Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Ο Brian Taylor και ο Mike Zavala είναι αστυνομικοί που περιπολούν κακόφημες συνοικίες τους Λος Άντζελες. Είναι πολύ καλοί φίλοι και δεμένοι μεταξύ τους ενώ κατά την διάρκεια της δουλειάς τους αλλά και εκτός δουλειάς συνεχίζουν να είναι κολλητοί. Ο ένας γνωρίζει τον χαρακτήρα του άλλου και έτσι σχηματίζουν μια αρκετά καλή μονάδα αστυνόμευσης με εξαιρετική χημεία μεταξύ τους. Όταν, όμως, αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν ένα μεξικανικό καρτέλ που βασιλεύει στις γειτονιές του Λος Άντζελες, θα θέσουν σοβαρά την ζωή τους σε κίνδυνο.
Το “End of Watch” παρουσιάζει το πώς περνούν κατά την διάρκεια της δουλειά τους δύο αστυνομικοί. Παρακολουθούμε τις προσπάθειές τους από εμπόρους ναρκωτικών μέχρι το σώσιμο οικογενειών από πυρκαγιά. Χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η λήψη των πλάνων όπου γίνεται με μια κάμερα στο χέρι, καθώς ο ένας εκ των δύο αστυνομικών προσπαθεί να καλύπτει τα καθημερινά γεγονότα για να υπάρχει αρχείο. Επίσης, το φιλμ εστιάζεται στον χαρακτήρα των δύο πρωταγωνιστών και όχι τόσο στα συμβάντα. Συνδυάζει, δηλαδή, με αριστουργηματικό τρόπο δράση και συναίσθημα, βάζοντάς μας στον προσωπικό κόσμο των αστυνομικών.
Το πιτσιρίκι που έπαιζε τον Donnie Darko το 2001 μεγάλωσε και τώρα ο Jake Gyllenhaal (Source Code, Brokeback Mountain) δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που μαζί με τον Michael Pena δημιουργούν το κατάλληλο ζευγάρι και σε συνεπαίρνουν. Επίσης, πολύ καλή και στο δευτερεύοντα ρόλο της κοπέλας του Brian Taylor η Anna Kendrick (50/50). Η ταινία είναι από τις καλύτερες αστυνομικές που έχουν βγει ενώ καταφέρνει να ανεβάσει το θρίλερ αλλά και τον συναισθηματισμό στα ύψη.
Με τις ρεαλιστικές σκηνές του, το “End of Watch” θα σε καθηλώσει. Η σκηνοθεσία του David Ayer είναι εξαιρετική με την κάμερα στο χέρι να μην σε ζαλίζει (βλέπε “District 9” για να καταλάβεις) και να σε βάζει για τα καλά στον κόσμο των δύο αστυνομικών.
Αρχές της δεκαετίας του ’00 και σκάει σαν βόμβα στον χώρο της folk, indie σκηνής. Περισσότερο σχολιαζόταν το παρουσιαστικό του, πράγμα που έκανε πολλά κοριτσάκια τότε να τον λατρέψουν (για το στυλ του). Σήμερα σουλουπώθηκε και ειπώθηκε, μάλιστα, πως συμβιβάστηκε με την «επιτηδευμένη» χύμα εμφάνιση. Όλα αυτά, όμως, είναι λόγια του αέρα, καθώς ο Devendra Banhart έχει αποδείξει από την αρχή της δισκογραφικής του καριέρας πως δεν χρειάζεται καμία εμφάνιση και κανένα στυλ για να σε κερδίσει. Αυτό το κάνει με την μουσική του και περισσότερο με τις συναυλίες του, στις οποίες είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικός. Μεταξύ 2002 και 2009 έχει κυκλοφορήσει επτά δίσκους, οι οποίοι όλοι είναι εξαιρετικοί. Ο – σε πολλούς αγαπημένος – performer επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Mala”.
Πάντα ο Banhart εντυπωσίαζε με τις μουσικές του. Μελωδίες παιγμένες με αξιοπερίεργο τρόπο που ενθουσιάζουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν το παιδί που έβγαζε folk μελωδίες, τις οποίες, έσπευσαν πολλοί, να ονομάσουν art folk, freak folk και γενικά ό,τι παρακλάδι μπορεί να βγάλει η folk. Και σε αυτό τον δίσκο, ο 31χρονος Αμερικανός ερμηνεύει σε διάφορες γλώσσες. Τον ακούμε να τραγουδάει τραγούδια με ισπανικούς, γερμανικούς, αγγλικούς τίτλους. Δεν κωλώνει να ηχογραφήσει αυτό που θέλει ενώ η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στον ίδιο, γι’ αυτό και το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει και αυτόν και εμάς που τον ακούμε. Επίσης, το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Devendra Banhart. Στο “Mala” θα συναντήσουμε περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία, συγκριτικά με προηγούμενες δουλειές του, τα οποία τα δένει με εξαιρετικό τρόπο με την κιθάρα του.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί το τρομερό “Your Fine Petting Duck” που περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Γενικότερα, ο δίσκος αγγίζει διαφορετικά είδη μουσικής με το “Mala” να χαρακτηρίζεται ως ένα πολυπολιτισμικό πόνημα. Το “Hatchet Wound” και το “Fur Hildegard von Bingen” είναι κάποιες από τις κορυφές του άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που ακούγεται ξανά και ξανά με τις πιθανότητες να βαρεθείς να είναι απειροελάχιστες. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ποζερά. Ό,τι και να είναι, το μόνο σίγουρο είναι πως το “Mala” είναι πάρα πολύ καλός δίσκος, δεν κάνει καθόλου κοιλιά και σε κάνει να κολλήσεις στο άκουσμά του.
O Antonio Villalta είναι ένας από τους μεγαλύτερους ταυρομάχους την δεκαετία του 1920 νεώ το όνομά του έχει γίνει θρύλος. Σε μια ταυρομαχία πέφτει θύμα του ταύρου, με αποτέλεσμα να διακομιστεί αμέωσς στο χειρουργείο και τελικώς να μείνει παράλυτος για την υπόλοιπη ζωή του. Η έγκυος γυναίκα του γεννάει αλλά με το που έρχεται στη ζωή η κόρη τους πεθαίνει, με το κοριτσάκι να μεγαλώνει με μια πολύ κακιά μητριά. Η μικρή Carmen, μην αντέχοντας την τυραννία της μητριάς της, το σκάει από το σπίτι και στον δρόμο της θα συναντήσει ένα θίασο επτά νάνων ταυρομάχων. Θα τους ακολουθήσει και έκτοτε το μέλλον θα της επιφυλάσσει δόξα αντάξια του ταυρομάχου πατέρα της.
Ο Pablo Berger παρουσιάζει μια βωβή και ασπρόμαυρη διασκευή της Χιονάτης. Εντυπωσιάζεσαι με το πόσο καταφέρνει η ταινία να σε τραβήξει παρόλο που χρησιμοποιούνται μέσα μιας πολύ παλιάς εποχής του κινηματογράφου. Πολλοί ενθουσιάστηκαν με το περσινό “The Artist” που σάρωσε στα Όσκαρ και ήταν και αυτό βωβό. Φέτος το “Blancanieves” έρχεται από την Ισπανία έχοντας ήδη αρκετά διεθνή βραβεία στην πλάτη του. Δικαίως, αφού για μιάμιση ώρα έχει την εξουσία να σε συνεπάρει. Μπορεί το σενάριο να είναι κάπως ρηχό – μην ξεχνάμε ότι βασίζεται εξ ολοκλήρου στο γνωστό παραμύθι – ωστόσο η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι φανταστική.
Ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας της Χιονάτης είναι οι πρωταγωνίστριες. Η Carmen είναι το λιγότερο τρομερή και στις δύο ηλικίες της, παιδική και ενήλικη, ενώ η κακιά μητριά, που παίζει βασικό ρόλο στην ταινία, είναι αρκετά καλή. Επίσης, οι μουσικές που στολίζουν το βωβό φιλμ ταιριάζουν απόλυτα με τις εκπληκτικές φωτογραφίες και τα πλάνα. Το “Blancanieves” φέρνει ξανά τον βωβό κινηματογράφο κοντά μας. Θα προτιμούσα, όμως, η Χιονάτη να ήταν καλύτερα και πιο ανατρεπτικά διασκευασμένη.
Θεωρείται από τους πιο ανατρεπτικούς καλλιτέχνες της χώρας μας. Εδώ και τρεις δεκαετίες προκαλεί τα σχόλια πολλών με τις καυστικές του δηλώσεις και τα τραγούδια του. Από άλλους θεωρείται το καταλληλότερο άτομο για να μιλήσει – όπως μόνο αυτός ξέρει – για τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, χρησιμοποιώντας τη σάτυρα στο έπακρο. Όπως και να έχει, ο Τζίμης Πανούσης καταφέρνει να ελκύει κάθε φορά που κάνει κάτι καινούριο, αν αυτό είναι ένας δίσκος ή μια μουσική παράσταση. Τελευταία φορά που έκανε δισκογραφική παρουσία ήταν το 2003 με το άλμπουμ «Της Πατρίδας Μου Η Σημαία», συνδυάζοντάς το με μια σειρά παραστάσεων με το όνομα “Mnimonium, 30 Χρόνια Νύχτα”. Το 2013 ο 60χρονος καλλιτέχνης επιστρέφει με καινούριο υλικό και 13 τραγούδια με το όνομα “Obi Obi Bi”.
Δε χρειάζεται να πούμε πως και εδώ ο Πανούσης ανατρέπει την ελληνική στιχουργική με λόγια που αποτυπώνουν την κοινωνία μας. Πέρα τούτου, αξίζει να σημειωθεί η εξαιρετική ερμηνεία του Τζίμη και η πολύ καλή φωνή του, πράγμα που δεν θα προσέξεις λόγω των νοημάτων των κομματιών, στα οποία θα σκαλώσεις. Στον δίσκο ακούμε πολλή ηλεκτρική κιθάρα και δυνατά ντραμς αλλά και κάποια διασκευασμένα παραδοσιακά κομμάτια. Ο Πανούσης γράφει και ερμηνεύει για την τηλεόραση, την εμπορευματοποίηση, την σάπια πολιτική, τα ακόμα πιο σάπια πολιτικά κόμματα ενώ ένα από τα highlights είναι το «Ο Μπελογιάννης Ζει» που γράφτηκε από τους Δημήτρη Ραβάνη και Λάκη Χατζή για τον γνωστό κομμουνιστή που αγωνίστηκε κατά των Γερμανών. Πολύ καλό σημείο του δίσκου αποτελεί και το παραδοσιακό «Κανελόριζα» που έρχεται από την Μικρά Ασία και την Ιωνία ενώ πιο πριν το είχαν ερμηνεύεσει η Δόμνα Σαμίου και η Μαρίζα Κωχ.
Άλλη ροκ διασκευή που κάνει ο Πανούσης είναι στο γνωστό ρεμπέτικο «Παλιό Τρεχαντήρι» υπό τον τίτλο “Obi Obi Bi”. Από μουσικής άποψης, το άλμπουμ μπορεί να μην είναι κάτι το εξαιρετικό, ωστόσο κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Διαθέτει τα κομμάτια με τα οποία θα κολλήσεις και θα ξαναβάλεις να ακούσεις σίγουρα. Ο Τζίμης Πανούσης επέστρεψε και όσοι έχουν λατρέψει τα παλαιότερα τραγούδια του θα λατρέψουν και τα καινούρια. Προσωπική ένσταση, όμως, είναι πως ο ίδιος πριν λίγα χρόνια σατύριζε την μόδα να κυκλοφορούν δίσκοι μαζί με κυριακάτικες εφημερίδες. Εξ ου και το κορόιδευε με το προηγούμενο πόνημά του που έδινε και «εφημερίδα» μαζί με αυτό. Τώρα, όμως, το ίδιο κάνει και αυτός αφού το “Obi Obi Bi” κυκλοφόρησε μαζί με γνωστή εφημερίδα. Η κοινωνική στάση ενός καλλιτέχνη μπορεί να θεωρηθεί και καθρέφτης της μουσικής του. Ασχέτως με αυτό, το καινούριο άλμπουμ του Πανούση ακούγεται ευχάριστα χωρίς να σε κουράσει.
Ο Ronnie είναι ένας μικροαπατεώνας που ζει στην Γλασκώβη και το δικαστήριο της πόλης τον έχει καταδικάσει σε 300 ώρες κοινωνικής εργασίας. Στη ζωή του είχε πάντα πολλά προβλήματα, αλλά μετά την γέννηση του γιού του έχει βάλει στόχο να αλλάξει και να κόψει τις κακές συνήθειες. Μόνος σύμμαχός του είναι ο επιστάτης που είναι υπεύθυνος για την επίβλεψη του Ronnie και μερικών άλλων με αντίστοιχες ποινές, που θα τον βοηθήσει να ανακαλύψει το ταλέντο του στην διάκριση των αρωμάτων από ουίσκι. Με αρχή αυτό και την βοήθεια των νέων του φίλων, θα προσπαθήσει να ξεφύγει από την παλιά του ζωή και να κάνει μια νέα αρχή.
Ο Ken Loach επιστρέφει με άλλη μια ταινία με θέμα τα προβλήματα της φτωχής κοινωνίας της Αγγλίας, με το προβληματικό σύστημα και την μεγάλη ανεργία. Με τον γνωστό ρεαλισμό του, ο Loach αποτυπώνει τα προβλήματα που όπως έχει αποδείξει γνωρίζει καλά, δημιουργώντας και μεταφέροντας στον θεατή όμως μια αίσθηση αισιοδοξίας πως ο καθένας μπορεί να ξεφύγει από αυτά. Το σενάριο είναι πολύ καλογραμμένο και βάζει τον θεατή για λίγο μέσα στον μαγευτικό κόσμο του σκωτσέζικου ουίσκι. Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί και με πολύ αληθινές ερμηνείες συμβάλουν στον ρεαλισμό της ταινίας.
Το "Μερίδιο των Αγγέλων" είναι μια κοινωνική κωμωδία που καταφέρνει να αγγίξει τον θεατή και να τον κάνει να γελάσει αλλά και να προβληματιστεί. Ο Ken Loach για άλλη μια φορά είναι εξαιρετικός και δημιουργεί μια ταινία που θα διασκεδάσει και θα γεμίσει αισιοδοξία για την ζωή τον θεατή.
Έσκασαν σαν ατομική βόμβα, στον χώρο της μουσικής, στις αρχές των 00’s με ένα επικό ντεμπούτο άλμπουμ, το οποίο έγινε πλατινένιο σε πολλές χώρες ενώ τα περισσότερα τραγούδια του παίζοντα ασταμάτητα 12 χρόνια αργότερα. Υπέροχο ξεκίνημα για μια μπάντα από τη Νέα Υόρκη που συνέχισε ακάθεκτη το έργο της και κυκλοφόρησε άλλους δύο, πολύ καλούς δίσκους, με τον τελευταίο να βγαίνει το 2006. Επτά χρόνια είναι πάρα πολλά αλλά οι Strokes έκαναν το χατίρι στους εκατομμύρια οπαδούς τους και φέτος, επιτέλους, επέστρεψαν με την τέταρτη, πολυαναμενόμενη δισκογραφική τους δουλειά. Ο δίσκος φέρει τον τίτλο “Comedown Machine” με το συγκρότημα να δηλώνει εξ αρχής πως ο ήχος τους είναι αλλαγμένος κατά πολύ, συγκριτικά με τις μουσικές που ακούγαμε την προηγούμενη δεκαετία.
Το είπαν και το έπραξαν. Ο ήχος δεν θυμίζει καθόλου τους Strokes που ακούγαμε στα προηγούμενα άλμπουμ. Αμέσως από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, “Tap Out”, συνειδητοποιείς πως οι τύποι έχουν γυρίσει πλέον το βλέμμα τους σε μελωδίες των 80’s και σε pop-rock μελωδίες των 90’s. Δείχνουν ξεκάθαρα την διάθεσή τους να προχωρήσουν την μουσική τους και αυτό είναι ευχάριστο, μιας και κάτι τέτοιο το πραγματοποιούν με εξαιρετικό τρόπο. Ακούγοντας το “All The Time” κολλάς κατευθείαν με τον rock ‘n’ roll ήχο και τον γρήγορο ρυθμό του. Γενικά, το τέμπο δεν πέφτει σε κανένα σημείο με τους Strokes να σε ενθουσιάζουν, όσο συνεχίζεις την ακρόαση του δίσκου. Το πρώτο δείγμα που μας είχε δώσει η μπάντα πριν την κυκλοφορία ήταν το “One Way Trigger”, το οποίο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να σε στροβιλίζουν με υπέροχο τρόπο.
Προχωρώντας παρακάτω, παίρνουμε μια γερή δόση funkιλας από το “Welcome to Japan” για να πέσουμε πάνω στην παραμορφωμένη κιθάρα του “80’s Comedown Machine”. Για την συνέχεια, οι πέντε Νεοϋορκέζοι μας επιφυλάσσουν μια πολύ καλή σύνθεση, πολυεπίπεδη, συνδυάζοντας συνθεσάϊζερ και ηλεκτρική κιθάρα απόρροια της δημιουργικότητας που βγάζουν. Κάλλιστα το “50/50” μπορεί να αποτελέσει το επόμενο single του άλμπουμ. Από το “Partners in Crime” συγκρατούμε την εναλλαγή στα φωνητικά του Julian Casablancas από τις πολύ ψηλές νότες στις χαμηλές. Και φτάνουμε σε μια ακόμη κορυφή του δίσκου, το “Happy Ending” με το κολλητικό – χορευτικό ρεφρέν του να εντυπωσιάζει πραγματικά. Για το τέλος, οι Strokes επιδεικνύουν ξανά και ξανά το πόσο μεγάλο – πλεόν – συγκρότημα είναι με ένα υψηλής έμπνευσης κομμάτι, το “Call it Fate Call it Karma”.
Το “Comedown Machine” περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Αγγίζει rock ‘n’ roll, funk, synthpop και όλα αυτά συνθέτουν ένα εξαιρετικό δίσκο. Μετά από επτά χρόνια οι Strokes επιστρέφουν για τα καλά με ένα άλμπουμ που ακούγεται ασταμάτητα και θα συνεχίσει να ακούγεται στο μέλλον (οι πέντε ακροάσεις είναι το ελάχιστο για να «χωνέψεις» όσα ακούς). Με λίγα λόγια είναι από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό.
Βρισκόμαστε στα Μετέωρα στα μέσα του 12ου αιώνα. Ο Θεόδωρος είναι ένας νεαρός μοναχός που έχει αφοσιωθεί στον Θεό ολοκληρωτικά εδώ και αρκετά χρόνια. Στο απέναντι μοναστήρι μονάζει μια μοναχή, την οποία ο μοναχός Θεόδωρος θα συναντήσει τυχαία στο δρόμο. Από εκείνη τη στιγμή οι δύο «ταγμένοι» στον Θεό άνθρωποι θα αρχίσουν να βλέπουν διαφορετικά ο ένας τον άλλο. Ξεκινούν να γεννιούνται συναισθήματα αγάπης, τρυφερότητας, ερωτισμού και από τις δύο πλευρές. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα, όμως, μοναχός και μοναχή να έρθουν αντιμετώποι με τον Θεό και την μέχρι τότε κοσμοθεωρία τους.
Τα «Μετέωρα» έλαβαν μέρος στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ Βερολίνου αποσπώντας θερμό χειροκρότημα από το κοινό που τα παρακολούθησε. Η ταινία πραγματεύεται την αμφιταλάντευση εκείνου του ανθρώπου που έχει πάρει την απόφαση να ακολουθήσει το δρόμο του μοναχισμού αλλά μόλις λίγα δευτερόλεπτα είναι ικανά να του αλλάξουν τη γνώμη πολλών χρόνων. Θεός και λαγνεία έρχονται σε αντιπαράθεση με την μάχη να είναι μεγάλη και ανάμεσά τους να βρίσκεται ο άνθρωπος, ο οποίος παλεύει να βρει την καλύτερη λύση για εκείνον και τελικώς να καταφέρει να λυτρωθεί.
Ο σκηνοθέτης, Σπύρος Σταθουλόπουλος, έχει εντυπωσίασει ήδη από το 2007 με την ταινία του “PVC-1”, η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Καννών. Φέτος γυρίζει ένα φιλμ στην τρομερή περιοχή των Μετεώρων, με τις φωτογραφίες από τα τοπία να είναι φανταστικές. Χαρακτηριστικό της ταινίας, επίσης, είναι το κινούμενο σχέδιο που αποτελεί συνέχεια της ροής της πλοκής. Βέβαια, η λέξη «πλοκή» πρέπει να θεωρείται άγνωστη για τον Σταθουλόπουλο, μιας και η ταινία είναι αργή μέχρι το κόκκαλο. Οι ελάχιστοι διάλογοι, οι πολλές φωτογραφίες, τα μακρόσυρτα πλάνα και μια ιστορία που δεν εμφανίζει καμία απολύτως δράση σε κάνουν να κοιτάς το ρολόι σου κάθε δέκα λεπτά και να παρακαλάς να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Η συμπαραγωγή Ελλάδας και Γερμανίας είναι υψηλή, ωστόσο τα «Μετέωρα» αποτελούν μια υπερβολικά βαρετή ταινία. Για να την δεις θα πρέπει να οπλιστείς με μεγάλη υπομονή ενώ η καλύτερη επιλογή που έχεις να κάνεις είναι απλώς να διαλέξεις άλλη ταινία.
Είχε ανακοινωθεί η ημερομηνία κυκλοφορίας ενώ μαζί ανακοινώθηκε και η συναυλία στη χώρα μας, με αφορμή το νέο άλμπουμ. Η αναμονή πολύ μεγάλη για την καινούρια κυκλοφορία αφού οι συγκεκριμένοι ανήκουν στην λίστα με τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες, όσον αφορά τους Έλληνες μουσικόφιλους. Το 2009 φάγαμε δύο ξενέρες από αυτούς. Η πρώτη ήταν ο δίσκος τους, “Sounds of the Universe”, ο οποίος δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών, συγκριτικά με όλα τα προηγούμενα που μας είχαν συνηθίσει. Η δεύτερη ήταν η ακύρωση της συναυλίας τους μισή ώρα πριν την έναρξή της (εδώ δικαιολογούνται λόγω σοβαρής αρρώστιας του τραγουδιστή). Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν και οι Depeche Mode επιστρέφουν για 13η φορά έχοντας συμπληρώσει τρεις γεμάτες δεκαετίες στην δισκογραφία και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Έτσι, το “Delta Machine”, που μόλις κυκλοφόρησε, είναι έτοιμο να μας συνεπάρει με τις alternative ηλεκτρονικές μελωδίες του.
Κατά πόσο, όμως, οι Depeche Mode είναι «διατεθειμένοι» να μας εκπλήξουν; Τα τελευταία χρόνια, η αλήθεια είναι πως, οι Άγγλοι δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι αξιόλογο που να μπορεί να συγκριθεί με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους, με αποτέλεσμα πολλοί φαν να αρχίζουν να απομακρύνονται από τις νέες μουσικές της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει με το “Welcome to my World”, το οποίο δίνει μια ήρεμη techno αισθητική με ένα αρκετά πιασάρικο ρεφρέν. Η συνέχεια ανήκει στο πολύ καλό “Angel” που θυμίζει κάτι από τους παλιούς Depeche Mode. Γρήγορο τέμπο και αρκετή παραμόρφωση συνθέτουν ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του άλμπουμ. Σειρά έχει το γνωστό, πλέον, “Heaven” που αποτελεί το πρώτο single και ακούγεται στο ραδιοφώνο με μεγάλη συχνότητα. Στην αρχή δεν το δέχεσαι με άνεση, ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση αρχίζεις να λατρεύεις το συναίσθημα που βγάζει. Βέβαια, δεν σημαίνει πως είναι αυτό που περίμενες από την τριμελή μπάντα και γι’ αυτό συμβιβάζεσαι με το ίσως καλύτερο τραγούδι του “Delta Machine”.
Στην συνέχεια, το ηλεκτρονικό τέμπο ανεβαίνει πάλι καθώς το “Secret to the End” έχει ένα δυνατό ρεφρέν και ξεσηκωτικό φινάλε με τα αλλεπάλληλα φωνητικά του κιθαρίστα Martin Gore να χτίζουν μια δυναμική ατμόσφαιρα στην ερμηνεία του Dave Gahan. Η κιθάρα του πρώτου, μετά από τα συνεχή χτυπήματα του συνθεσάϊζερ, δίνει τον ηλεκτρικό τόνο ενός blues κομματιού στο αρκετά καλό “Slow” ενώ το αμέσως επόμενο “Broken” επαναφέρει την ισορροπία στα ηλεκτρονικά στοιχεία των Depeche Mode, χωρίς ωστόσο να σου μένει. Σε αντίθεση με το “Soft Touch / Raw Nerve” που εκρήγνυται με τα ηλεκτρονικά του πυροτεχνήματα, θυμίζει κάτι από παλιούς DM και σίγουρα ανήκει στα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου. Επιπροσθέτως, πολύ καλή σύνθεση αποτελεί και το “Should Be Higher”, το οποίο συνεχίζει στο κλασικό φόντο του συγκροτήματος που μας αρέσει. Η βρετανική μπάντα μας επιφύλασσε το καλό για το τέλος αφού το κλείσιμο του άλμπουμ είναι αρκετά όμορφο. “Alone” και “Soothe My Soul” ανεβάζουν κατά πολύ τον δίσκο διότι είναι κομμάτια με εκρηκτική και χορευτική μελωδία, με τον τρόπο που οι Mode γνωρίζουν να μας πορώνουν. Το τελευταίο δε, σου καρφώνει στο μυαλό αμέσως το ρεφρέν του που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, για να μας αποχαιρετήσει το τρίο τραγουδώντας μας “Goodbye” και να μας αφήσει μια γλυκιά αίσθηση στο τέλος της ακρόασης.
Άλλη μια μεγάλη μουσική κυκλοφορία για το 2013 είναι γεγονός. Καινούριο υλικό από τους Depeche Mode είναι από μόνο του σημαντικό συμβάν για τα μουσικά δρώμενα. Ωστόσο, οι Dave Gahan, Martin Gore και Andy Fletcher έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια. Το “Delta Machine” είναι ανώτερο από το προηγούμενο “Sounds of Universe” αλλά δεν φτάνει σε ουδεμία περίπτωση τους δίσκους που αγαπήσαμε την δεκαετία του ’90. Στο άλμπουμ θα βρεις κάποιες καλές στιγμές, τις οποίες θα ξαναβάλεις να ακούσεις. Το συνολικό αποτέλεσμα, όμως, δεν σε χαροποιεί αφού δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σε ξεσηκώσει, με εξαίρεση τα τελευταία κομμάτια. Πάντως αν δώσεις αρκετές ευκαιρίες στο “Delta Machine”, ίσως να σε εκπλήξει σε ορισμένα σημεία.