Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012

Γιώργος Χατζηπιερής - Ο Τεμπέλης Δράκος και άλλες ιστορίες...

Ποιος είπε πως τα παιδικά τραγούδια απευθύνονται αποκλειστικά στα παιδιά και όχι στους μεγάλους; Ο Γιώργος Χατζηπιερής έρχεται από την Κύπρο για να αποδείξει μουσικά πως ο παραπάνω κανόνας δεν ισχύει. Και το επιχείρημά του ονομάζεται «Ο Τεμπέλης Δράκος και άλλες ιστορίες...». Εξαιρετικές μελωδίες και έξυπνοι στίχοι απαρτίζουν τον δίσκο, ο οποίος ξεχειλίζει από χαρά και αγάπη. Τα συναισθήματα δεν θα μπορούσαν να γίνονταν εντονότερα, χωρίς την συμβολή μεγάλων καλλιτεχνών που έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους για να ηχογραφηθεί ο «τεμπέλης δράκος».
Ο "Τεμπέλης Δράκος" πρωτοεμφανίστηκε το 2005 και τον ξανασυναντάμε γύρω στα μέσα του 2009, όπου και επιστρέφει δριμύτερος με εξίσου καταπληκτικά τραγούδια. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση, καταλαβαίνουμε πως ο δίσκος έχει δημιουργηθεί με μεράκι. Η εξαιρετική ενορχήστρωση του Μάριου Τακούσιη απογειώνει τα κομμάτια, καθώς πνευστά, έγχορδα, κρουστά και βιολί δένουν μεταξύ τους με όμορφο τρόπο. Το ξεκίνημα το κάνει το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, το οποίο ερμηνεύει με την καταπληκτική (όπως πάντα) φωνή του ο Σωκράτης Μάλαμας. Στη συνέχεια θα συναντήσουμε πληθώρα καλλιτεχνών ενώ είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι από το άλμπουμ. Ίσως τα «10 καβουράκια» από τον Δώρο Δημοσθένους, το «Ελεφαντάκι» με τον τρομερό, ως συνήθως, Φοίβο Δεληβοριά και η «Γυάλινη Μικρή Κουκλίτσα» με την ανατριχιαστική ερμηνεία του Απόστολου Ρίζου να αποτελούν τις κορυφές του δίσκου. Από την αρχή μέχρι το τέλος ο «τεμπέλης δράκος» σε παρασύρει σε έναν φανταστικό, αλλά και ωραίο, κόσμο όπου η φαντασία δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ.

Ο «τεμπέλης δράκος» είναι ένας προσεγμένος δίσκος με πρωτοτυπία και τραγούδια γεμάτα ζωντάνια αλλά και ευαισθησία. Ο Γιώργος Χατζηπιερής καταφέρνει να προσελκύσει μουσικά τα μικρά παιδιά, χωρίς όμως να συνθέτει τραγούδια απλοϊκά, αλλά αντιθέτως, τραγούδια που ενθουσιάζουν. Και μόνο τα ονόματα που παρελαύνουν από την συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά, είναι λόγος για να ακούσουμε το άλμπουμ. Χαρακτηριστικά, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Λιζέτα Καλημέρη, Σοφία Παπάζογλου είναι κάποιοι από τους καλλιτέχνες. Ο «τεμπέλης δράκος» αποτελεί αναμφισβήτητα τον ομορφότερο μουσικό δίσκο για παιδιά της τελευταίας δεκαετίας, ενώ όπως είπαμε και στην αρχή, όχι μόνο για παιδιά.

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012

The Black Belles – The Black Belles

Με τη πρώτη ματιά τρομάζεις και αναρωτιέσαι τί μπορεί να συνθέτουν τέσσερις μαυροφορεμένες γυναίκες μαζί. Όταν ακούς, όμως, το δίσκο τους συνειδητοποιείς πως ένα τέτοιο μουσικό γκρουπ έλειπε. Πίσω από αυτή την επιτυχία που ονομάζεται The Black Belles δεν θα μπορούσε να μην βρισκόταν ο Jack White. Ο παντός καιρού μουσικός – στιχουργός – παραγωγός ανακάλυψε την γυναικεία τετράδα και δεν άφησε την ευκαιρία να τη συμπεριλάβει στο label του Third Man Records, με αποτέλεσμα το Δεκέμβριο του 2011 να κυκλοφορήσουν το πρώτο άλμπουμ τους, με τον ομώνυμο τίτλο του συγκροτήματος.
 Το “The Black Belles” σε αρπάζει από την αρχή και σε στριφογυρίζει ανελέητα μέχρι να παραδεχτείς ότι το γυναικείο rock ‘n’ roll δεν έχει πεθάνει. Και ο συγκεκριμένος δίσκος όντως αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα πως η σκηνή με γυναίκες πίσω από μια ηλεκτρική κιθάρα ή ένα μπάσο ή τα ντραμς υπάρχει ακόμα. Από το “Leave You With a Letter”, με το οποίο καταλαβαίνεις πως θα περάσεις όμορφα με αυτό το άλμπουμ, μέχρι το θυελώδη “Honky Tonk Horror” τα ριφάκια αλλά και τα κιθαριστικά σόλο πάνε και έρχονται. Για το ομορφότερο κομμάτι, αν γίνεται να βγάλεις κάποιο, κονταροχτυπιούνται τα “Breathing Down My Neck” και “Pushing Up Daisies”. Στο κλείσιμο του άλμπουμ τα “Not Tonight” και “Hey Velda” «υπενθυμίζουν» πως κανένα τραγούδι δεν έχει συμπεριληφθεί μόνο και μόνο για να γεμίσει ο δίσκος, με το καθένα του να εντυπωσιάζει ολοένα και περισσότερο.
Φυσικά το μαγικό του χεράκι έχει βάλει και ο Jack White, που πιστεύω χωρίς εκείνον το όλο πράγμα δεν θα προχωρούσε. Έχει όμως τον τρόπο να απογειώνει κάθετι μουσικό εγχείρημα και στο τέλος να εντυπωσιάζει. Η αρχή ήταν εξαιρετική για τις Black Belles, ωστόσο αρκεί να δούμε πόσο μπορεί να κρατήσει η φάση του γυναικείου γκρουπ γιατί ομολογουμένως είναι μια δύσκολη φάση.

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012

Pieds Nus sur les Limaces – Ατίθαση Λίλι

Δύο αδερφές, η Λίλι και η Κλάρα, χάνουν τη μητέρα τους από καρδιακή προσβολή. Έχοντας πεθάνει και ο πατέρας τους πριν χρόνια, οι δύο κοπέλες βρίσκονται σε αδιέξοδο στη ζωή τους. Η Κλάρα (Diane Kruger), όπου είναι και η μεγαλύτερη, έχει παντρευτεί ένα δικηγόρο, έχει τη δική της δουλειά και έχει χτίσει το μέλλον της καλές περγαμηνές. Ωστόσο, το πρόβλημα που της παρουσιάζεται είναι η ίδια η αδερφή της, η οποία μέχρι πρότεινος ζούσε με τη μητέρα της και δείχνει να μην μπορεί να επιβιώσει μοναχή της.
Η Λίλι (Ludivine Sagnier) είναι μια κοπέλα εντελώς διαφορετική από τις υπόλοιπες. Μη μπορώντας να βάλει όρια και περιορισμούς στη ζωή της, προτιμά να μένει στην εξοχή μακριά από την πόλη ενώ οι καλύτεροί της φίλοι είναι τα ζώα. Από την άλλη, ο «κοινωνικός εξευτελισμός» που περνάει από τους άλλους ανθρώπους, που την παρουσιάζουν ως τρελή, την αποδιοργανώνει και την κάνει να γίνεται ακόμα πιο εσωστρεφής και «παράξενη» για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Βλέποντας την αδυναμία της Λίλι να ανταπεξέλθει, η Κλάρα αποφασίζει να γυρίσει στο πατρικό της σπίτι, ώστε να βοηθήσει την μικρή της αδερφή να «ορθοποδήσει». Βέβαια, αυτό κάθε άλλο εύκολο δεν είναι , αφού η Κλάρα έχει μάθει σε μια ζωή στρωμένη και γεμάτη λογική.
Έτσι, δεν αργούν να ξεσπάσουν οι κόντρες μεταξύ των δύο αδερφών. Η Κλάρα αδυνατεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της Λίλι, η οποία συνεχίζει την αντισυμβατική της ζωή. Ο άντρας της Κλάρα επισκέπτεται το πατρικό κάποιες μέρες της εβδομάδας για να βλέπει τη γυναίκα του, ωστόσο μετά από λίγο καιρό η επαφή μεταξύ του ζευγαριού ολοένα και σβήνει. Τότε, η μεγάλη αδερφή έρχεται αντιμέτωπη με το εξής δίλημμα. Να σώσει τη ζωή της και το γάμο της ή την αδερφή της;
Η Fabienne Berthaud σκηνοθετεί μια πραγματική ιστορία μιας κοπέλας, κερδίζοντας πολύ καλές κριτικές. Παρουσιάζει τον αγώνα που γίνεται μεταξύ των δύο αδερφών και πολύ περισσότερο την ελεύθερη σκέψη της Λίλι. Οι φανταστικές ερμηνείες από τις δύο ηθοποϊούς και η όμορφη φωτογραφία δίνουν έναν ακόμη ομορφότερο τόνο στην ταινία, η οποία θα ταρακουνήσει λίγο το νου μας για το αν τελικά πρέπει να περιορίζουμε τη ζωή μας.

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012

Lykke Li – Wounded Rhymes

Το ντεμπούτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2008, δημιουργώντας ένα κύμα συζητήσεων που αφορούσε την ίδια και τη μουσική της. Τα γνωστά που κουβεντιάζονται όταν ένας νέος καλλιτέχνης κάνει το «μπαμ» στη διεθνή δισκογραφία, δηλαδή αν θα μπορέσει να φτάσει ή και να ξεπεράσει τον πήχη που έβαλε κιόλας από το πρώτο του καλλιτεχνικό βήμα. Όλα αυτά, όμως, η Lykke Li τα κατέρριψε καθώς το 2011 κυκλοφόρησε έναν καταπληκτικό δίσκο, που αν μη τι άλλο την ανέβασε στις κορυφαίες θέσεις της μουσικής βιομηχανίας για τη χρονιά που πέρασε.
Το “Wounded Rhymes” κυκλοφόρησε και χρειάστηκε λίγο καιρό για να κάνει τον πάταγο που, ομολογουμένως, δημιούργησε. Και τα 10 κομμάτια του δίσκου δεν τα λες άσχημα, με το ένα να αλληλοσυμπληρώνει το άλλο και στο κλείσιμο του άλμπουμ να έχεις ακούσει έναν ευχάριστο δίσκο. Φυσικά, η ξαφνική διασημότητα που πήρε η συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά οφείλεται στο “I Follow Rivers”, το οποίο δεν σταματάει να παίζει στα ραδιόφωνα και στα μαγαζιά. Ιδιαίτερα μια διασκευή του τραγουδιού, αρκετά πιο beat-ατη και γνωστή ως “ I Follow Rivers - The Magician Remix”, έκανε το συγκεκριμένο κομμάτι να το ακούσει ο καθένας. Ωστόσο, εκτός της μεγάλης επιτυχίας αυτού του single, το “Wounded Rhymes” απαρτίζεται και από άλλα εξίσου όμορφα τραγούδια. Από το γλυκό και «αγαπισιάρικο» “Love Out of Lust” μέχρι το δεύτερο single “Get Some”, το οποίο θα σε πάρει από το χέρι και θα σε κάνει οπωσδήποτε να χορέψεις. Επίσης, απαρατήρητο δεν περνάει το “Sadness is a Blessing” όπου, ίσως, να αποτελεί και την κορυφή του δίσκου. Προς το κλείσιμο, συναντούμε το εξαιρετικό “Jerome” και το “Silent My Song” που μας δίνει μεγάλες ελπίδες για το επόμενο και τρίτο δισκογραφικό βήμα της Σουηδέζας τραγουδοποιού.
Το “Wounded Rhymes” δεν μπορεί παρά να είναι ένας καταπληκτικός δίσκος. Η σκοτεινιά που είχε η Lykke Li στο “Youth Novels” σα να φεύγει και τη θέση της να παίρνουν τα ντραμς που δίνουν ένα πιο beat στοιχείο και η ηλεκτρική κιθάρα. Όλα αυτά, όμως, δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχε και η φωνή της 25χρονης, η οποία απογειώνει τα τραγούδια με τα φοβερά φωνητικά της. Απλώς, ένας εμπορικός pop δίσκος που αξίζει πολλών ακράσεων.

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012

A Torinoi Lo - Το Άλογο του Τορίνο

«Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην Οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου, και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το άλογο.»
Με αυτά τα λόγια ο Bela Tarr ανοίγει την ιστορία λύπης και δράματος, με τίτλο "Το Άλογο του Τορίνο". Μια ιστορία του οδηγού του κάρου, της κόρης του και του αλόγου. Ζώντας στη μέση του πουθενά, σε ένα παλιό έρημο πετρόσπιτο και με τον άνεμο να φυσάει λυσσασμένα, πατέρας και κόρη ζουν την καθημερινότητά τους με τον δικό τους καταθλιπτικό ύφος. Κάθε μέρα βγάζουν το άλογο έξω για να μαζέψουν ξύλα μέσα στον ανελέητο θυμό του ανέμου, ενώ αργότερα κλείνονται μέσα στο σπίτι για να φάνε τις καθημερινές τους βραστές πατάτες και τελικώς να κοιμηθούν. Κάποια μέρα, όμως, το άλογο αρνείται πεισματικά να βγει έξω από το στάβλο του, με αποτέλεσμα το "αφεντικό" του να εξοργιστεί και να το μαστιγώνει. Η κόρη του, σαφώς πιο ήρεμη και ψύχραιμη, ηρεμεί το ζώο και χωρίς να το πιέζει το οδηγεί πίσω στο σπίτι του. Ωστόσο, η κατάσταση δεν άλλαξε με το άλογο να συνεχίζει να μην θέλει να βγει έξω. Από την άλλη, η νεαρή κοπέλα συνειδητοποιεί ότι το νερό στο πηγάδι έχει τελειώσει, έχοντας ως αντίκτυπο την χειροτέρεψη των βασάνων.
Στο "Άλογο του Τορίνο" παρακολουθούμε 6 μέρες από την καθημερινότητα του πατέρα, της κόρης και του αλόγου. Σταδιακά, όμως, τα πράγματα και οι καταστάσεις χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα, βλέποντας τους δύο ανθρώπους να χάνουν την υπομονή τους και τη δύναμή τους. Προς την έκτη μέρα θα προσπαθήσουν να μετακομίσουν, αφού πλέον δεν έχουν απολύτως τίποτα, αλλά μάταια. Μέχρι που την τελευταία μέρα θα παραδώσουν σώμα και ψυχή στο έλεος του Θεού, χωρίς να τους νοιάζει η ανάγκη για ζωή και επιβίωση. 
Με ελάχιστους διαλόγους και ασπρόμαυρη εικόνα, ο σκηνοθέτης Bela Tarr παρουσιάζει ένα αριστουργηματικό φιλμ, μέσα από την καθημερινή ρουτίνα του ανθρώπου. Χωρίς πολλά πολλά φέρνει το δράμα μπροστά μας, κάνοντάς μας να το ζούμε και εμείς κανονικά. Ίσως, μοναδική αστοχία να αποτελούν οι 2.5 ώρες της ταινίας, καθώς αυτό που θέλει να δώσει ο Tarr θα μπορούσε να το έκανε και σε μικρότερο χρόνο, έτσι ώστε να μην κουράζει. Και πάλι, όμως, το "Άλογο του Τορίνο" είναι μια τρομερή σινεφίλ ταινία.

Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012

The Boy – When You Grow Up Your Heart Dies

Όταν η έμπνευση δεν τελειώνει ποτέ... Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει στον Αλέξανδρο Βούλγαρη, ο οποίος κυκλοφορεί δύο δίσκους μέσα στο 2011. Το καλοκαίρι μάς παρουσίασε την «Ηλιοθεραπεία», ένα από τα ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφορεί ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “When You Grow Up Your Heart Dies”, σε αγγλικούς στίχους. Ο The Boy αποδεικνύει πόσο παραγωγικός αλλά και πόσο δημιουργικός είναι, καθώς είναι πολύ δύσκολο να κυκλοφορήσει καλλιτέχνης 2 δίσκους μέσα σε λίγους μήνες, και οι δύο δίσκοι να είναι καταπληκτικοί.
 Στο “When You Grow Up Your Heart Dies” ο νεαρός τραγουδοποιός «πιάνει» ένα ευρύτερο ακροατήριο συγκριτικά με την «Ηλιοθεραπεία», η οποία ήταν αρκετά πιο δύσπεπτο άλμπουμ. Εδώ, λοιπόν, αφήνει για λίγο την ηλεκτρική κιθάρα και επικεντρώνεται περισσότερα στον ηλεκτρονικό ήχο και στα πλήκτρα. Μία επίσης στροφή του Βούλγαρη είναι ο στίχος, όπου από ελληνικός έγινε αγγλικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι καλλιτέχνες που ερμηνεύουν ξένο στίχο έχουν τη δυνατότητα να πουν και μια «βλακεία» παραπάνω, πράγμα που στον ελληνικό στίχο δεν γίνεται καθώς θα φανεί πολύ «βλακεία». Αυτό έχει ως αντίκτυπο να μην έρχεται ο ακροατής κόντρα με τις, κατά πολλούς, προσβλητικές λέξεις που έβαζε ο Αθηναίος τραγουδοποιός στα λόγια του. Όσον αφορά τωρα το δίσκο, το “Stroke My Dick A Bit” έχει εντυπωσιάσει αμέσως με τον υπόλοιπο δίσκο να πλαισιώνεται από εμπνευσμένες συνθέσεις.
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έχει καταφέρει ήδη να αφήσει το στίγμα του, πηγαίνοντας κιόλας κόντρα στη ροή των πραγμάτων αλλά και της μόδας. Και φαίνεται πως δεν επηρεάζεται από καμία δάφνη και ότι θα κάνει αυτό που γνωρίζει και που τον κάνει, πάνω απ’ όλα, ευτυχισμένο. Να συνθέτει όπως εκείνος θεωρεί σωστά.

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

La Piel que Habito - Το Δέρμα που Κατοικώ

Μια μεγάλη συνεργασία πραγματοποιείται και δεν είναι άλλη από τη συνεργασία ενός μεγάλου
σκηνοθέτη και ενός μεγάλου ηθοποιού. Pedro Almodovar και Antonio Banderas ενώνουν τις δυνάμεις
τους σε κηνοθεσία και ηθοποιία αντίστοιχα, έχοντας ως αποτέλεσμα άλλη μια ταινία που θα
συζητηθεί αρκετά. "Το Δέρμα που Κατοικώ", λοιπόν, αποτελεί ένα σινεφίλ δραματικό φιλμ, με τις
χοντροκομμένες πινελιές σουρεαλισμού.
Ο Robert Ledgard (Antonio Banderas) είναι ένας μεγάλος πλαστικός χειρούργος που προσπαθεί
με πολλαπές και συνεχείς πλαστικές επεμβάσεις να αναπλάσει το σώμα μιας γυναίκας, της
γυναίκας που θα καλύψει το κενό που άφησε η σύζυγός του, που πέθανε σε αυτοκινητιστικό
δυστύχημα. Η Vera (Elena Anaya) αποτελεί στην ουσία το πειραματόζωο του χειρούργου, ενώ
ζει έγκλειστη σε ένα δωμάτιο, το οποίο παρακολουθείται με κάμερες από τον Robert. Ωστόσο,
μετά από καιρό η νεαρή κοπέλα θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του άνδρα που την διαμόρφωσε σωματικά και θα έχει την ευκαιρία να βγαίνει έξω για ψώνια. Ο Robert Ledgard με την σύζυγό του είχαν μια κόρη, η οποία αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα μετά τον θάνατο της μητέρας της. Τότε, σε ένα πάρτυ δέχθηκε επίθεση από έναν νεαρό αλκοολικό, με αποτέλεσμα να τη βιάσει. Το συγκεκριμένο γεγονός είχε ως αντίκτυπο την ολική κατάρρευση της ψυχολογίας της και στο τέλος να αυτοκτονήσει. Τότε, ο πατέρας της αποφασίζει να πάρει εκδίκηση μέσω του νυστεριού του.
Μετά τις "αποτυχημένες" - κατά την πλειοψηφία - "Ραγισμένες Αγκαλιές", ο Almodovar επιστρέφει
εκεί που βρισκόταν πραγματικά, στην κορυφή δηλαδή. Στο "Δέρμα που Κατοικώ" θα συναντήσουμε ρομάντζο, σασπένς και μυστήριο, ένα θρίλερ. Μέσα από το πρόσωπο του πρωταγωνιστή χτίζει τη δική του  πραγματικότητα, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής με τον τρόπο του να δημιουργήσει τη δική του ζωή, όπως εκείνος θέλει. Άλλο ένα αριστουργήμα από τον μετρ των σουρεαλιστικών ταινιών.

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Nicole Atkins – Mondo Amore

Η Nicole Atkins ξεκίνησε να γράφει στίχους και μουσική το 2002 και συνεχίζει με την ίδια μαεστρία μέχρι και σήμερα. Έκανε αίσθηση για πρώτη φορά το 2007 με το σχήμα της, Nicole Atkins & the Sea, όπου και κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο “Neptune City”. Κάπου εκεί άρχισε να γίνεται το όνομά της γνωστό σε ευρυ κοινό, με τους φαν να γίνονται ολοένα και περισσότεροι σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι που κυκλοφορεί φέτος τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά της, παρέα με το λίγο διαφοροποιημένο συγκρότημα, Nicole Atkins & the Black Sea.
 Στο προηγούμενο δίσκο της, η τραγουδοποιός απο το New Jersey κινήθηκε σε μουσικά μονοπάτια της δεκαετίας του ’50. Τώρα προχωράει λίγο χρονικά και τη συναντούμε 2 δεκαετίες μετά, αυτή του ’70, με περισσότερα ηλεκτρικά στοιχεία και φυσικά πολύ πιο σύγχρονο ήχο. Άνοιγμα με το καταπληκτικό “Vultures”, με αρκετές ανακατατάξεις από την ηρεμία στην ένταση και αντίθετα, με το τέλος να είναι εκρηκτικό. Αμέσως μετά, με το “Cry Cry Cry” γίνεται πιο ποπ, ενώ πάλι αλλάζει διάθεση και γίνεται μελαγχολική στο “Hotel Plaster”. Με τα “You Come To Me” και “My Baby Don’t Lie” δίνει ένα χαρούμενο τόσο στον δίσκο, χωρίς βέβαια να αποτελούν σημεία αναφοράς του άλμπουμ. Το δέυτερο μισό του “Mondo Amore” δεν ικανοποιεί όσο το πρωτο μισό, με μεγαλύτερη στιγμή του να είναι το “The Tower”, όπου κλείνει και τον δίσκο.
Όχι κάτι το τρομερό, αλλά το “Mondo Amore” ακούγεται εύκολα. Με αρκετά όμορφα τραγούδια, θα αποδείξει πως η Nicole Atkins γνωρίζει πολύ καλά αυτό που κάνει και το κάνει με χαρά. Χωρίς να θέλει να εντυπωσιάσει φτιάχνει μελωδίες και στίχους με το δικό της τρόπο, τον όμορφο τρόπο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More