Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 9 Απριλίου 2013

The Men – New Moon

Το όνομά τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το απίστευτο / τρομερό / εξαιρετικό / πορωτικό “Leave Home” που είχαν κυκλοφορήσει το 2011. Όχι μόνο συζητιέται το συγκρότημα για τον συγκεκριμένο δίσκο αλλά ακόμα ακούγονται φανατικά όλα τα κομμάτια του. Τότε οι The Men μας είχαν γυρίσει στα 90’s, τις «βρώμικες» κιθάρες και την όλη ένταση που επικρατούσε εκείνη την περίοδο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά επιστρέφουν με το “Open Your Heart”, με το οποίο έβαλαν την βάση για μια μεγαλύτερη χρονοκάψουλα καθώς με αυτό το πόνημα μας γύρισαν ακόμα πιο παλιά, αφήνοντας κάπως τα παραμορφωνμένα ηλεκτρικά στοιχεία. Για να έρθουν φέτος ξανά και να χωθούν για τα καλά στην δεκαετία του ’70 και να «ηρεμήσουν» για τα καλά τα μουσικά όργανά τους.
Τρόπος του λέγειν να «ηρεμήσουν» τα μουσικά όργανα, μιας και οι Men ούτε τώρα τα αφήνουν σε ησυχία. Το ολόφρεσκο “New Moon”, λοιπόν, κατέφθασε με σκοπό η μπάντα από τη Νέα Υόρκη να μας τρελάνει για μια ακόμη φορά. Τα πρώτα σχόλια για τον δίσκο είναι είτε διθυραμβικά είτε απαξιωτικά. Και αυτό, διότι από την μία τα τραγούδια του άλμπουμ παραπέμπουν – με εξαιρετικό τρόπο κατ’ εμέ – σε μια πολύ αγαπημένη μουσική περίοδο. Από την άλλη, όμως, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του “Leave Home” (και άρα της δεκαετίας του ’90) δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δεχθούν αυτή την μικρή αλλαγή ρότας που πραγματοποιούν οι Men. Μια αλλαγή που έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή στις ρίζες του punk, δηλαδή ενός punk σε αποχρώσεις country και folk.

Ο δίσκος αποτελείται από 12 τραγούδια και χωρίζεται σε 6 και 6. Το πρώτο μισό αναφέρεται στην αλλαγή που πραγματοποιεί το συγκρότημα ενώ στο δεύτερο μισό πατάει λυσασμένα το γκάζι της garage μουσικής. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι τα πρώτα κομμάτια δεν διαθέτουν δυναμισμό. Το “Half Angel Half Light” ροκάρει με την μελωδικότητά του. Το ίδιο πράττουν και τα επόμενα “The Seeds” και “I Saw Her Face”. Και φτάνουμε στο “The Brass” με το οποίο μπαίνουμε στα γνώριμα μονοπάτια των Men. Πολύ γρήγορο τέμπο, παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς που όσο και να τα κυνηγάς δεν πρόκειται να τα φτάσεις. Με ένα διάλειμμα στο “Bird Song”, το οποίο κατευνάζει τους τόνους καπως, τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια αραδιάζουν με μιας τον σκληρό ήχο της garage μουσικής. Το “New Moon” που παρουσίαζει δύο πρόσωπα δικαιώνει τελικά όλους τους οπαδούς των Men. Έχει την όμορφη rock των 60’s και 70’s, ταυτόχρονα όμως έχει και τον γρήγορο punk / garage ήχο που λατρέψαμε από τη Νεοϋρκεζικη μπάντα. Όσο και να το θέλεις, δεν αρκείσαι σε λίγες ακροάσεις του δίσκου.

Σάββατο 6 Απριλίου 2013

Parov Stelar – The Invisible Girl

Ένας από τους πιο γνωστούς στο είδος της ηλεκτρονικής swing είναι ο Parov Stelar. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τραγούδια – σταθμούς στο συγκεκριμένο είδος μουσικής που ενδείκνυνται για ατέλειωτους χορούς. Ο Αυστριακός καλλιτέχνης αποδεικνύει πως αποτελεί αστείρευτη μηχανή έμπνευσης αφού επιστρέφει μόλις ένα χρόνο μετά το εκπληκτικό και φοβερό “The Princess”, με το οποίο κατέλαβε επάξια μία από τις κορυφαίες θέσεις δημιουργών της electroswing. Φέτος, λοιπόν, δεν εμφανίζεται μόνος του αλλά μαζί με δύο συνεργάτες του, τον Jerry di Monza και τον Max Sax, και οι τρεις τους αποτελούν το σχήμα Parov Stelar Trio.
Τα καινούρια τραγούδια των Parov Stelar Trio κυκλοφορούν υπό τον τίτλο “The Invisible Girl” και φυσικά μιλάμε για κομμάτια ξεχειλισμένα από δυναμικές swing μελωδίες που μοναδικό στόχο έχουν να σε ξεσηκώσουν. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι πως, σύμφωνα με τα λεγόμενα των τριών μουσικών, τα ορχηστρικά κομμάτια του δίσκου ηχογραφήθηκαν μόλις σε μια εβδομάδα και αυτό διότι εμπνεύστηκαν από τις διάφορες περιοδείες που πραγματοποίησαν τον προηγούμενο χρόνο και έτσι, θέλησαν να προσδώσουν στα τραγούδια το κλίμα του κοινού που υπήρχε στις συναυλίες. Στο “The Invisible Girl” ακούμε έναν καθαρά χορευτικό ήχο καθώς ο Stelar μας είχε συνηθίσε σε προηγούμενες δισκογραφικές του δουλειές να αφήνει το όλο μουσικό θέμα κάπως μετέωρο. Δηλαδή ηχογραφούσε γρήγορους ρυθμούς αλλά ηχογραφούσε και πιο «μελαγχολικά» τραγούδια.
Στον φετινό δίσκο όλα τα κομμάτια είναι ρυθμικά και με πολύ χορευτικό τέμπο. Με αυτο το τρόπο γίνονται πιο «εξωστρεφή» και ευκόλως αποδεκτά από ένα αυτί που δεν έχει μυηθεί σε swing νότες. Το άλμπουμ σε ολόκληρη τη διάρκειά του ανεβάζει την διάθεσή σου. Από τα πολύ καλά, εναρκτήρια “La Calatrava” και “The Invisible Girl” μέχρι το φουλ beatατο “The Fireface” και το jazzy “At The Flamingo Bar” ο δίσκος κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδα που ακούμε κάθε φορά τον Parov Stelar, δηλαδή πολύ υψηλά. Το “The Invsible Girl” αποδεικνύει ότι για άλλη μια φορά – αυτή τη φορά με την βοήθεια άλλων δύο μουσικών – ο Parov Stelar διεκδικεί επάξια το θρόνο της electroswing. Το περσινό "The Princess" ακούγεται ακόμα φανατικά.

Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Jimi Hendrix – People, Hell & Angels

70 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση ενός από τους καλύτερους κιθαρίστες της ροκ ιστορίας. Τι να πρωτοπεί κάποιος για τον Jimi Hendrix. Αποτελεί το έναυσμα για την blues rock και πρωτοστάτη γενικότερα της rock επιρροής ενώ μέχρι και σήμερα τα κιθαριστικά riffακια του ενθουσιάζουν. Εξάλλου, είναι εντυπωσιακό πως έχουν κυκλοφορήσει, μετά το θάνατό του, δέκα δίσκοι ενώ ο ίδιος είχε προλάβει να ηχογραφήσει μόλις τρεις. Φέτος, λοιπόν, και με αφορμή την 70η επέτειο από την γέννηση του θρύλου της rock, κυκλοφορούν ολοκαίνουρια τραγούδια από τον Jimi Hendrix, τα οποία δεν ακούστηκαν ποτέ. Πρόκειται για ηχογραφήσεις που έγιναν την περίοδο 1968-1969 και αποτελούσαν την συνέχεια του “Electric Ladyland”.
Ήδη ήταν γνωστό ότι ο Hendrix είχε αρχίσει να ασχολείται με νέους ήχους και πειραματιζόταν πάνω σε αυτούς. Έτσι, σχηματίστηκε το “People, Hell & Angels” από το οποίο – εκτός δύο κομματιών – όλα τα τραγούδια είναι ενορχηστρωμένα από τον ίδιο τον Jimi Hendrix. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος αποτελείται από τον κλασικό, κιθαριστικό ήχο με τα σολαρίσματα να σε πορώνουν, σολαρίσματα που είναι αξιοζήλευτα και τώρα ενώ σκέφτεσαι, αν συνέχιζε ο Hendrix να βρίσκεται ανάμεσά μας, τί περισσότερο θα μπορούσε να είχε ηχογραφήσει. Το καινούριο που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο άλμπουμ, που κυκλοφορεί τόσες δεκαετίες αργότερα, είναι η εμφάνιση που πραγματοποιούν τα πνευστά και γενικότερα η «μπλουζιά» που δεν υπήρχε στις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του «Θεού της κιθάρας». Σε αυτό, φυσικά, υπεύθυνοι είναι οι Billy Cox και Buddy Miles οι οποίοι έβαλαν το χεράκι τους για να βγει ένα πιο blues αποτέλεσμα.
Το “People, Hell & Angels” σε γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που ο Hendrix μάθαινε στον υπόλοιπο κόσμο τι εστί ηλεκτρική κιθάρα. Ο δίσκος κυμαίνεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα με τραγούδια που θα ξαναβάλεις να ακούσεις αλλά και θα σε κάνει να ψάξεις περαιτέρω την δισκογραφία του Hendrix. Αν δεν είσαι συνηθισμένος στα συνεχή κιθαριστικά σολαρίσματα, τότε ο Jimi Hendrix δεν είναι για σένα διότι θα σε κουράσει η ηλεκτρική κιθάρα που παίρνει φωτιά ασταμάτητα.

Τετάρτη 3 Απριλίου 2013

Populaire

Η Rose ζει σε ένα μικρό χωριό της Νορμανδίας, δουλεύει στο παντοπωλείο του πατέρα της ενώ λατρεύει την δακτυλογραφία. Παρόλο που ο πατέρας της την προορίζει για γυναίκα ενός πλούσιου συγχωριανού της, εκείνη παίρνει την απόφαση να ταξιδέψει στο Lisieux και να δώσει συνέντευξη για μια δουλειά γραμματέας. Ο ασφαλιστής, Louis, τη στιγμή που είναι έτοιμος να κλείσει την πόρτα στη νεαρή, εντυπωσιάζεται από την ταχύτητα που δακτυλογραφεί. Έτσι, θα της προσφέρει την θέση της γραμματέας αλλά με έναν όρο. Να δεχτεί να λάβει μέρος σε διαγωνισμό δακτυλογράφησης. Έκτοτε, Louis και Rose θα έρθουν πιο κοντά, με τον πρώτο να οραματίζεται στο πρόσωπο της δεύτερης τη νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια στην δακτυλογραφία.
Το “Populaire” είναι αυτό ακριβώς που ονομάζουμε «γαλλικός κινηματογράφος». Μια κομεντί με τα στοιχεία του χιούμορ και του ρομαντισμού να βρίσκονται στα ύψη. Ο Regis Roinsard πραγματοποιεί την πρώτη του – μεγάλου μήκους – απόπειρα και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτικό. Υπάρχει η μερίδα ταινιόφιλων που θεωρούν πως όλες οι γαλλικές ρομαντικές κωμωδίες είναι βαρετές και αναμενόμενες. Όσον αφορά το δεύτερο δεν έχουν και άδικο. Όσον αφορά το πρώτο, όμως, δεν μπορούμε να πούμε πως όλες είναι βαρετές. Ναι, το “Populaire” έχει ένα αναμενόμενο σενάριο και εσύ έχεις 99% πιθανότητες να πετύχεις το τέλος και την ροή της πλοκής από πολύ νωρίς.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως η ταινία δεν βλέπεται. Αντιθέτως, διαθέτει τόσο έξυπνο χιούμορ ώστε να γελάσεις αρκετά κατά την διάρκειά της. Οι ξεκαρδιστικοί διάλογοι και οι ακόμα πιο αστείοι μορφασμοί των ηθοποιών σε κερδίζουν αμέσως. Romain Duris και Deborah Francois (Le Premier Jour du Reste de ta Vie) συνθέτουν εκπληκτικά το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Ο Γάλλος σκηνοθέτης μας γυρίζει στην δεκαετία του ’50, σε μια πολύ όμορφη εποχή, ενώ μας παρουσιάζει με ρετρό διάθεση τα συναισθήματα που γεννιούνται μεταξύ αφεντικού και υπαλλήλου. Επίσης, υπενθυμίζει το πόσο σημαντικό είναι ο άνθρωπος να βρίσκεται προσγειωμένος όταν από χαμηλά φτάσει στην κορυφή.
Το “Populaire” είναι γλυκιά, ρομαντική, αστεία ταινία. Αν δεν κολλήσεις στο θέμα του «αναμενόμενου σεναρίου», τότε οι 2 παρά κάτι ώρες θα κυλήσουν πολύ ευχάριστα και με φουλ ρετρό αισθητική. Αν, όμως, δεν αντέχεις τις «γαλλικούρες» τότε το φιλμ δεν ενδείκνυται για σένα.

Τρίτη 2 Απριλίου 2013

Kavinsky – Outrun

2013 και στα 37 του χρόνια πραγματοποιεί το ντεμπούτο του δισκογραφικά έχοντας στην πλάτη του ελάχιστα αλλά πολύ δυνατά singles. Ο Vincent Belogrey μετονομάστηκε σε Kavinsky για τον εξής απλό λόγο, να τρελάνει κόσμο με τις beatατες μελωδίες του. Ο Γάλλος dj καταφέρνει από την πρώτη δισκογραφική απόπειρά του να ενθουσιάσει στο έπακρο τους φίλους της house μουσικής. Μια μουσική που σε βάζει σε καινούρια μουσικά μονοπάτια και σε γυρίζει σε μουσικές πιο παλιών δεκαετιών. Ο Kavinsky κυκλοφορεί το “Outrun” φέτος με στόχο να βάλει στα σπίτια μας ένα είδος μουσικής, το οποίο μπορεί να λατρέψεις ή να μισήσεις.
Ο δίσκος δεν αναλώνεται σε «άσκοπα» beats από δω και από κει δημιουργώντας ένα συνοθύλευμα δυνατών ηλεκτρονικών ήχων. Ο Kavinsky προσθέτει πολλές cult μελωδίες και αυτό, ίσως, είναι που κάνει την διαφορά από τα τωρινά «πριόνια». Εξ ου και η τεράστια επιτυχία, “Nightcall”, που παίζει στην cult ταινία Drive με τον Ryan Gosling. Η μουσική του είναι φτιαγμένη για soundtrack ταινιών μια άλλης εποχής, με μπόλικη δράση και γρήγορα αμάξια. Αν μπεις στον κόσμο του dj θα νιώσεις αμέσως πως παίζεις σε μια περιπέτεια της δεκαετίας του ’80. Ο Kavinsky ξεκίνησε ως ηθοποιός αλλά οι φίλοι του – που μάλλον είχαν δει κάτι καλό στον ορίζοντα – τον έπεισαν να το γυρίσει στη μουσική. Για το καλό όλων μας ο Γάλλος ακολούθησε τις φιλικές συμβουλές και τώρα μπορεί να απολαμβάνει τους καρπούς του πολύ καλού “Outrun”. Ο δίσκος ακούγεται μόνο δυνατά ενώ τα highlights του είναι το “Photovision”, το “Roadgame” και φυσικά το άκρως κολλητικό “Nightcall”. Τέλος, ο χαρακτήρας του Kavinsky είναι ένας τύπος που τράκαρε με την Ferrari του το 1986 και «ξαναγεννήθηκε» ακριβώς 20 χρόνια μετά ως ζόμπι.

Δευτέρα 1 Απριλίου 2013

End of Watch

Ο Brian Taylor και ο Mike Zavala είναι αστυνομικοί που περιπολούν κακόφημες συνοικίες τους Λος Άντζελες. Είναι πολύ καλοί φίλοι και δεμένοι μεταξύ τους ενώ κατά την διάρκεια της δουλειάς τους αλλά και εκτός δουλειάς συνεχίζουν να είναι κολλητοί. Ο ένας γνωρίζει τον χαρακτήρα του άλλου και έτσι σχηματίζουν μια αρκετά καλή μονάδα αστυνόμευσης με εξαιρετική χημεία μεταξύ τους. Όταν, όμως, αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν ένα μεξικανικό καρτέλ που βασιλεύει στις γειτονιές του Λος Άντζελες, θα θέσουν σοβαρά την ζωή τους σε κίνδυνο.
Το “End of Watch” παρουσιάζει το πώς περνούν κατά την διάρκεια της δουλειά τους δύο αστυνομικοί. Παρακολουθούμε τις προσπάθειές τους από εμπόρους ναρκωτικών μέχρι το σώσιμο οικογενειών από πυρκαγιά. Χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η λήψη των πλάνων όπου γίνεται με μια κάμερα στο χέρι, καθώς ο ένας εκ των δύο αστυνομικών προσπαθεί να καλύπτει τα καθημερινά γεγονότα για να υπάρχει αρχείο. Επίσης, το φιλμ εστιάζεται στον χαρακτήρα των δύο πρωταγωνιστών και όχι τόσο στα συμβάντα. Συνδυάζει, δηλαδή, με αριστουργηματικό τρόπο δράση και συναίσθημα, βάζοντάς μας στον προσωπικό κόσμο των αστυνομικών.
Το πιτσιρίκι που έπαιζε τον Donnie Darko το 2001 μεγάλωσε και τώρα ο Jake Gyllenhaal (Source Code, Brokeback Mountain) δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που μαζί με τον Michael Pena δημιουργούν το κατάλληλο ζευγάρι και σε συνεπαίρνουν. Επίσης, πολύ καλή και στο δευτερεύοντα ρόλο της κοπέλας του Brian Taylor η Anna Kendrick (50/50). Η ταινία είναι από τις καλύτερες αστυνομικές που έχουν βγει ενώ καταφέρνει να ανεβάσει το θρίλερ αλλά και τον συναισθηματισμό στα ύψη.
Με τις ρεαλιστικές σκηνές του, το “End of Watch” θα σε καθηλώσει. Η σκηνοθεσία του David Ayer είναι εξαιρετική με την κάμερα στο χέρι να μην σε ζαλίζει (βλέπε “District 9” για να καταλάβεις) και να σε βάζει για τα καλά στον κόσμο των δύο αστυνομικών.

Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

Devendra Banhart – Mala

Αρχές της δεκαετίας του ’00 και σκάει σαν βόμβα στον χώρο της folk, indie σκηνής. Περισσότερο σχολιαζόταν το παρουσιαστικό του, πράγμα που έκανε πολλά κοριτσάκια τότε να τον λατρέψουν (για το στυλ του). Σήμερα σουλουπώθηκε και ειπώθηκε, μάλιστα, πως συμβιβάστηκε με την «επιτηδευμένη» χύμα εμφάνιση. Όλα αυτά, όμως, είναι λόγια του αέρα, καθώς ο Devendra Banhart έχει αποδείξει από την αρχή της δισκογραφικής του καριέρας πως δεν χρειάζεται καμία εμφάνιση και κανένα στυλ για να σε κερδίσει. Αυτό το κάνει με την μουσική του και περισσότερο με τις συναυλίες του, στις οποίες είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικός. Μεταξύ 2002 και 2009 έχει κυκλοφορήσει επτά δίσκους, οι οποίοι όλοι είναι εξαιρετικοί. Ο – σε πολλούς αγαπημένος – performer επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Mala”.
Πάντα ο Banhart εντυπωσίαζε με τις μουσικές του. Μελωδίες παιγμένες με αξιοπερίεργο τρόπο που ενθουσιάζουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν το παιδί που έβγαζε folk μελωδίες, τις οποίες, έσπευσαν πολλοί, να ονομάσουν art folk, freak folk και γενικά ό,τι παρακλάδι μπορεί να βγάλει η folk. Και σε αυτό τον δίσκο, ο 31χρονος Αμερικανός ερμηνεύει σε διάφορες γλώσσες. Τον ακούμε να τραγουδάει τραγούδια με ισπανικούς, γερμανικούς, αγγλικούς τίτλους. Δεν κωλώνει να ηχογραφήσει αυτό που θέλει ενώ η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στον ίδιο, γι’ αυτό και το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει και αυτόν και εμάς που τον ακούμε. Επίσης, το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Devendra Banhart. Στο “Mala” θα συναντήσουμε περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία, συγκριτικά με προηγούμενες δουλειές του, τα οποία τα δένει με εξαιρετικό τρόπο με την κιθάρα του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί το τρομερό “Your Fine Petting Duck” που περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Γενικότερα, ο δίσκος αγγίζει διαφορετικά είδη μουσικής με το “Mala” να χαρακτηρίζεται ως ένα πολυπολιτισμικό πόνημα. Το “Hatchet Wound” και το “Fur Hildegard von Bingen” είναι κάποιες από τις κορυφές του άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που ακούγεται ξανά και ξανά με τις πιθανότητες να βαρεθείς να είναι απειροελάχιστες. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ποζερά. Ό,τι και να είναι, το μόνο σίγουρο είναι πως το “Mala” είναι πάρα πολύ καλός δίσκος, δεν κάνει καθόλου κοιλιά και σε κάνει να κολλήσεις στο άκουσμά του.

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

Blancanieves

O Antonio Villalta είναι ένας από τους μεγαλύτερους ταυρομάχους την δεκαετία του 1920 νεώ το όνομά του έχει γίνει θρύλος. Σε μια ταυρομαχία πέφτει θύμα του ταύρου, με αποτέλεσμα να διακομιστεί αμέωσς στο χειρουργείο και τελικώς να μείνει παράλυτος για την υπόλοιπη ζωή του. Η έγκυος γυναίκα του γεννάει αλλά με το που έρχεται στη ζωή η κόρη τους πεθαίνει, με το κοριτσάκι να μεγαλώνει με μια πολύ κακιά μητριά. Η μικρή Carmen, μην αντέχοντας την τυραννία της μητριάς της, το σκάει από το σπίτι και στον δρόμο της θα συναντήσει ένα θίασο επτά νάνων ταυρομάχων. Θα τους ακολουθήσει και έκτοτε το μέλλον θα της επιφυλάσσει δόξα αντάξια του ταυρομάχου πατέρα της.
Ο Pablo Berger παρουσιάζει μια βωβή και ασπρόμαυρη διασκευή της Χιονάτης. Εντυπωσιάζεσαι με το πόσο καταφέρνει η ταινία να σε τραβήξει παρόλο που χρησιμοποιούνται μέσα μιας πολύ παλιάς εποχής του κινηματογράφου. Πολλοί ενθουσιάστηκαν με το περσινό “The Artist” που σάρωσε στα Όσκαρ και ήταν και αυτό βωβό. Φέτος το “Blancanieves” έρχεται από την Ισπανία έχοντας ήδη αρκετά διεθνή βραβεία στην πλάτη του. Δικαίως, αφού για μιάμιση ώρα έχει την εξουσία να σε συνεπάρει. Μπορεί το σενάριο να είναι κάπως ρηχό – μην ξεχνάμε ότι βασίζεται εξ ολοκλήρου στο γνωστό παραμύθι – ωστόσο η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι φανταστική.
Ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας της Χιονάτης είναι οι πρωταγωνίστριες. Η Carmen είναι το λιγότερο τρομερή και στις δύο ηλικίες της, παιδική και ενήλικη, ενώ η κακιά μητριά, που παίζει βασικό ρόλο στην ταινία, είναι αρκετά καλή. Επίσης, οι μουσικές που στολίζουν το βωβό φιλμ ταιριάζουν απόλυτα με τις εκπληκτικές φωτογραφίες και τα πλάνα. Το “Blancanieves” φέρνει ξανά τον βωβό κινηματογράφο κοντά μας. Θα προτιμούσα, όμως, η Χιονάτη να ήταν καλύτερα και πιο ανατρεπτικά διασκευασμένη.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More