά και μουσικές στραμμένες προς το folk. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 12 τραγούδια με την συνολική διάρκειά του όμως να είναι κάτι παραπάνω από το μισάωρο. Επομένως, η πρώτη ακρόαση του δίσκου περνάει χωρίς να το καταλάβεις καν αλλά με πολύ καλές εντυπώσεις, με αποτέλεσμα η δεύτερη φορά να είναι αναπόφευκτη.
Η αρχή του δίσκου είναι πολύ καλή με το “Hollow Bedroom” να πραγματοποιεί εισαγωγή με την παρέα της μοναχικής κιθάρας και στο τέλος να κάνει την εμφάνισή της η παραμορφωμένη ηλεκτρική, δίνοντας τον απαραίτητο δυναμισμό. Όπως κλείνει το εναρκτήριο κομμάτι έτσι συνεχίζει το δεύτερο, “Dixie Cups and Jars”, με το σχετικά γρήγορο και μονότονο τέμπο που ακολουθεί η ηλεκτρική κιθάρα. Η «ηλεκτρική» pop συνεχίζεται και στο “Lips and Limbs” ενώ με το “Brother Bryan” η νεαρή τραγουδοποιός ηρεμεί κάπως τα μουσικά κύματα. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το “Tangled Envisioning” μέχρι να έρθει το παραμορφωμένο “Misery Over Dispute” με τον εκπληκτικό ρυθμό του. Στο ίδιο ύφος κυμαίνονται και τα επόμενα κομμάτια που οδηγούν προς το κλείσιμο του δίσκου. Έτσι, τα “Waiting” και “Peace and Quiet”, που εντυπωσίαζουν με την δυναμική τους, φέρνουν το τελευταίο “You’re Damaged”, το οποίο κλείνει το άλμπουμ με την παρουσία μιας ακουστικής κιθάρας μόνο.
Η Waxahatchee ηχογράφησε έναν αρκετά καλό δίσκο. Το μοναδικό άσχημο σημείο είναι πως τα περισσότερα κομμάτια διατηρούν τον ίδιο ρυθμό, χωρίς να είναι πολυεπίπεδα. Πολύ καλός ρυθμός αλλά μονότονος. Παρόλο αυτά, το “Cerulean Salt” είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα, χωρίς να κουράζει και δείχνει πως η Waxahatchee διαθέτει όλα τα φόντα για να συνεχίσει και εξελίξει τις μουσικές της, προσφέροντας κάτι ακόμα παραπάνω από τις μέχρι στιγμής δισκογραφικές της δουλειές.

Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

Atoms for Peace – AMOK

Επιτέλους είναι γεγονός! Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική κυκλοφορία του supergroup είναι γεγονός. Ο λόγος για την μπάντα του Thom Yorke (The Eraser) για την οποία πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, πριν καλά καλά κυκλοφορήσει δίσκο. Λογικό, καθώς το συγκρότημα αποτελείται από πολύ μεγάλα ονομάτα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Για τον μπροστάρη του γκρουπ δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις. Ο Thom Yorke είναι μια αστείρευτη μηχανή έμπνευσης που ό,τι αγγίζει το κάνει χρυσό (πλατινένιο για την ακρίβεια) είτε πίσω από τους Radiohead (The King of Limbs) είτε σε προσωπικό επίπεδο. Ο Flea (Helen Burns), ο γνωστός τρελός μπασίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) προσφέρει πολλά και μόνο με την μουσική του παρουσία. Μαζί βρίσκεται και ο Mauro Refosco, ο οποίος αποτελεί και εκείνος μέλος της μπάντας από την Καλιφόρνια στις συναυλίες ενώ θα τον βρείτε σε αρκετά άλλα μουσικά projects, όπως στο σχήμα του David Byrne (Love This Giant). Επίσης, ο παραγωγός Joey Waronker βρίσκεται πίσω από τα κρουστά και ο – επίσης παραγωγός – Nigel Godrich στις κιθάρες και τα ηλεκτρονικά.
Όλα τα παραπάνω ονόματα συνθέτουν τους Atoms for Peace όπου μας είχαν απασχολήσει κατά καιρούς με κάποια singles, χωρίς όμως να έχουν κυκλοφορήσει κάτι ολοκληρώμενο. Η στιγμή έφτασε και το 5μελές συγκρότημα πραγματοποιεί τιο δισκογραφικό ντεμπούτο του, με τον τίτλο “AMOK”, κάνοντας όλους τους μουσικόφιλους να πάθουν αυτό που δηλώνει το όνομα του άλμπουμ. ΟΙ επιφυλάξεις μου για το άλμπουμ είναι αρκετές. Και αυτό, διότι δεν ξέρω αν ο Thom Yorke μπορεί να ξεκολλήσει από την υπνηλία που έχει πατήσει τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα από την περίοδο του “The King of Limbs”, το οποίο δεν εντυπωσίασε και πολύ. Με την πρώτη ακρόαση συνειδητοποιείς την ακόμα μεγαλύτερη στροφή του καλλιτέχνη προς το ηλεκτρονικό στοιχείο. Οι ηλεκτρονικές μελωδίες των keyboards δίνουν και παίρνουν ανάμεσα στο συνοθύλευμα άπειρων και διαφορετικών beats.
Ομολογώ πως το ξεκίνημα του δίσκου δεν το περίμενα. Το “Before Your Very Eyes…” ακούστηκε στα αυτιά μου κάπως «εξωστρεφές» για τα μουσικά δεδομένα του Yorke και αποτελεί έναν πολύ καλό πρόλογο για την συνέχεια. Το “Default” που ακολουθεί έχει κυκλοφορήσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο και αυτό κινείται σε ίδια μονοπάτια με μια μεγαλύτερη δόση παραμορφωμένης χροιάς. Αφού προσπεράσουμε το αδιάφορο “Ingenue”, πέφτουμε πάνω στο “Dropped”, το οποίο σφυριλατεί μανιωδώς με τον συνδυασμό κρουστών και πλήκτρων ενώ το αμέσως επόμενο “Unless” αποτελεί μία από τις κορυφές του δίσκου. Τα πνευστά που κάνουν την εμφάνισή τους συντελούν στην γενικότερη, όμορφη ψυχεδέλεια. Στην συνέχεια, έρχεται το “Stuck Together Pieces” που κρατιέται από τις γραμμές του μπάσου του Flea και ακούμε και λίγο περισσότερο την ηλεκτρική κιθάρα ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι θυμίζει κάτι από Radiohead.

Όμορφο, χορευτικό τέμπο διατηρεί το “Judge, Jury and Executioner”, την στιγμή που το “Reverse Running” εκρήγνυται στο τέλος του από ηλεκτρονικά πυροτεχνήματα. Με το ομώνυμο τραγούδι κλείνουν το άλμπουμ οι Atoms for Peace, δίνοντάς μας το έναυσμα για πολλές κουβέντες γύρω από το όνομα του Yorke. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως το “AMOK” θα ήταν ρηξικέλευθο. Το ήξερες από την αρχή πως δεν θα είναι «εύπεπτο» ούτε και κάτι γλυκανάλατο. Αφού θες τόσο πολύ να το συγκρίνεις με προηγούμενες δουλειές των Radiohead, τότε σβήνει από τον χάρτη το “The King of Limbs” αλλά μέχρι εκεί. Σίγουρα θα βρεις αυτό που θες ανάμεσα στα 9 κομμάτια του δίσκου, θα σε εντυπωσίασει και θα σε κάνει να στήσεις το αυτί σου απορροφώντας μία προς μία όλες τις μελωδίες. Για άλλη μια φορά ο Thom Yorke αποδεικνύει το μεγαλείο του στην experimental ηλεκτρονική μουσική και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ακολουθήσουμε.

Παρασκευή 1 Μαρτίου 2013

A Hijacking

Στον Ινδικό Ωκεανό πλέει το φορτηγό Rozen με επτά μέλη για πλήρωμα. Ο Mikkel είναι ο μάγειρας του πλοίου ενώ ετοιμάζεται μετά από αρκετούς μήνες να γυρίσει στην γυναίκα του και την μικρή κόρη του. Η μοίρα, όμως, παίζει άσχημο παιχνίδι στον Δανό αλλά και στο υπόλοιπο πλήρωμα καθώς μια ομάδα Σομαλών εισβάλλει στο καράβι πραγματοποιώντας πειρατεία. Ζητούν 15.000.000 δολλάρια και τότε αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ πειρατών και ναυτιλιακής εταιρίας για τα λύτρα, με το συνεχή φόβο να σκοτωθούν τα μέλη του πλοίου.
Το “Kapringen” είναι μια δανέζικη ταινία που παρουσιάζει την ιστορία μιας πειρατείας με πολύ δυνατό τρόπο. Από την αρχή κολλάς ενώ το σασπένς που δημιουργείται είναι αρκετά έντονο. Ο Tobias Lindholm πραγματοποιεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του και καταφέρνει να εντυπωσίασει με τον τρόπο με τον οποίο εξωτερικεύει την σωματική και ψυχολογική κατάσταση του πληρώματος αλλά ταυτόχρονα και των ανθρώπων της εταιρίας. Δεν επικεντρώνεται στην μία πλευρά μονάχα αλλά παρουσιάζει και τις δύο ομάδες ανθρώπων που παλεύουν για τον κοινό στόχο.
Μπορεί για τον Tobias Lindholm να είναι το πρώτο του κινηματογραφικό εγχείρημα, ωστόσο έχει κάνει γνωστή την παρουσία του, από την θέση του σεναριογράφου, από το πολύ επιτυχημένο “The Hunt”. Οι διάλογοι και τα πλάνα είναι αρκετά απλά αλλά ικανά να προσδώσουν το απαραίτητο σασπένς και το κλίμα. Πολλές φορές επικρατούν σιωπηλές εικόνες που φέρνουν την αντίθεση σε σχέση με την κατάσταση που υπάρχει. Ίσως εδώ έγκειται η διαφορά με άλλες παρόμοιες ιστορίες που έχουμε δει κατά καιρούς, διότι ο Lindholm δεν αρχίζει τους εκρηκτικούς διαλόγους και μια πιο περιπετειώδη εικόνα. Η ψυχρή σκοπιά του δημιουργεί την αγωνία που θες.
Το “A Hijacking” είναι μια πολύ καλή ταινία που καταφέρνει να σε κρατήσει χωρίς να βαρεθείς λεπτό. Αν η διάρκειά του ήταν λίγο μεγαλύτερη τότε θα μπορούσε να γίνει καλύτερο, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη αγωνία. Όπως και να έχει, το δανέζικο φιλμ διαθέτει όλα τα στοιχεία για να θεωρηθεί μια άρτια ταινία διαπραγματεύσεων.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More